ภายในห้องลับมีธัญพืชอยู่ราว 25 สือ (หนึ่งสือเท่ากับ 120 จิน) นับว่าไม่มาก ทั้งยังเป็นธัญพืชที่ยังไม่ได้สีเปลือกออก
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่กล้าขนเสบียงและเกลือจำนวนมากอย่างโจ่งแจ้ง ในที่ใกล้เมืองชายแดนของราชวงศ์เทียนฉี่ ซึ่งอยู่ใต้สายตาของกองทัพชายแดน
“ฮิ ๆ ๆ… เกลือพวกนี้มากพอให้พวกเรากินไปได้พักหนึ่งแล้ว หว่านหว่านทำได้ดีมาก!”
ฉินหว่านหว่านผู้ถูกชม: ดีใจ~
“เจ้าพบได้อย่างไร?”
ฉินหว่านหว่านหยิบงูน้อยที่พันอยู่บนข้อมือออกมา “หว่านหว่านเล่นกับเสี่ยวเฮย แล้วไปโดนแจกันเข้า แกร๊กทีเดียว ตรงนี้ก็มีรูเปิดออกมาแล้ว”
ดีมาก เพื่อเป็นรางวัล เซี่ยฉงหยิบก้อนเงินตำลึงงามสองก้อนยัดใส่มือนางทันที
“เอาไปเล่นเถิด”
บางครั้งตามใจตนเองบ้างก็ได้ สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่บุตรสาวเขาพบ ให้แก่นางสักหน่อยแล้วจะเป็นไรไป!
คนที่อยู่ในเหตุการณ์ย่อมไม่มีใครคัดค้าน กระทั่งยังคิดว่าแม่ทัพของตนให้รางวัลน้อยเกินไปด้วยซ้ำ
“ท่านแม่ทัพ อย่าตระหนี่นักสิ ให้เพิ่มอีกหน่อยเถิด”
คำพูดตรงไปตรงมานี้ทำให้เซี่ยฉงหน้าดำคล้ำ จนอยากเตะอีกฝ่ายสักที
“ก้อนเงินตำลึงใหญ่ขนาดนี้ ไม่หนักหรือ?”
เขาเองก็อยากให้อีก แต่ของหนักเช่นนี้พกติดตัวไว้ย่อมเกะกะ
ฉินหว่านหว่านกอดก้อนเงินตำลึงทั้งสองไว้ชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บใส่ถุงเงิน จนถุงเงินถูกกดเสียหนักอึ้ง
เงินตำลึงก้อนหนึ่งหนักห้าตำลึง สองก้อนก็สิบตำลึง มากเกินไป พกไว้ตรงเอวแล้วไม่สบายตัว
เซี่ยฉงนึกถึงทองคำที่แย่งมาจากพวกโจรภูเขา จึงคิดว่าน่าจะนำออกมาสักส่วน หลอมทำเป็นกุญแจมงคลชิ้นเล็กให้หว่านหว่านสวม