ท่านพ่อเปิดประตูด้วย ข้านี่เอง!

ตอนที่ 42 มือของหว่านหว่านไม่สกปรก

7 นาที· 1.6K คำ

ฉินหว่านหว่านวิ่งไปหมุนตัวรอบกายเขาหนึ่งรอบ ก่อนทำสีหน้าคาดหวังคำชม

เด็กน้อยช่างหลงตัวเองเสียจริง

“อืม งดงาม”

รสนิยมของเหล่าแม่นางยังนับว่าใช้ได้ ดอกไม้บนศีรษะของฉินหว่านหว่านแม้มีอยู่มาก ทว่ากลับไม่ดูรกรุงรัง คล้ายเซียนดอกไม้น้อยแสนน่ารัก

ท่านพ่อยุ่งมาก ฉินหว่านหว่านจึงรู้ความ ไม่อยากรบกวนเขาบ่อยเกินไป หลายครั้งนางจึงเล่นอยู่ในบ้านตามลำพัง

อินหยวนหลีก็พักอยู่ที่บ้านของเซี่ยฉงเช่นกัน

จนกระทั่งคนจากเมืองหลวงมาถึง

วันนี้ฉินหว่านหว่านกำลังอาบน้ำให้ลูกห่านในอ่างน้ำ

อินหยวนหลีนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ไม่ไกล ก้มหน้าอ่านหนังสือและคัดอักษรอย่างตั้งใจ

ก่อนหน้านี้ฉินหว่านหว่านเคยสงสัย จึงลองเรียนตามอยู่พักหนึ่ง แล้วก็...จากนั้นก็ไม่อยากเรียนอีกเลย นางเวียนหัว

ลูกห่านชอบน้ำ จึงเรียนรู้ท่าว่ายน้ำได้อย่างง่ายดาย

แม้ตัวจะปุกปุย ทว่าขนกลับไม่ค่อยซับน้ำ ทุกครั้งที่อาบน้ำ ฉินหว่านหว่านต้องออกแรงขัดอยู่บ้างจึงจะสะอาด

เข่อเข่อเห็นนางขัดอย่างทุลักทุเลก็เอ่ยว่า “เมื่อไรจะทำสบู่ก้อนออกมาได้เสียที จะได้ทำความสะอาดง่ายขึ้น ทั้งยังหอมด้วย”

ฉินหว่านหว่านถาม “เข่อเข่อทำสบู่หอมได้หรือไม่ ข้าอยากได้กลิ่นนมวัว”

ในยุคนี้มีของใช้ทำความสะอาดชนิดหนึ่งเรียกว่าอี้จื่อ

ทว่าส่วนใหญ่มีเพียงชนชั้นสูงและคนร่ำรวยที่ใช้ได้ อีกทั้งยังมีกลิ่นหอม แต่ประสิทธิภาพในการขจัดคราบสกปรกก็สู้สบู่ไม่ได้

ชาวบ้านทั่วไปอย่างผู้คนในเมืองซาเหอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอี้จื่อคือสิ่งใด พวกเขาใช้ขี้เถ้าจากหญ้าไม้ขจัดคราบสกปรกกัน

“ข้ารู้วิธีทำอยู่หรอก แต่ไม่มีวัตถุดิบ น้ำมันหมูอย่างเดียวก็ให้ผลไม่ดีนัก”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป