เมื่อรวมกองทหารองครักษ์แล้ว ผู้ที่เดินทางจากเมืองหลวงมายังชายแดนคราวนี้มีทั้งหมดกว่าสามร้อยคน
เดิมทีมีเพียงราวหนึ่งร้อยคน ทว่ากลุ่มคนที่คุ้มกันอินหยวนหลีมาชุดแรกกลับมีคนทรยศ ทำให้เขาถูกลอบสังหาร ก่อนจะพลัดหลงไปอย่างไม่คาดฝันและถูกพ่อค้าลักพาตัวพามายังชายแดน
หวังเต๋อเฉวียนร่ำไห้โวยวาย ขอให้เจ้าเมืองแถบนั้นนำทหารออกตามหาคน ทั้งยังส่งข่าวไปยังเมืองหลวงด้วย
ฮ่องเต้จึงส่งคนจากเมืองหลวงออกมาตามหาเพิ่มเติม กระทั่งได้รับจดหมายจากอินหยวนหลีกับเซี่ยฉงจึงค่อยสงบลง
หลังจากนั้น เมื่อเดินทางมายังชายแดนเพื่อคุ้มกันอีกครั้ง จำนวนคนก็เพิ่มเป็นสามร้อยคน แน่นอนว่านี่เป็นเพียงจำนวนที่เปิดเผยเท่านั้น
ราชโองการก็อ่านแล้ว ของพระราชทานก็รับแล้ว คนเหล่านี้ก็ต้องกินข้าวกันทั้งนั้น
จวนแม่ทัพรองรับคนมากมายถึงเพียงนี้ไม่ไหว เซี่ยฉงจึงพาคนไปกินอาหารในค่ายทหารเสียเลย
เซี่ยฉงพาฉินหว่านหว่านไปด้วย ส่วนข้างกายอินหยวนหลีมีหวังเต๋อเฉวียนติดตาม พร้อมด้วยแม่ทัพชายแดนอีกสองนาย ทั้งหมดกินอาหารในกระโจม ส่วนทหารชายแดนที่เหลือก็ตั้งโต๊ะกินกันกลางแจ้ง
บรรยากาศในกระโจมนับว่าดี อย่างน้อยแม่ทัพทั้งสองนายก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อหน้ารัชทายาท
ส่วนคนที่อยู่ด้านนอกกลับไม่พอใจอย่างยิ่ง
“พวกเราเดินทางรอนแรมกันมาตั้งนาน สุดท้ายกลับให้กินข้าวหม้อใหญ่ของค่ายทหารอย่างนั้นหรือ?”
“ได้ยินว่าแม่ทัพเซี่ยแห่งชายแดนคนนี้เกิดมาจากชาวบ้าน ไม่มีเงินติดตัวสักเท่าไร ยากจนเสียจนคงไม่มีเงินเลี้ยงอาหารพวกเรากระมัง”
“ฮ่า ๆ ๆ... เข้าใจได้อยู่แล้ว ก็ชาติกำเนิดเป็นเช่นนั้นนี่นา”
ถ้อยคำเหล่านี้จงใจพูดให้ทหารชายแดนที่อยู่รอบข้างได้ยินอย่างโจ่งแจ้ง
“พวกเจ้า!”
ทหารที่อารมณ์ร้อนคนหนึ่งโกรธจนจะเข้าไปโต้เถียง แต่ถูกคนข้างกายดึงตัวไว้
“แม่ทัพของเราย่อมร่ำรวยสู้พวกเจ้าไม่ได้ แต่ใครใช้ให้เขามีความสามารถเล่า อายุยังไม่ถึงสี่สิบก็เป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว ส่วนพวกเจ้าอาศัยบารมีบรรพบุรุษ กินบุญเก่าจนได้เป็นทหารองครักษ์ แม่ทัพของเราไม่เหมือนกัน เขาสร้างอนาคตด้วยความสามารถของตนเองได้”
นี่คือการเยาะเย้ยพวกเขาอย่างชัดเจนว่าไร้ความสามารถ ตำแหน่งที่มีอยู่ทุกวันนี้ล้วนได้มาด้วยบารมีบรรพบุรุษ