ลู่เฉินยืนอยู่หน้าประตู
แสงจากโคมระย้าส่องลงมาจากเพดาน ทำให้ห้องนอนใหญ่สว่างไสว
ตู๋หลานฟุบอยู่ริมเตียง ท่อนบนเกือบครึ่งยื่นพ้นขอบเตียงออกมา
กระโปรงสั้นผ้าไหมสีดำถูกถอดทิ้งไว้บนพรมข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจ
ตอนนี้เธอสวมเพียงชุดชั้นในตัวเดียว
แผ่นหลังขาวเย็นราวหยกเผยออกมาให้เห็นเต็มตา
ไล่สายตาจากเอวคอดลงไป ก็พบกับส่วนโค้งเว้าอวบอิ่ม
กลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นอบอวลไปทั่วห้อง ปะปนกับกลิ่นเปรี้ยวเน่าของอาเจียน
ท้องของตู๋หลานบีบรัดแน่น เสียงขย้อนแห้ง ๆ ดังออกมาจากลำคอ
ลู่เฉินชะงักอยู่หน้าประตู
สติบอกเขาว่าตอนนี้ควรออกไปแล้วปิดประตูเสีย
ชายหญิงอยู่กันตามลำพังในเวลากลางคืน
อีกฝ่ายเป็นประธานกลุ่มบริษัทที่มีทรัพย์สินนับแสนล้าน ทั้งยังเป็นเจ้านายของเขาในนาม
ในสถานการณ์แบบนี้ หากทำอะไรเกินเลยแม้แต่นิดเดียว เขาคงไม่มีวันได้ผุดได้เกิด
แต่สัญชาตญาณของหมอกลับทำให้เขาไม่อาจเดินจากไป
เสียงขย้อนของตู๋หลานดังขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะขาดอากาศ
หากเธอยังอาเจียนต่อไป เยื่อบุกระเพาะอาจบาดเจ็บ หรืออาจสำลักอาเจียนจนหายใจไม่ออกได้
ลู่เฉินก้าวยาว ๆ ไปที่ข้างเตียง
เขาไม่คิดเรื่องอื่น คุกเข่าข้างเดียวลงบนพรมขนแกะแคชเมียร์ข้างเตียง แล้วใช้สองมือประคองแขนเรียวลื่นของตู๋หลานไว้มั่น
ผิวเธอร้อนผ่าว ราวกับกำลังจับหยกอุ่นเนื้อนุ่มอยู่ในมือ
ร่างของตู๋หลานนุ่มนิ่ม เธอเอนกลับตามแรงประคองของลู่เฉิน