โทรศัพท์แจ้งเหตุของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าต่อสายไปยังสถานีตำรวจเมืองต้งผิง
ใกล้พลบค่ำ คนในสถานีก็มีน้อยอยู่แล้ว
พอได้ยินว่า “มีคนตายสี่คนบนเขา” ตำรวจที่เข้าเวรถึงกับหนังศีรษะชาวาบ รีบไปแจ้งหัวหน้าสถานีทันที
หัวหน้าสถานีเป็นตำรวจเก่าประจำพื้นที่ ทำงานด้านตำรวจในเขตชนบทมานานกว่ายี่สิบปี พอได้ยินว่าจุดเกิดเหตุอยู่ลึกเข้าไปในภูเขางูเหลือม หัวใจก็พลันหนักอึ้งไปกว่าครึ่ง
บริเวณนั้นทางลาดชัน ป่าทึบ การเข้าตรวจค้นยากลำบากอย่างยิ่ง
เขาไม่กล้ารอช้า ระหว่างรวบรวมตำรวจทั้งห้าคนที่มีอยู่ในสถานี ก็ส่งรายงานเหตุการณ์กลับไปยังศูนย์บัญชาการสำนักงานตำรวจประจำอำเภอด้วย:
“เขตป่าดิบในภูเขางูเหลือม เมืองต้งผิง เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าแจ้งเหตุ พบผู้ต้องสงสัยลักลอบล่าสัตว์เสียชีวิต 4 คน ที่เกิดเหตุมีร่องรอยผิดปกติ ขอสนับสนุนชุดสืบสวนคดีอาญา แพทย์นิติเวช และเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน”
ศูนย์บัญชาการออกคำสั่งทันที:
ให้สถานีตำรวจเมืองรีบรุดไปยังที่เกิดเหตุเป็นลำดับแรก คุ้มครองพยานหลักฐานอย่างเต็มกำลัง ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปโดยเด็ดขาด
กองสืบสวนคดีอาญาประจำอำเภอ ห้องนิติเวช และชุดเทคนิคคดีอาญาออกเดินทางด้วยรถยนต์ทันที พร้อมประสานหน่วยงานป่าไม้ประจำอำเภอให้จัดคนที่คุ้นเคยกับเส้นทางบนเขามานำทาง
รถตำรวจไปได้แค่ถึงสถานีพิทักษ์ป่าที่เชิงเขา ส่วนทางขึ้นเขาอีกห้าหกหลี่ต้องเดินเท้าไปเท่านั้น
หัวหน้าสถานีนำตำรวจทั้งห้าคนถือไฟฉาย เดินตามเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า ฝ่าทางขรุขระเข้าไปในเขา
เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ฟ้าก็มืดลงแล้ว
ศพทั้งสี่นอนกระจัดกระจายอยู่บนใบไม้ผุ สภาพน่าสยดสยอง
มีปืนล่าสัตว์ ปืนลูกซอง เศษชนวนระเบิด และสิ่งอื่น ๆ กระจัดกระจายอยู่ข้าง ๆ
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยลากกว้างครึ่งเมตรกลางป่า
ใบไม้ผุและพุ่มไม้ถูกกดจมลงไปพร้อมกันเป็นแนวยาว มุ่งไปยังหุบเขา
ใกล้ศพยังมีต้นไม้ลำต้นหนาขนาดเท่าปากชาม ลำต้นหักสะบั้น แต่เปลือกไม้ยังเชื่อมติดกันอยู่เล็กน้อย ตรงรอยหักมีเศษเนื้อไม้สดใหม่เต็มไปหมด
ดูราวกับถูกแรงมหาศาลกระแทกจนหักทั้งอย่างนั้น
“ห้ามแตะอะไรทั้งนั้น!”
หัวหน้าสถานีหนังศีรษะตึงเขม็ง สั่งให้ขึงแถบกั้นเขตทันที
กำหนดพื้นที่โดยรอบรัศมี 20 เมตรจากศพให้เป็นเขตห้ามเข้า
“เฝ้าทางเข้าออกทั้งสองด้าน ห้ามใครเข้าไป และห้ามเคลื่อนย้ายสิ่งของในที่เกิดเหตุเด็ดขาด!”
