ท่านพ่อเปิดประตูด้วย ข้านี่เอง!

ตอนที่ 37 ท่านพ่อ เปิดประตูที ข้าเอง!

6 นาที· 1.5K คำ

ดูท่าความเร็วของเขาจะไม่เลวเลย

เห็นอยู่รอมร่อว่าจะมุดออกไปข้างนอกได้แล้ว จู่ ๆ เบื้องหน้าก็มืดลง

รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของหัวหน้าโจรลักพาตัวยังไม่ทันจางหาย เมื่อเงยหน้าขึ้นมา หัวโตที่มีเขาคู่หนึ่งก็ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า

เสียงดังปึง หัวหน้าโจรลักพาตัวถูกชนกระเด็นกลับมา

เขาล้มลงกับพื้น ตาพร่าเห็นดาวระยิบระยับ

ทุกคน: …………

“เจ้าสิ่งนี้คือหัวหน้าพวกเจ้างั้นหรือ? ไม่สิ เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ คงไม่คิดว่าขาสองข้างคู่นั้นจะวิ่งเร็วกว่าม้าของพวกเรากระมัง?”

โจรลักพาตัวคนอื่น ๆ: …………

พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าหัวหน้าคิดอะไรอยู่

คราวนี้ดีเลย หนีไม่พ้น แถมยังขายหน้าถึงเพียงนี้ ทุกข์ทรมานเปล่า ๆ

“วัว แพะ และม้าพวกนี้ไม่เลวเลย ได้มาจากที่ใดหรือ?”

นับว่าเอามาส่งถึงหน้าประตู แถมจนป่านนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะหนี วัวกับแพะยังพากันก้มหน้ากินหญ้าเสียด้วย

ม้าก็งดงามยิ่ง ม้าดีเช่นนี้ตัวหนึ่งอย่างน้อยต้องมีราคาสองร้อยตำลึงเงิน ทั้งยังหาใช่ว่าจะซื้อได้ง่าย ๆ

พวกเขาระวังต๋าจื่อ ไม่ยอมให้ทรัพยากรเกลือและเหล็กจากจงหยวนขายให้ต๋าจื่อ ต๋าจื่อเองก็ระแวดระวังพวกเขาเช่นกัน ม้าดีส่วนใหญ่บนทุ่งหญ้าล้วนถูกควบคุมไว้ ไม่อนุญาตให้ขายแก่ชาวจงหยวน

ฉินหว่านหว่านยกมือน้อยขึ้นอย่างกระตือรือร้น “ข้าเอง ๆ ข้าเก็บมาได้!”

คนหลายคนลงจากม้าไปจับโจรลักพาตัวมัดไว้ ส่วนคนอื่น ๆ ต่างหัวเราะพลางถาม

“ที่แท้หว่านหว่านเก่งกาจถึงเพียงนี้ เก็บมาจากที่ใดหรือ?”

อินหยวนหลีเห็นพวกเขาถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ก็รู้ว่าพวกเขาไม่เชื่อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป