หันไปก็เห็นลูกห่านกำลังกินดอกไม้อยู่
นางบีบปากเล็ก ๆ แบน ๆ ของลูกห่านแล้วอบรมว่า “ห้ามกินส่งเดช”
“อาหมู่ ดอกไม้นี้มีพิษหรือไม่?”
อาหมู่ตอบว่า “ไม่มี ดอกหงส์เพลิงนี้หอมทีเดียว ท่านแม่ของข้าเคยนึ่งกินด้วย”
ดวงตากลมโตของฉินหว่านหว่านเป็นประกาย ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัว มือเล็กก็ฉวยดอกไม้ดอกหนึ่งยัดเข้าปากอย่างว่องไว
อินหยวนหลี: “!!!”
เมื่อครู่เจ้ายังอบรมลูกห่านอยู่แท้ ๆ!
เขาบีบแก้มเล็กของฉินหว่านหว่านให้เงยหน้าขึ้น แล้วสอดนิ้วเข้าไปในปาก ควักดอกไม้ออกมา
ฉินหว่านหว่านมองเขาด้วยแววตาไร้เดียงสา
อินหยวนหลีสูดหายใจลึก สีหน้าเคร่งขรึม คิดจะอบรมนาง
ฉินหว่านหว่านเคี้ยวปากแจ็บ ๆ “ข้าแค่อยากลองชิมดู”
อินหยวนหลีกล่าวว่า “ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะกินทุกอย่างได้ อีกทั้งดอกนี้ยังไม่ได้ล้าง”
“ดอกไม้ร่วงจากต้น ข้ารับไว้ได้”
“ถึงอย่างไรก็ไม่ได้”
หวังเต๋อเฉวียนกล่าวว่า “คุณหนูน้อยของข้า หากอยากกิน ข้าจะให้คนทำให้เรียบร้อยแล้วค่อยกินดีหรือไม่”
“เช่นนั้นก็ได้”
หลังจากชมดอกหงส์เพลิงจนพอใจ ทุกคนก็กลับไป
ฉินหว่านหว่านอยากกินขนมที่ทำจากดอกหงส์เพลิง
หวังเต๋อเฉวียนจึงไปจัดการ ให้พ่อครัวจากหอเมามายเมฆาทำแล้วนำมาส่ง
ขนมสีชมพูอ่อนจานหนึ่งถูกยกมาเสิร์ฟ
“สีเปลี่ยนไปแล้ว”
แต่กลิ่นหอมเป็นกลิ่นดอกหงส์เพลิงจริง ๆ
ฉินหว่านหว่านฟุบอยู่บนโต๊ะ ใช้นิ้วจิ้มขนมเบา ๆ จากนั้นหยิบชิ้นเล็กขึ้นมายัดเข้าปาก
เพิ่งกินไปสองชิ้น เสียงแตรเขาสัตว์ก็ดังขึ้นจากข้างนอกโดยพลัน