“เหล่าเฉิน นายสอบปากคำเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า ถามให้ชัดว่าเจอเมื่อไร เข้าไปในป่าด้วยเหตุผลอะไร แล้วได้แตะต้องที่เกิดเหตุหรือเปล่า”
เขาย่อตัวลงข้างรอยลาก หยิบโทรศัพท์ที่ทำงานออกมาถ่ายภาพหนึ่งใบ ก่อนขมวดคิ้วส่งรายงานกลับไปยังสำนักงานตำรวจประจำอำเภอ:
“ที่เกิดเหตุมีรอยลากขนาดใหญ่ ต้นไม้หักเสียหายหนัก สาเหตุการตายยังน่าสงสัย ดูไม่เหมือนคดีที่คนทั่วไปก่อ”
กว่าคนจากกองสืบสวนคดีอาญาประจำอำเภอจะมาถึง ก็ล่วงเลยสามทุ่มไปแล้ว
หัวหน้ากองหวังซึ่งนำทีมมาเป็นตำรวจสืบสวนคดีอาญามากประสบการณ์ ผ่านภาพคดีฆาตกรรมสยดสยองมานับไม่ถ้วน แต่เมื่อก้มมองรอยลากลึกที่ฝังลงในดิน แล้วเงยหน้ามองต้นไม้ที่หักกลางลำ ก็อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้
“ให้แพทย์นิติเวชเข้าตรวจสภาพศพก่อน ทีมเทคนิคเก็บภาพรวมที่เกิดเหตุให้ครบถ้วน ส่วนชุดค้นหาขยายพื้นที่ออกไปอีก 50 เมตร ค้นหาพยานหลักฐานให้เต็มที่”
หัวหน้ากองหวังตั้งศูนย์บัญชาการชั่วคราว ณ ที่เกิดเหตุ พอออกคำสั่ง แต่ละทีมก็เริ่มลงมือทันที
แพทย์นิติเวชนั่งยอง ๆ ตรวจศพทีละร่าง คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ: สองคนเสียชีวิตจากบาดแผลระเบิด อีกคนกระดูกสันหลังส่วนคอแตกละเอียด ส่วนคนสุดท้ายกระดูกทั่วร่างแตกละเอียดเป็นบริเวณกว้าง ดูเหมือนถูกแรงมหาศาลบิดกระชากจนตาย
ทีมเทคนิควนตรวจวัดและถ่ายภาพรอยลากกับต้นไม้ที่หักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แสงแฟลชวาบขึ้นไม่หยุดในป่ามืด
มีคนลดเสียงกระซิบว่า “ต้องเป็นตัวอะไรใหญ่ขนาดไหนถึงทำรอยแบบนี้ได้? หรือที่ชาวบ้านพูดจะเป็นเรื่องจริง ภูเขางูเหลือมมีงูยักษ์อยู่?”
“อย่าพูดส่งเดช”
หัวหน้ากองหวังตวาดห้ามเสียงเข้ม แต่ในใจก็อดหวั่นไม่ได้
เขาทำงานสืบสวนคดีอาญามายี่สิบปี ไม่เคยเห็นที่เกิดเหตุผิดปกติขนาดนี้มาก่อน
ถ้าบอกว่าเป็นฝีมือคน ใครจะสร้างร่องรอยแบบนี้ได้?
