กินขนมพุทรากวนไปสองชิ้น แป้งถั่วไปสองแผ่น อินหยวนหลีก็ไม่หิวแล้ว ทว่าก็ยังไม่อิ่ม
แต่เขาไม่คิดจะกินต่อ ขอเพียงท้องไม่ส่งเสียงร้องจนทำให้เขาขายหน้าก็พอ
เด็กชายทำสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาดำสนิทคู่หนึ่งกวาดมองสถานการณ์โดยรอบ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนเฝ้าอยู่ เขาก็เริ่มเดินสำรวจลานเล็ก ๆ
ฉินหว่านหว่านเดินตามหลังเขาราวกับหางเล็ก ๆ
อินหยวนหลีหันกลับไปมอง เด็กน้อยขาวผ่องราวก้อนแป้งก็เผยรอยยิ้มซื่อ ๆ ให้
ดูท่าจะออกจะโง่งมอยู่บ้าง
อินหยวนหลีไม่ถือสานาง เดินวนรอบกำแพงอยู่หนึ่งรอบ ก่อนจะพบอย่างน่าเสียดายว่าไม่มีทางออก
กำแพงนี้สูงอยู่บ้าง ต่อให้รวมเขากับเด็กเตี้ยคนนั้นเข้าด้วยกันก็หนีออกไปไม่ได้
“กลับกันเถอะ” เขากล่าวพลางเดินกลับด้วยสีหน้าเย็นชา
ฉินหว่านหว่านซอยเท้าตามไป “พี่ชาย พวกเราไม่หนีแล้วหรือ?”
อินหยวนหลีตอบว่า “หนีออกไปไม่ได้”
มิน่าเล่า คนพวกนั้นถึงได้วางใจให้พวกเขาสองคนอยู่ในลาน
แต่ไม่เป็นไร อย่างไรเขาก็ต้องได้กลับไปแน่
“แล้วพวกเราจะทำอะไรต่อหรือ?”
อินหยวนหลีกล่าวว่า “นอนพัก เก็บเรี่ยวแรง”
เขากลับไปยังห้องของตน
ฉินหว่านหว่านยืนอยู่หน้าประตู ทำปากยื่นอย่างหงอยเหงาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินต้วมเตี้ยมกลับห้องของตน
ทั้งที่อยู่บนรถม้ายังหลับได้แท้ ๆ แต่ยามนี้กลับนอนไม่หลับ เข่อเข่อก็ไม่อยู่ ท่านพ่อก็ไม่อยู่
นางลุกขึ้น อุ้มหมอนลงจากเตียง แล้วไปเคาะประตูห้องข้าง ๆ
อินหยวนหลีเปิดประตู มองเจ้าตัวที่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“เจ้ามาทำอะไร?”
ฉินหว่านหว่านมองเขาตาปริบ ๆ เสียงเล็กนุ่มอู้อี้ “ข้านอนไม่หลับ”