ท่านพ่อเปิดประตูด้วย ข้านี่เอง!

ตอนที่ 33 ท่านพ่อเปิดประตูหน่อย ข้าเอง!

6 นาที· 1.5K คำ

กินขนมพุทรากวนไปสองชิ้น แป้งถั่วไปสองแผ่น อินหยวนหลีก็ไม่หิวแล้ว ทว่าก็ยังไม่อิ่ม

แต่เขาไม่คิดจะกินต่อ ขอเพียงท้องไม่ส่งเสียงร้องจนทำให้เขาขายหน้าก็พอ

เด็กชายทำสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาดำสนิทคู่หนึ่งกวาดมองสถานการณ์โดยรอบ

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนเฝ้าอยู่ เขาก็เริ่มเดินสำรวจลานเล็ก ๆ

ฉินหว่านหว่านเดินตามหลังเขาราวกับหางเล็ก ๆ

อินหยวนหลีหันกลับไปมอง เด็กน้อยขาวผ่องราวก้อนแป้งก็เผยรอยยิ้มซื่อ ๆ ให้

ดูท่าจะออกจะโง่งมอยู่บ้าง

อินหยวนหลีไม่ถือสานาง เดินวนรอบกำแพงอยู่หนึ่งรอบ ก่อนจะพบอย่างน่าเสียดายว่าไม่มีทางออก

กำแพงนี้สูงอยู่บ้าง ต่อให้รวมเขากับเด็กเตี้ยคนนั้นเข้าด้วยกันก็หนีออกไปไม่ได้

“กลับกันเถอะ” เขากล่าวพลางเดินกลับด้วยสีหน้าเย็นชา

ฉินหว่านหว่านซอยเท้าตามไป “พี่ชาย พวกเราไม่หนีแล้วหรือ?”

อินหยวนหลีตอบว่า “หนีออกไปไม่ได้”

มิน่าเล่า คนพวกนั้นถึงได้วางใจให้พวกเขาสองคนอยู่ในลาน

แต่ไม่เป็นไร อย่างไรเขาก็ต้องได้กลับไปแน่

“แล้วพวกเราจะทำอะไรต่อหรือ?”

อินหยวนหลีกล่าวว่า “นอนพัก เก็บเรี่ยวแรง”

เขากลับไปยังห้องของตน

ฉินหว่านหว่านยืนอยู่หน้าประตู ทำปากยื่นอย่างหงอยเหงาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินต้วมเตี้ยมกลับห้องของตน

ทั้งที่อยู่บนรถม้ายังหลับได้แท้ ๆ แต่ยามนี้กลับนอนไม่หลับ เข่อเข่อก็ไม่อยู่ ท่านพ่อก็ไม่อยู่

นางลุกขึ้น อุ้มหมอนลงจากเตียง แล้วไปเคาะประตูห้องข้าง ๆ

อินหยวนหลีเปิดประตู มองเจ้าตัวที่นั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“เจ้ามาทำอะไร?”

ฉินหว่านหว่านมองเขาตาปริบ ๆ เสียงเล็กนุ่มอู้อี้ “ข้านอนไม่หลับ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป