ตรงขั้นบันได สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนใช้มือทั้งสองข้างเกาะร่องปูนไว้ กระโปรงสั้นประดับเลื่อมถูกดึงร่นขึ้น เผยให้เห็นต้นขาขาวผ่องกับขอบชุดชั้นใน
“ผู้จัดการฉุย ฉันบอกไปแล้วว่าฉันแค่ดื่มเป็นเพื่อน ไม่รับแขก!”
“ไสหัวไปให้พ้น!”
ชายผมเกรียนคว้าผมของสวี่เฉี่ยนเฉี่ยนแล้วกระชากไปด้านหลัง
“พ่อแกกู้เงินนอกระบบมา 500,000 หยวน พอจะเอาแกมาขัดหนี้ ทำไมไม่เห็นปากเก่งแบบนี้ล่ะ!”
ผู้จัดการฉุยกวักมือเรียกคนทันที
บอดี้การ์ดร่างกำยำสามคนที่อยู่ข้าง ๆ พากันเข้ามาล้อม
“ลากเธอไปหลังตรอก ซ้อมสักยกก่อน ดูซิว่าจะยังปากแข็งอยู่ไหม”
บอดี้การ์ดสองคนก้มลงคว้าแขนสวี่เฉี่ยนเฉี่ยน แล้วลากเธอไปทางปากตรอกมืดสลัว
ผ้าเสียดสีกับพื้นจนสายบ่าของชุดเกาะอกประดับเลื่อมขาดผึงไปข้างหนึ่ง ตัวชุดครึ่งหนึ่งก็หลุดร่นลงมา
“ปล่อยฉัน! ช่วยด้วย!”
เสียงของสวี่เฉี่ยนเฉี่ยนดังก้องไปทั่วถนน
ผู้คนรอบข้างมุงดูกันเต็มไปหมด บางคนยกมือถือถ่ายคลิป บางคนเคี้ยวเมล็ดแตงโมพลางหัวเราะคิกคัก แต่ไม่มีใครขยับเข้าไปช่วย
ลู่เฉินนั่งอยู่บนเบาะรถ
เขานึกถึงตอนกลางวันที่คลับ ผู้หญิงคนนี้กลอกตาด่าเขาว่าเป็นบ้านนอก ทั้งยังเหน็บแนมว่าเขาไม่รู้จักกาลเทศะ
เหตุผลบอกเขาว่าตัวเองเคยมีประวัติติดคุก อย่าเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้านให้หาเรื่องใส่ตัว
เจียงเฉิงเป็นบ่อโคลนลึก แม้แต่ตัวเขาเองยังมีเวลาที่เอาตัวไม่รอด ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือมองดูอยู่ห่าง ๆ