บุรุษบนตั่งค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น เส้นผมสีดำสนิทยาวดุจม่านน้ำตกพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว
เขาลุกขึ้นนั่ง ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะแล้วบิดขี้เกียจ เท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนตัวสิงโตตัวใหญ่
ใบหน้าของเขาสวมหน้ากากประณีตวิจิตรไว้ครึ่งหนึ่ง ทำจากทองคำทั้งชิ้น ทว่ากลับไม่ดูหนักอึ้ง
เพียงหน้ากากชิ้นนี้ชิ้นเดียว ก็เผยให้เห็นฝีมือการสร้างอันประณีตและล้ำค่า
“มาถึงแล้วสินะ”
เขาเหลียวมองไปยังทิศที่สิงโตตัวใหญ่กำลังจ้องอยู่ ม่านโปร่งพลิ้วขึ้นตามแรงลม
เป็นจังหวะเดียวกับที่ซางอู๋หยางมองเห็นเด็กน้อยซึ่งกำลังเกาะอยู่บนหน้าต่างไม้
งดงาม ดวงตากระจ่างใสบริสุทธิ์ ราวกับตุ๊กตาตัวน้อยแสนประณีต
อยากหยิกแก้มนางสักที
น่าเสียดาย เพียงแค่ชั่วพริบตา รถม้าก็เคลื่อนจากไปแล้ว
ในเวลานั้นเอง เสียงของเข่อเข่อก็ดังลั่นขึ้นข้างหูฉินหว่านหว่าน
“เจ้าหนู พ่อเจ้า พ่อเจ้า นั่นพ่อเจ้า!”
ดวงตากลมโตของฉินหว่านหว่านเต็มไปด้วยความงุนงง
เหล่าทหารชายแดนที่ติดตามมาหลายคนถามว่า “อะไรนะ? แม่ทัพมาแล้วหรือ?!”
เป็นไปไม่ได้กระมัง แม่ทัพมาถึงที่นี่ เหตุใดไม่บอกพวกนางเล่า?
เข่อเข่อแย้ง “ถุย ข้าไม่ได้หมายถึงแม่ทัพของพวกเจ้า!”
โธ่เอ๊ย คนมากมายปานนี้ แล้วมันจะพูดอย่างไรดี?
ทุกคนหาได้ใส่ใจไม่ ต่างคิดเพียงว่านกตัวนี้คงมองผิดพูดผิดไปเอง
ฉินหว่านหว่านเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว เข่อเข่อหมายถึงท่านพ่ออีกคนของนาง!
กิเลนเป็นสัตว์เทพ ท่านพ่อของฉินหว่านหว่านเป็นกิเลนที่มีชีวิตมาหลายล้านปี วิญญาณเทพจึงแข็งแกร่งยิ่งนัก
เขาลงมายังโลกมนุษย์เพื่อเผชิญเคราะห์ ร่างมนุษย์ธรรมดาไม่อาจรองรับวิญญาณเทพที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นได้
ท้ายที่สุด วิญญาณเทพจึงแยกออกเป็นห้าส่วน ไปเกิดเป็นคนห้าคนในโลกนี้
เซี่ยฉงเป็นหนึ่งในนั้น ส่วนซางอู๋หยางในยามนี้ก็เช่นกัน
ก่อนลงมายังโลกมนุษย์ หว่านหว่านรู้เพียงว่าชะตาปลายทางของท่านพ่อจะไม่ดี แต่นางไม่รู้ว่าท่านพ่อเป็นผู้ใด
เข่อเข่อรู้เรื่องอยู่บ้าง ทว่าหลังลงมายังโลกมนุษย์ เพื่อไม่ให้กฎการดำเนินไปของโลกนี้เสียหาย มันจึงถูกผนึกความสามารถและความทรงจำบางส่วนไว้
มีเพียงเมื่อพบกับบิดาแท้ ๆ ของฉินหว่านหว่านเท่านั้น มันจึงจะจำได้