ขณะที่เด็กหญิงตัวน้อยกำลังเหม่อลอย มือเรียวยาวที่มีเล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อยและผิวขาวดุจหยกก็บีบแก้มนุ่มของนาง
ฉินหว่านหว่านสะดุ้งเล็กน้อย
เพราะนิ้วมือของเขาเย็นเฉียบ
ยามนี้เป็นเวลากลางวัน อุณหภูมิในทะเลทรายช่วงกลางวันค่อนข้างสูง
ทว่าความร้อนเช่นนั้นกลับไม่ปรากฏบนมือของเขาเลยแม้แต่น้อย
“เด็กโชคร้ายมาจากที่ใดกัน”
น้ำเสียงบุรุษเกียจคร้าน ทว่าคล้ายเจือความเพลิดเพลินอยู่หลายส่วน
“ข้าคือวานวาน”
เมื่อถูกบีบแก้ม ปากเล็กจิ้มลิ้มของนางจึงยื่นออกมา พูดจาไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำ
ซางอู๋หยางคลายมือ ฉินหว่านหว่านกลอกตากลมโตไปมา แทบจะเขียนคำว่า ‘ข้าจะก่อเรื่องแล้ว’ ไว้บนใบหน้า
ซางอู๋หยางเลิกคิ้วขึ้น แล้วก็เห็นเจ้าตัวน้อยพุ่งเข้าหาตนในชั่วพริบตา ฝีมือการแสดงย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง
“ข้า ข้าเจ็บเหลือเกิน”
ฉินหว่านหว่านเริ่มพยายามเรียกร้องความรับผิดชอบจากเขา
เข่อเข่อบอกว่า ท่านพ่อในยามนี้สูญเสียความทรงจำไปหมดแล้ว จำไม่ได้ว่านางเป็นใคร
ดังนั้น หากอยากให้ท่านพ่อเลี้ยงดู นางก็ต้องแกล้งทำเป็นถูกเขารังแก
แต่คนอื่นทำเช่นนี้ก็เพื่อเรียกเงิน ส่วนนางทำไปเพื่อจะได้เป็นบุตรสาวของเขา
ฉินหว่านหว่านหมอบอยู่บนพื้น มือเล็กจับชายเสื้อของซางอู๋หยางไว้ เสียงอ่อนเยาว์ฟังดูมีพิรุธ
“สิงโตตัวใหญ่ของท่านคาบข้ามา ทำให้ข้าตกลงมาเจ็บ ท่านต้องเลี้ยงข้า”
สิงโตตัวใหญ่ “???”
ซางอู๋หยางยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เช่นนั้นเจ้าก็มาหาเรื่องเรียกร้องสินะ?”
ฉินหว่านหว่านยิ่งรู้สึกผิด “เปล่า!”