อินหยวนหลีเงยหน้ามองไปอย่างระแวดระวัง
ฉินหว่านหว่านเองก็ยืดคอน้อย ๆ มองตามไป ครั้นมองดูก็เห็นคนในชุดคุ้นตาใกล้เข้ามาทุกที
นั่นคือเครื่องแบบทหารชายแดนแห่งเทียนฉี่!
อินหยวนหลีก็จำได้เช่นกัน จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ฉินหว่านหว่านเห็นคนที่นำขบวนแล้วดวงตาก็เป็นประกาย
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ!”
เสียงของนางกลืนหายไปท่ามกลางเสียงกีบม้าที่ดังระรัว ทว่าเซี่ยฉงมองเห็นนางแล้ว
ชั่วขณะนั้นหัวใจของเขาจึงร่วงลงไปอยู่ในท้อง
“หว่านหว่าน!”
เซี่ยฉงเร่งฝีเท้าม้ายิ่งขึ้น จนมาถึงตรงหน้าจึงค่อย ๆ หยุดลง เมื่อทั้งสองฝ่ายมาบรรจบกัน เขาก็ช้อนตัวบุตรสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าหลังกลับมาแล้วได้ยินว่าบุตรสาวถูกลักพาตัวไป เขาร้อนใจเพียงใด
บุรุษผู้ไม่เคยแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าผู้นี้มีสีหน้าดำคล้ำอย่างยิ่งในยามนั้น
เขาไม่มีแม้แต่เวลาพักผ่อนหรือเปลี่ยนเสื้อผ้า พาคนออกตามหาทั่วทุกแห่ง ถึงขั้นปิดเมืองซาเหอทั้งเมือง
โชคดีที่นกแก้วของหว่านหว่านหาตัวเขาพบในยามฟ้าใกล้สาง
ยามนี้ดวงตาของเซี่ยฉงแดงก่ำ นอกจากเพราะไม่ได้พักผ่อนมานานแล้ว ยังมีความยินดีปนสะเทือนใจที่รอดพ้นภัยพิบัติด้วย
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ร้องไห้ออกมาจริง ๆ
“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บหรือไม่”
เขากอดเด็กหญิงไว้ พลางตรวจดูอย่างละเอียด
คนอื่น ๆ ก็พากันเข้ามาล้อม
“มารดามันเถิด ไอ้สารเลวคนไหนกินดีหมีหัวใจเสือ ถึงกล้ามาลักพาตัวบุตรสาวของท่านแม่ทัพ!”
“หว่านหว่านรู้หรือไม่ว่าคนชั่วพวกนั้นอยู่ที่ใด? พวกอาจะไปแก้แค้นให้เจ้า!”