“พี่หยวนหลีดูสิ พี่หลิงหลงให้ข้ามา”
“เข่อเข่อ ดูสิ...”
เข่อเข่อ: มีอะไรน่าดูกัน เจ้าหนูน้อยของบ้านมันยังพบเห็นโลกมาน้อยนัก เพิ่งสามขวบ ยังไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงในวังของเง็กเซียนฮ่องเต้เลยด้วยซ้ำ ที่นั่นมีเทพธิดาตัวจริงร่ายรำ งดงามกว่านี้ตั้งมาก
เทียนซ่างเหรินเจียนเริ่มคึกคัก ผู้คนมากมายส่งเสียงโห่ร้อง อยากมีปฏิสัมพันธ์กับเหล่านางรำผู้แช่มช้อย
ในยามที่ทุกสิ่งงดงามชวนให้เพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็มีคนชุดดำมิดชิดปรากฏตัวขึ้น
พวกเขาถืออาวุธในมือ มุ่งหน้าตรงไปยังห้องส่วนตัวห้องหนึ่งบนชั้นสาม
หลังบรรยากาศหยุดชะงักไปชั่วขณะ ความโกลาหลก็พลันปะทุขึ้น
“มือสังหาร! มีมือสังหาร!”
ทางด้านฉินหว่านหว่านกับอินหยวนหลี กองทหารองครักษ์และกองทัพชายแดนเข้าล้อมทั้งสองไว้ในทันที ตั้งท่าคุ้มกัน
โชคดีที่มือสังหารชุดดำเหล่านั้นไม่มีเจตนาทำร้ายผู้อื่น พวกมันมุ่งหน้าไปยังห้องหนึ่งเป็นเป้าหมายเดียวกัน
“เป็นซางอู๋หยาง!”
ทุกคนพลันนึกขึ้นได้ แทบจะพร้อมใจกันคิดเช่นนั้น
หวังเต๋อเฉวียนเอ่ยอย่างกังวล “องค์ชาย พวกเราหาที่ซ่อนกันเถิด อย่าได้พลอยถูกลากเข้าไปพัวพันเลย”
ห้องส่วนตัวนั้นอยู่ใกล้พวกเขาเกินไปหน่อย
ฉินหว่านหว่านขวัญเสีย รีบย่อตัวไปหลบอยู่ตรงมุมห้อง ซ่อนตัวเสียมิดชิด นับว่าเชื่อฟังยิ่งนัก
นางยืดคอน้อย ๆ ชะเง้อมองออกไปเป็นระยะ ทว่าด้วยส่วนสูงและมุมที่ซ่อนอยู่ นางกลับมองไม่เห็นสิ่งใดเลย
ฉินหว่านหว่านทำได้เพียงบีบนิ้วมือตนเองด้วยความกังวล แล้วถามเสียงเบา “เข่อเข่อ ท่านพ่อจะไม่เป็นไรใช่ไหม”