ลู่เฉินเงียบไป
เขาเข้าใจดีถึงความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อชีวิตบีบคั้นคนจนถึงทางตัน
เมื่อคนเราถูกบีบจนแทบอยู่ต่อไม่ไหว สิ่งแรกที่ต้องยอมทิ้งก็คือหลักการและศักดิ์ศรี
“ขอโทษนะ”
ลู่เฉินถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว “เมื่อกี้ฉันคิดไม่รอบคอบเอง”
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนชะงักไป
เธอนึกว่าลู่เฉินจะโกรธมากเสียอีก อย่างไรเสียที่ผ่านมาเธอก็ทำท่าทีไม่ดีกับเขามาตลอด
แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะขอโทษอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้
ความโกรธในใจพลันมอดลงไปกว่าครึ่ง
เธอเอาผ้าขนหนูพันร่างกายไว้ ปกปิดส่วนที่เผยออกมาอีกครั้ง
“พอเถอะ ไม่ต้องแกล้งทำเป็นคนดีแล้ว”
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนหันหน้าไปอีกทาง พลางสูดจมูก
“ฉันต้องไปทำงานแล้ว…”
……
สี่โมงเย็น ห้องทำงานผู้จัดการทั่วไปชั้นบนสุด
ลู่เฉินผลักประตูไม้แดงบานคู่หนักอึ้งเข้าไป
ตู๋หลานเอนกายอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ มือข้างหนึ่งนวดขมับเบา ๆ
เธอสวมกี่เพ้าสีแดงไวน์ผ่าข้างสูง กระดุมหยกดำบริเวณคอถูกปลดออกสองเม็ด เผยผิวขาวเนียนออกมา
“พี่หลาน เรียกฉันเหรอ?”
ตู๋หลานลดมือลง ก่อนถอนหายใจยาว
“วันนี้ดูรายงานตั้งเยอะ อาการเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอที่เป็นเรื้อรังกำเริบอีกแล้ว”
“ปวดหัวมาก มาช่วยนวดให้หน่อย”
ลู่เฉินเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปยืนด้านหลังเก้าอี้
ตู๋หลานเอนศีรษะไปด้านหลังพิงพนัก เผยลำคอระหงขาวผ่อง