อินหยวนหลีมองฉินหว่านหว่านด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เด็กสาวผู้นี้ไม่รู้จักคำว่าหวาดกลัวจริง ๆ หรือ
คนลักพาตัว: “ไม่มี ไม่มีสิ่งที่เจ้าพูดมาสักอย่าง!”
นมถั่วเหลือง เต้าหู้สมองอะไรนั่น เขายิ่งไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ
ของพวกนั้นต้องเป็นอาหารที่คนร่ำรวยกินแน่ ช่างน่าโมโหนัก!
“มีแต่แผ่นแป้ง อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ช่าง”
หึ... คนลักพาตัวอย่างพวกเขาจะถูกเด็กคนหนึ่งบงการได้อย่างไร
สุดท้ายฉินหว่านหว่านกับอินหยวนหลีต่างก็ได้แผ่นแป้งแห้งแข็งไปคนละชิ้น
อินหยวนหลีหิวอยู่ไม่น้อย จึงกัดเข้าไปคำหนึ่ง
รสชาติแย่เหลือเกิน
เขาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ
ฉินหว่านหว่านถือแผ่นแป้งไว้ในมืออวบป้อมแต่ไม่ยอมกิน จู่ ๆ ก็ร้องไห้อย่างน่าสงสาร
“ผักกาดขาวน้อย~~~ เหลืองอยู่กลางนา~~~ ฮือ ๆ ๆ~~~ สองสามขวบก็ไม่มีพ่อแล้ว~~~~ ข้าช่างน่าสงสาร อยากหาท่านพ่อ ฮือ ๆ ๆ~~~~”
นางไม่ได้โวยวาย เพียงร้องเพลงพลางทำท่าทางน่าสงสาร คอยยกมือเช็ดน้ำตาเป็นระยะ ไหล่น้อย ๆ สั่นขึ้นลง
นางยังค่อย ๆ หันหลังให้พวกเขา แผ่นหลังเล็ก ๆ นั้นช่างดูน่าสงสารจับใจ
อินหยวนหลี: นี่มันเสียงบ้าอะไรกัน!
พวกคนลักพาตัว: …………
“พวกท่านไม่ใช่สหายของท่านพ่อข้าหรือ เหตุใดจึงรังแกและทรมานข้า หรือคิดจะปล่อยให้ข้าอดตายแล้วฮุบสมบัติของท่านพ่อข้า?”
ฉินหว่านหว่านตัดพ้อทั้งน้ำตา “ข้าขอบอกไว้ก่อนว่าพวกท่านเลือกคนผิดแล้ว ท่านพ่อของข้า... จนมาก!”
สามคำสุดท้ายดังก้องจนแทบสะเทือนหู