ถ้าบอกว่าเป็นสัตว์ป่า ในท้องถิ่นก็ไม่มีสัตว์ชนิดไหนตัวใหญ่ขนาดนี้
การตรวจสอบที่เกิดเหตุดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงหลังเที่ยงคืน
ก่อนกลับ หัวหน้ากองหวังวางระเบียบไว้ ณ ที่เกิดเหตุทันที: เจ้าหน้าที่ทุกคนที่ทำคดีห้ามเปิดเผยรายละเอียดของที่เกิดเหตุแก่คนนอก และห้ามถ่ายรูปแล้วเผยแพร่เองโดยเด็ดขาด
เขากำชับเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าทีละคนเช่นกัน ห้ามพูดจาส่งเดชกับคนนอก
ตำรวจจากสถานีและเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าผลัดเวรกันเฝ้าที่เกิดเหตุ รอให้ฟ้าสางแล้วค่อยตรวจสอบต่อ
แต่ข่าวก็ยังรั่วไหลออกไปจนได้
ชาวบ้านหลายคนที่ได้ยินข่าวพากันมามุงดู จากระยะไกลอาศัยแสงไฟบนรถตำรวจมองเห็นต้นไม้ที่หัก
จากนั้นก็ได้ยินเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าหนุ่มที่เฝ้าอยู่เผลอพูดออกมาว่า:
“มีรอยงูยักษ์”
มีคนควักโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพระยะใกล้แบบพร่ามัวผ่านแนวกั้นเขตทันทีหลายภาพ
ภาพเหล่านั้นถูกส่งต่อกันว่อนในกลุ่มแชตของเมือง จากนั้นก็มีคนเติมข้อความว่า “งูยักษ์ภูเขางูเหลือมกินคน นักล่าสัตว์เถื่อนทั้งสี่ตายหมด” แล้วโพสต์ลงเว็บบอร์ดท้องถิ่นทั้งคืน
คืนที่ภาพหลุดออกไป ส่วนแสดงความคิดเห็นก็เถียงกันลั่น
กลุ่มแรกที่โผล่มาคือพวกนักวิเคราะห์เทคนิค
“ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นภาพจากปัญญาประดิษฐ์ สัดส่วนรอยหักของต้นไม้ยังไม่ถูกเลย”
“ดูขอบรอยเลือดให้ดี มีร่องรอยไล่ระดับ เป็นการตัดต่อภาพแบบชัด ๆ”
“รอยลากเรียบร้อยเกินไป รอยลากของหนักที่เกิดขึ้นจริงไม่มีทางต่อเนื่องขนาดนี้”
มีคนตั้งกระทู้วิเคราะห์โดยเฉพาะ ไล่ตรวจตั้งแต่มุมแสงเงาไปจนถึงการกระจายตัวของพิกเซล สุดท้ายสรุปว่าเป็นของปลอม แถมยังเป็นของปลอมทุนต่ำ
ด้านล่างมีคนเห็นด้วยเป็นแถว
“สมัยนี้ปัญญาประดิษฐ์ทำออกมาเหมือนจริงมาก”
“เจ้าของกระทู้โพสต์มาตั้งเยอะ ระดับบัญชียังแค่ 3 ใครเข้าใจก็คงเข้าใจ”
“แยกย้ายเถอะ แค่พวกหลอกเอายอดเข้าชมอีกแล้ว”
ชาวเน็ตท้องถิ่นที่โพสต์ภาพร้อนใจขึ้นมา ตอบกลับติดกันสามข้อความ แก้ต่างว่ารูปถ่ายโดยลูกพี่ลูกน้องของเขาที่อยู่รอบนอกจุดเกิดเหตุ เป็นของจริงแน่นอน
ไม่มีใครเชื่อ
ยังมีคนตามไปด่าเขาถึงบ้านผ่านอินเทอร์เน็ต ด่ากันแรงทีเดียว
เวลานี้หลี่หมิงปู่กำลังนอนอยู่บนเตียงในโรงแรม ใช้สมาร์ตโฟนมือสองที่เพิ่งซื้อมาไถดูเว็บบอร์ดอย่างเพลิดเพลิน
ถึงกับใช้บัญชีรองกดถูกใจกระทู้วิเคราะห์ด้วย
จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ไม่สำคัญ
