เมื่อได้ฟังคำเตือนของตู๋หลาน ลู่เฉินก็ก้มหน้าลง
“เข้าใจแล้วครับพี่หลาน”
ตู๋หลานวางมือลง ก่อนเดินไปที่โซฟาในห้องรับแขก หยิบกุญแจจากโต๊ะกลางแล้วโยนให้ลู่เฉิน
“มุมโรงรถมีมอเตอร์ไซค์เก่าจอดทิ้งไว้อยู่คันหนึ่ง”
“เมื่อก่อนเอาไว้ขี่ไปซื้อของ ตอนนี้ไม่ได้ขี่มาหลายปีแล้ว”
“นายยังไม่มีใบขับขี่ เอาคันนี้ไปใช้เดินทางก่อน”
“เก็บของให้เรียบร้อย แล้วเตรียมตัวไปทำงาน”
ลู่เฉินรับกุญแจไว้ พลางพูดเสียงเบา
“ขอบคุณครับพี่หลาน”
……
ไม่นานหลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ลู่เฉินก็ลงไปที่โรงจอดรถใต้ดิน
เขาพบมอเตอร์ไซค์ฮอนด้า ซีบีสี่ร้อยคันหนึ่งอยู่ด้านในสุดของโรงรถ
ฝุ่นจับเต็มตัวรถ แต่โครงสร้างโดยรวมยังไม่เสียหาย
ลู่เฉินหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดเบาะกับกระจกมองหลังจนสะอาดเอี่ยม
เขาเสียบกุญแจเข้ากับสวิตช์กุญแจ แล้วบิดสตาร์ต
เครื่องยนต์คำรามครืน ๆ
แม้จะมีเสียงผิดปกติอยู่บ้าง แต่กำลังเครื่องยังแรงดี
ลู่เฉินสวมหมวกกันน็อก แล้วใช้เท้าเตะขาตั้งขึ้น
มอเตอร์ไซค์แล่นผ่านประตูเหล็กลายฉลุของอวี้หลงวาน มุ่งเข้าสู่กระแสรถที่ติดขัดในชั่วโมงเร่งด่วนยามเช้า
……
บริเวณต้อนรับแขกวีไอพี ชั้นหนึ่งของอวิ๋นหรงลี่เหริน
วันนี้อากาศในโถงใหญ่ราวกับหยุดนิ่ง
หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ตรงกลางห้อง
เธอสวมสูทสีดำตัดพิเศษที่เข้ารูปพอดีตัว เสื้อสูทเปิดออก เผยเสื้อไหมสีดำคอลึก
ทรวดทรงอวบอิ่มดันเนื้อผ้าไหมให้ตึงจนเห็นส่วนโค้งเว้าอย่างชวนหวาดเสียว