ลู่เฉินก้มตาลงกวาดตามองเครื่องสำอางกลิ่นฉุนบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนขวดน้ำหอมออกไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ
“การนวดที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ต้องอาศัยเส้นลมปราณทั้งสิบสองสายและฝีมือจริง ๆ”
“ต่อให้แต่งหน้าจนขาวแค่ไหน ก็ปิดบังภาวะไตพร่องไม่ได้หรอก”
“จุดเอวอวี๋ของนายคล้ำ เดินเหินก็ไร้เรี่ยวแรง แทบจะหมดแรงอยู่แล้ว ยังจะเอาอะไรไปปรับสมดุลเลือดลมให้ลูกค้า?”
“แก!”
โจวจื่อเซวียนโกรธจนหน้าแดงสลับซีด ชี้ปลายจมูกลู่เฉิน เนื้อตัวสั่นระริก
“แค่พนักงานใหม่ กล้าสาปแช่งฉันงั้นเหรอ?!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสียงดังสนั่นก็ดังมาจากชั้นล่าง
ถัดมา เสียงกระจกแตกก็ดังแสบแก้วหู ตามด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของพนักงานต้อนรับที่สะท้อนก้องไปทั่วช่องโถงกลางจนดังขึ้นไปถึงชั้นบนสุด
“เกิดอะไรขึ้น?!”
โจวจื่อเซวียนสะดุ้งจนตัวโยน ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว เกือบสะดุดรองเท้าหนังของตัวเองล้ม
ลู่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่สนใจเสียงวุ่นวายด้านหลัง แล้วหันหลังเดินฉับ ๆ ไปทางบันได
โถงชั้นหนึ่งเละเทะไปหมดแล้ว
กระจกนิรภัยของประตูหมุนแตกร้าวเป็นใยแมงมุมขนาดใหญ่
แจกันดอกไม้ราคาแพงกับขวดคริสตัลใส่น้ำหอมบนเคาน์เตอร์ต้อนรับแตกกระจายเต็มพื้น
พวกนักเลงร่างบึกบึนสักลายเต็มแขนเจ็ดแปดคนล้อมกลางโถงจนแทบไม่มีช่องว่าง แต่ละคนถือท่อนเหล็กสั้นกับประแจหนักอึ้งอยู่ในมือ
ชายหัวโล้นร่างยักษ์ที่เป็นหัวโจกสวมสูทราคาถูกมันเยิ้มแบบไม่ติดกระดุม คอห้อยสร้อยทองปลอมเส้นโต ยืนเหยียบโต๊ะชาหินอ่อนราคาแพง