“เดินเองไหวไหม?”
ลู่เฉินถอยหลังไปครึ่งก้าว เว้นระยะห่างออกมา
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนดึงสายเดี่ยวที่ขาดไว้ ก่อนจะปิดบังเนินอกที่เผยออกมา แล้วพยักหน้าเบา ๆ
อีกฟากหนึ่งของถนนมีตึกสูงตั้งอยู่
ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของเย่หลานไห่
กู้มั่นชิงถือแก้วโรมาเน-กงตีสีแดงเข้ม ยืนอยู่หลังกระจก
เธอสวมชุดราตรีแบรนด์เนมสีดำคอลึก ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง และสวมสร้อยไข่มุกที่เปล่งประกายเย็นวาวไว้รอบคอ
เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง แสงไฟริมถนนทอดเงาร่างสูงใหญ่ของลู่เฉินให้ยาวเหยียด
ตั้งแต่ตอนที่ลู่เฉินขี่รถพุ่งชนฝูงชน ไปจนถึงตอนที่เขาหาจุดฝังเข็มได้อย่างแม่นยำและจัดการทำให้ชายสามคนหมดสติ
รวมถึงตอนที่เขาเปลือยท่อนบน ยืนปกป้องผู้หญิงไว้ข้างหลัง ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาเธอ
ตอนกลางวัน ขณะที่เขาอยู่บนเตียงกายภาพบำบัด ผู้ชายคนนี้ก้มหน้าท่าทางสุภาพ นิ้วมืออุ่นพอดี ชีพจรสม่ำเสมอ วางตัวระมัดระวัง ดูราวกับเป็นหมอที่เคร่งครัดคนหนึ่ง
แต่ในเวลานี้ ท่ามกลางความมืด
เขาถอดสูทออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เกร็งแน่น ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมขย้ำเหยื่อ
คำว่า ‘อันธพาลในชุดสูท’ คงเหมาะกับเขาที่สุดแล้ว
กู้มั่นชิงจิบไวน์แดง ริมฝีปากสีแดงสดยิ่งชุ่มฉ่ำขึ้นเมื่อสัมผัสกับน้ำไวน์
จุดที่เธอช่วยคลายเส้นลมปราณตับให้ตอนกลางวัน ยังคงมีไอร้อนจาง ๆ ไหลเวียนอยู่ช้า ๆ