สำคัญคือเมล็ดพันธุ์ได้ถูกหว่านลงไปแล้ว
ยิ่งด่ากันแรง ก็ยิ่งแปลว่ามีคนเห็นมากขึ้น
……
ในเวลาเดียวกัน งานประเมินและวิเคราะห์ภายในสำนักงานตำรวจประจำอำเภอก็ดำเนินต่อไปไม่หยุด
หัวหน้ากองหวังนำทีมเทคนิครวบรวมตัวอย่างเกล็ด รายงานแผนผังร่องรอย และเอกสารชันสูตรศพเข้าเล่ม แล้วตรวจสอบทีละรายการในห้องประชุมปิดของสำนักงานตำรวจประจำอำเภอ
กระดูกของผู้เสียชีวิตสองคนแตกละเอียด ตัดความเป็นไปได้ทั้งหมดทั้งหินถล่ม การถูกอาวุธทำร้าย และการถูกสัตว์ป่าในท้องถิ่นโจมตีออกไป
เจ้าหน้าที่เทคนิคพบเกล็ดสีดำขนาดเท่าฝ่ามือสองชิ้นที่เกิดเหตุ ไม่มีสัตว์เลื้อยคลานในท้องถิ่นชนิดใดที่มีลวดลายหรือความแข็งตรงกันเลย
คืนนั้น หลังฟังรายงาน ผู้อำนวยการสำนักงานตำรวจประจำอำเภอก็ไม่ยืนกรานจะจัดคดีนี้เป็นคดีลักลอบล่าสัตว์ธรรมดาอีกต่อไป:
“คดีนี้เกินขีดความสามารถในการวิเคราะห์ของหน่วยสืบสวนคดีอาญาระดับอำเภอแล้ว รายงานขึ้นไปยังสำนักงานตำรวจประจำเมือง”
ตอนตีสอง เอกสารเร่งด่วนที่แนบภาพถ่ายพยานหลักฐานเกล็ดและภาพร่องรอยสามมิติในที่เกิดเหตุถูกส่งไปยังกองสืบสวนคดีอาญาประจำเมือง
หลังฟ้าสาง ทีมร่วมจากหน่วยตรวจร่องรอย หน่วยเทคนิคคดีอาญา และตำรวจป่าไม้ประจำเมืองก็เดินทางเข้าเมืองต้งผิง
พวกเขาตรวจสอบที่เกิดเหตุในภูเขางูเหลือมเป็นครั้งที่สอง และคำนวณร่องรอยของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ทราบชนิดใหม่อีกครั้ง
ผลการคำนวณของทีมทำลายความเข้าใจเดิมของทุกคนลงอย่างสิ้นเชิง:
ร่องรอยในที่เกิดเหตุอาจเป็นฝีมือของงูขนาดใหญ่ ประเมินความยาวลำตัวไว้ที่ 28 ถึง 36 เมตร เส้นผ่านศูนย์กลางลำตัวมากกว่า 60 เซนติเมตร ไม่มีสิ่งมีชีวิตชนิดใดที่มีการบันทึกไว้ในประเทศซึ่งมีขนาดระดับนี้
สำนักงานตำรวจประจำเมืองปรับการจัดประเภทคดีทันที โดยระบุเป็นเบาะแสความผิดปกติทางระบบนิเวศระดับเมือง
พร้อมกันนั้นก็ส่งรายงานไปยังกระทรวงความมั่นคงสาธารณะประจำมณฑล กระทรวงจัดการเหตุฉุกเฉินประจำมณฑล และศูนย์เฝ้าระวังสัตว์ป่าและพืชป่าประจำมณฑล
ภายในสามวัน คณะทำงานร่วมเฉพาะกิจที่ทางมณฑลส่งมาก็เดินทางถึงเมืองต้งผิงอย่างเงียบ ๆ
คนกลุ่มนี้ไม่ได้รวมตัวกันเป็นขบวนใหญ่ แต่แยกกันเดินทางด้วยรถยนต์ โดยเข้าพื้นที่ในนามการสำรวจระบบนิเวศ และไม่ติดต่อกับชาวบ้านหรือสื่อสังคมออนไลน์
ขณะเดียวกัน ห้องปฏิบัติการชีววิทยาระดับมณฑลก็ตรวจสอบเกล็ดที่หลงเหลือในที่เกิดเหตุซ้ำ
พวกเขาตรวจสอบคุณสมบัติทางกายภาพและเคมี แล้วเปรียบเทียบกับตัวอย่างเนื้อเยื่อของสัตว์เลื้อยคลานและสัตว์น้ำทั้งหมดในฐานข้อมูล