พวกจับเด็กกลับมาแล้ว ความปรารถนาที่ฉินหว่านหว่านอยากขี่ม้าจึงได้รับอนุญาต
หัวหน้าพวกจับเด็กมั่นใจในตัวเองจนน่ากลัว เขาทำเรื่องเช่นนี้มาหลายปี ยังไม่เคยมีเด็กคนไหนหนีพ้นเงื้อมมือเขาไปได้
ส่วนเรื่องที่ฉินหว่านหว่านอยากขี่ม้า หัวหน้าพวกจับเด็กกับคนที่ช่วยพูดให้นางคิดตรงกัน
เขามองฉินหว่านหว่านด้วยสีหน้าเวทนา ก่อนจะทำท่าทางใจดีลูบศีรษะนาง
“เล่นเถิด เวลามีเพียงครึ่งวันเช้านี้เท่านั้น”
หลังจากนี้ก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในขุมนรกแล้ว
หัวหน้าพวกจับเด็กซาบซึ้งในความเมตตาของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้นพาขี่ม้ากับพี่หยวนหลีได้หรือไม่”
ฉินหว่านหว่านได้คืบจะเอาศอก นางจับมืออินหยวนหลีดึงมาไว้ตรงหน้า
อินหยวนหลีอายุห้าขวบ สูงกว่านางไม่เท่าไร
ขาก็ยาวกว่านางเพียงนิดเดียว ม้าตัวสูงขนาดนั้นย่อมขี่ไม่ไหวแน่
หัวหน้าพวกจับเด็กจ้องขาของอินหยวนหลีครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าราวกับกำลังให้ทาน
“ไปกันให้หมดเถิด หาคนสองคนคอยตามดู อย่าให้ตกจากหลังม้าเชียว”
ก็แค่เด็กน้อยสองคน คิดว่าคงหนีไม่พ้นเงื้อมมือเขาหรอก
แววตาอินหยวนหลีไหววูบเล็กน้อย
แต่เมื่อเห็นม้าที่พวกจับเด็กจูงมา เขาก็อดเสียดายไม่ได้
ม้าตัวนี้สูงเกินไป เป็นม้าทุ่งหญ้า ทั้งสูงใหญ่และแข็งแรง
เขาขี่ไม่ไหว
อินหยวนหลีในวัยนี้เพิ่งหัดขี่ลูกม้าตัวเล็กอายุราวหนึ่งปีได้เท่านั้น
“ว้าว ม้าตัวใหญ่สวยจัง สูงมากด้วย!”
พวกจับเด็กได้ใจ “แน่นอนอยู่แล้ว ข้ากล้าพูดเลยว่าในกองทัพชายแดนยังมีม้าแข็งแรงเช่นนี้ไม่มากนัก”