ดูท่าความเร็วของเขาจะไม่เลวเลย
เห็นอยู่รอมร่อว่าจะมุดออกไปข้างนอกได้แล้ว จู่ ๆ เบื้องหน้าก็มืดลง
รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของหัวหน้าโจรลักพาตัวยังไม่ทันจางหาย เมื่อเงยหน้าขึ้นมา หัวโตที่มีเขาคู่หนึ่งก็ขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า
เสียงดังปึง หัวหน้าโจรลักพาตัวถูกชนกระเด็นกลับมา
เขาล้มลงกับพื้น ตาพร่าเห็นดาวระยิบระยับ
ทุกคน: …………
“เจ้าสิ่งนี้คือหัวหน้าพวกเจ้างั้นหรือ? ไม่สิ เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ คงไม่คิดว่าขาสองข้างคู่นั้นจะวิ่งเร็วกว่าม้าของพวกเรากระมัง?”
โจรลักพาตัวคนอื่น ๆ: …………
พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าหัวหน้าคิดอะไรอยู่
คราวนี้ดีเลย หนีไม่พ้น แถมยังขายหน้าถึงเพียงนี้ ทุกข์ทรมานเปล่า ๆ
“วัว แพะ และม้าพวกนี้ไม่เลวเลย ได้มาจากที่ใดหรือ?”
นับว่าเอามาส่งถึงหน้าประตู แถมจนป่านนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะหนี วัวกับแพะยังพากันก้มหน้ากินหญ้าเสียด้วย
ม้าก็งดงามยิ่ง ม้าดีเช่นนี้ตัวหนึ่งอย่างน้อยต้องมีราคาสองร้อยตำลึงเงิน ทั้งยังหาใช่ว่าจะซื้อได้ง่าย ๆ
พวกเขาระวังต๋าจื่อ ไม่ยอมให้ทรัพยากรเกลือและเหล็กจากจงหยวนขายให้ต๋าจื่อ ต๋าจื่อเองก็ระแวดระวังพวกเขาเช่นกัน ม้าดีส่วนใหญ่บนทุ่งหญ้าล้วนถูกควบคุมไว้ ไม่อนุญาตให้ขายแก่ชาวจงหยวน
ฉินหว่านหว่านยกมือน้อยขึ้นอย่างกระตือรือร้น “ข้าเอง ๆ ข้าเก็บมาได้!”
คนหลายคนลงจากม้าไปจับโจรลักพาตัวมัดไว้ ส่วนคนอื่น ๆ ต่างหัวเราะพลางถาม
“ที่แท้หว่านหว่านเก่งกาจถึงเพียงนี้ เก็บมาจากที่ใดหรือ?”
อินหยวนหลีเห็นพวกเขาถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ ก็รู้ว่าพวกเขาไม่เชื่อ