ร่างใหญ่ของจางหู่ล้มกระแทกพื้นอย่างแรง รอบข้างพลันเงียบกริบ
ลู่เฉินชักขาขวากลับ ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นยืน
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกว่าสิบคนก็กรูกันเข้าไป กดพวกนักเลงที่นอนอยู่บนพื้นไว้ทั้งหมด
โจวจื่อเซวียนเห็นดังนั้น ถึงค่อยโผล่หน้าออกมาจากหลังเสาหินอ่อน ทำมือจีบอย่างอ่อนช้อยแล้วตะโกนเสียงดังว่า “พี่หลาน! พวกนี้มารีดไถชัด ๆ ส่งเข้าคุกไปเลย ขังสักสิบปีแปดปี!”
ตู๋หลานไม่สนใจ เดินสวมรองเท้าส้นสูงตรงไปกลางโถง
หัวหน้าฝ่ายการเงินถือแท็บเล็ตเดินเร็ว ๆ มาหาคุณตู๋ พลางเลื่อนนิ้วบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
“คุณตู๋ สรุปความเสียหายเรียบร้อยแล้วครับ”
“กระจกนิรภัยตรงทางเข้าประตูใหญ่ 2 บาน โต๊ะชาจื่อถาน 1 ตัว ของตกแต่งคริสตัล 3 ชุด ค่าทำความสะอาดพรม และอื่น ๆ รวมทั้งสิ้น 87,000 หยวนครับ”
พอได้ยินยอดที่ฝ่ายการเงินรายงาน จางหู่ก็หยุดดิ้นทันที
เงินกว่า 87,000 หยวนเป็นจำนวนมหาศาลสำหรับพวกนักเลงเหล่านี้
ทันใดนั้น หญิงสวมเสื้อบุนวมสีแดงคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากฝูงชน
เธอผลักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยออก ก่อนจะทรุดเข่าลงตรงหน้าตู๋หลาน เสียงหน้าผากกระแทกเศษแก้วเกลื่อนพื้นอย่างแรง
“คุณตู๋! พวกเราจะชดใช้ค่ะ ขอร้องละ อย่าแจ้งตำรวจเลย!”
ผู้หญิงคนนั้นชื่อเหอซิ่วเหลียน เป็นภรรยาของจางหู่
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าของเหอซิ่วเหลียนก็ดังขึ้น
เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาด้วยมือสั่นเทาแล้วรับสาย