เต้าหู้สมองหมูและไข่ตุ๋นอร่อยก็จริง ทว่าสิ่งเหล่านั้นลื่นคอและอ่อนนุ่มเกินไป พอกินเข้าปากก็กลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว ราวกับดื่มน้ำ ทั้งยังหิวเร็วอีกด้วย
สำหรับเซี่ยฉง ผู้ชอบกินเนื้อคำโต ๆ แล้ว นับว่ากินไม่ค่อยชิน
เขายังคงชอบแทะหมั่นโถวมากกว่า อิ่มท้องดี
หมั่นโถวขนาดเท่าฝ่ามือ เขากัดสองสามคำก็หมด
มื้อเช้านี้ เซี่ยฉงแทะซาลาเปาไส้เนื้อก้อนใหญ่สามลูก หมั่นโถวห้าลูก สุดท้ายดื่มน้ำเต้าหู้กับเต้าหู้สมองหมูอีกชาม
ใช่แล้ว เขาดื่มเต้าหู้สมองหมูเข้าไปตรง ๆ เลย
ฉินหว่านหว่านตัวน้อยที่นั่งกินคำเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าก็อ้าปากกว้างเลียนแบบ ผลคือสำลักเข้าให้
เซี่ยฉงว่างมือข้างหนึ่งแล้วลูบหลังนางเบา ๆ «กินช้า ๆ»
ฉินหว่านหว่านสำลักจนมีน้ำตาคลอ ดวงตากลมโตแวววาวราวกับไข่ดาว
«ท่านพ่อกินเร็วเหลือเกิน»
เซี่ยฉงกล่าว «ข้าชินแล้ว ในกองทัพทำสิ่งใดก็ต้องรวดเร็ว»
ฉินหว่านหว่านเอ่ย «ข้าจะเรียนจากท่านพ่อ»
เซี่ยฉงปลาบปลื้มใจยิ่งนัก แต่เรื่องนี้ไม่จำเป็นหรอก
«ไม่ต้องหรอก»
หลังมื้ออาหาร เซี่ยฉงจ้องอินหยวนหลี «องค์รัชทายาทควรบอกให้ชัดเจนได้แล้ว เหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่นี่»
เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้าดุดันและบรรยากาศน่าเกรงขามของเซี่ยฉง อินหยวนหลีกลับไม่หวาดกลัวเหมือนเด็กคนอื่น ๆ เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดปากอย่างสงบนิ่ง
«ครึ่งเดือนก่อน แม่ทัพเขียนจดหมายถึงเสด็จพ่อและส่งด่วนไปยังเมืองหลวง อีกทั้งยังมีความชอบจากการส่งหลักฐานว่าเจ้าเมืองจวนอันสุยพบเหมืองเงินแต่ไม่รายงาน ทั้งยังร่วมมือกับโจรภูเขาลักลอบขุดแร่ขึ้นไปด้วย ขุนนางในราชสำนักบางคนจึงเสนอให้ข้าในฐานะองค์รัชทายาท เป็นตัวแทนฮ่องเต้เดินทางไปชายแดนเพื่อเยี่ยมเยียนและพระราชทานรางวัลแก่แม่ทัพเซี่ย»