ท่านพ่อเปิดประตูด้วย ข้านี่เอง!

ตอนที่ 34 ท่านพ่อเปิดประตู นี่ข้าเอง!

6 นาที· 1.4K คำ

อินหยวนหลีมองฉินหว่านหว่านด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เด็กสาวผู้นี้ไม่รู้จักคำว่าหวาดกลัวจริง ๆ หรือ

คนลักพาตัว: “ไม่มี ไม่มีสิ่งที่เจ้าพูดมาสักอย่าง!”

นมถั่วเหลือง เต้าหู้สมองอะไรนั่น เขายิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ

ของพวกนั้นต้องเป็นอาหารที่คนร่ำรวยกินแน่ ช่างน่าโมโหนัก!

“มีแต่แผ่นแป้ง อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ช่าง”

หึ... คนลักพาตัวอย่างพวกเขาจะถูกเด็กคนหนึ่งบงการได้อย่างไร

สุดท้ายฉินหว่านหว่านกับอินหยวนหลีต่างก็ได้แผ่นแป้งแห้งแข็งไปคนละชิ้น

อินหยวนหลีหิวอยู่ไม่น้อย จึงกัดเข้าไปคำหนึ่ง

รสชาติแย่เหลือเกิน

เขาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

ฉินหว่านหว่านถือแผ่นแป้งไว้ในมืออวบป้อมแต่ไม่ยอมกิน จู่ ๆ ก็ร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“ผักกาดขาวน้อย~~~ เหลืองอยู่กลางนา~~~ ฮือ ๆ ๆ~~~ สองสามขวบก็ไม่มีพ่อแล้ว~~~~ ข้าช่างน่าสงสาร อยากหาท่านพ่อ ฮือ ๆ ๆ~~~~”

นางไม่ได้โวยวาย เพียงร้องเพลงพลางทำท่าทางน่าสงสาร คอยยกมือเช็ดน้ำตาเป็นระยะ ไหล่น้อย ๆ สั่นขึ้นลง

นางยังค่อย ๆ หันหลังให้พวกเขา แผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นช่างดูน่าสงสารจับใจ

อินหยวนหลี: นี่มันเสียงบ้าอะไรกัน!

พวกคนลักพาตัว: …………

“พวกท่านไม่ใช่สหายของท่านพ่อข้าหรือ เหตุใดจึงรังแกและทรมานข้า หรือคิดจะปล่อยให้ข้าอดตายแล้วฮุบสมบัติของท่านพ่อข้า?”

ฉินหว่านหว่านตัดพ้อทั้งน้ำตา “ข้าขอบอกไว้ก่อนว่าพวกท่านเลือกคนผิดแล้ว ท่านพ่อของข้า... จนมาก!”

สามคำสุดท้ายดังก้องจนแทบสะเทือนหู

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป