อย่างเช่นยามนี้ เหล่าแม่ทัพกำลังมองฉินหว่านหว่านดึงงูดำตัวหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ
งูดำตัวน้อยที่ฉินหว่านหว่านเก็บมาเลี้ยงเป็นงูจำพวกงูเหลือม ขอเพียงมีอาหารกินอิ่มก็เติบโตได้รวดเร็ว
ยามเพิ่งเก็บกลับมา มันยังตัวเล็กผอมบาง คงเพิ่งฟักออกจากไข่แล้วหนีออกมา
บัดนี้ลำตัวหนาเท่านิ้วมือสองนิ้วของบุรุษที่โตเต็มวัย ทั้งยังยาวขึ้นมากด้วย
สมกับเป็นบุตรีของท่านแม่ทัพ สัตว์เลี้ยงที่เล่นด้วยยังแตกต่างไม่เหมือนใคร!
ยามนี้ทุกคนต่างเลือกจะลืมไปแล้วว่าคุณหนูผู้นี้เป็นฝ่ายเข้ามาพัวพันเอง
ขณะที่ฉินหว่านหว่านกำลังเช็ดเกล็ดบนตัวเสี่ยวเฮย พลันมีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นข้างหู
คล้ายมีบางสิ่งกำลังแตกร้าว
นางจับหางงูหยุดมือ แล้วตั้งใจฟังอย่างละเอียด
“จิ๊บ”
ยังมีอะไรบางอย่างส่งเสียงร้องด้วย!
เข่อเข่อก็ได้ยินเช่นกัน มันชะโงกหน้ามองหาเสียงนั้นไปทั่ว
เสี่ยวเฮยหันหัวกลับมา แล้วมุดเข้าไปในถุงเล็กบนอกเสื้อของฉินหว่านหว่าน
“เจ้าหนู! ไข่ห่านของเจ้า!”
ประโยคนี้ดังไม่น้อย ผู้คนในที่นั้นจึงพากันมองไปยังเด็กหญิงตัวน้อยข้างกายท่านแม่ทัพ
ฉินหว่านหว่านค่อย ๆ หยิบไข่ห่านที่พกติดตัวมานานกว่าหนึ่งเดือนออกมา
ไข่ห่านใช้เวลาฟักราวหนึ่งเดือน ไข่ใบนี้ที่นางเก็บมา นับว่าฟักช้าแล้ว
เห็นเพียงเปลือกไข่ห่านใบใหญ่สีขาวหนักอึ้งซึ่งเดิมเรียบเนียน ปรากฏรอยร้าวเป็นวง
บริเวณที่ปากลูกห่านจิกออกมามีรอยแตกมากที่สุด เปลือกไข่ยังถูกดันเป็นระยะ