กลุ่มลักลอบล่าสัตว์ทั้งสี่คนเพิ่งเข้ามาถึงชายป่าดงดิบหลังเที่ยงวันไม่นาน
ในป่าสว่างจ้า พวกเขาเดินตามแผนที่มาได้อย่างราบรื่น จนกระทั่งใกล้ถึงหลักเขตภูเขางูเหลือม แสงก็เริ่มมืดลง
ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าบดบังแสงตะวัน ยิ่งเดินลึกเข้าไป อากาศก็ยิ่งชื้นอบอ้าวจนชวนให้อึดอัด เสียงแมลงและเสียงนกร้องค่อย ๆ เบาบางลง
พี่เปียวประคองปืนล่าสัตว์ไว้ในมือ รอยสักตรงต้นคอวาววับเพราะชุ่มเหงื่อ
เขาเดินพลางกวาดตามองรอบด้าน พลางรู้สึกว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมาจากที่มืดอยู่ตลอด
“ที่บ้าอะไรกัน…”
ชายผอมที่เดินรั้งท้ายถือบ่วงเชือกคล้องสัตว์ไว้ อดหดคอไม่ได้ “ทำไมยิ่งเดินยิ่งขนลุกวะ”
“เลิกพูดไร้สาระ แล้วตามมา”
ชายสวมแว่นที่เดินนำหน้ากดเสียงด่าขึ้นประโยคหนึ่ง
เสียงยังไม่ทันขาด ลมสายหนึ่งก็พัดออกมาจากในป่า ใบไม้เสียดสีกันดังซู่ซ่า คล้ายมีเสียงอะไรบางอย่างกำลังเลื้อยปะปนอยู่ด้วย
ทั้งสี่คนหยุดพร้อมกัน ตั้งใจเงี่ยหูฟังอยู่นาน แต่ได้ยินเพียงเสียงลม
“แม่งเอ๊ย หลอนกันไปเอง”
ชายร่างกำยำที่อวบเล็กน้อยถ่มน้ำลาย แล้วเดินนำต่อไป
“ปัง!”
จู่ ๆ พี่เปียวก็ยิงเข้าไปในพุ่มไม้ทางซ้าย ทำให้ฝูงนกกระจอกป่าบินแตกฮือ “แค่กระต่ายตัวหนึ่ง”
เสียงปืนก้องสะท้อนในป่าทึบอยู่นานหลายวินาทีกว่าจะจางหาย
เสียงปืนยังไม่ทันสงบ เสียงนกร้องในป่าก็เงียบลงฉับพลัน
ราวกับแม้แต่ลมก็หยุดพัด
ชายร่างกำยำที่เดินนำหยุดชะงัก ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลาย “ล…ลูกพี่ ได้ยินเสียงฟ่อ ๆ ไหม”
“จะตื่นตูมไปทำไม…”
พี่เปียวด่าได้เพียงครึ่งประโยค เรือนยอดไม้เหนือศีรษะก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
เงาร่างหนึ่งกดทับลงมาจากด้านบน
งูเหลือมยักษ์ยาว 30 เมตรค่อย ๆ ห้อยครึ่งท่อนบนลงมาจากเรือนยอด ดวงตาตั้งฉากเย็นชา จับจ้องคนทั้งสี่ราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อที่บุกรุกเข้ามาในอาณาเขต
“เชี่ย!” ชายผอมตกใจจนทรุดลงนั่งกับพื้น
“ยิง! รีบยิง!”
พี่เปียวเหนี่ยวไกก่อนใคร
“ปัง ๆ ๆ…”
กระสุนตะกั่วกระทบเกล็ด กระเด็นเป็นประกายไฟหลายจุด
แต่ทิ้งไว้เพียงรอยขาวตื้น ๆ ไม่กี่รอย แม้แต่หนังยังยิงไม่ทะลุ
“ไอ้ตัวบ้าอะไรเนี่ย!”
ชายร่างกำยิงซ้ำอีกสองนัด แต่ก็ยังไม่ได้ผล
พี่เปียวแววตาเหี้ยมเกรียม ล้วงปืนลูกซองออกจากเป้ สับขึ้นลำดังแกร๊ก แล้วตะโกนว่า
“ยิงตา! ยิงจุดเจ็ดชุ่น!”
เสียงปืนลูกซองระเบิดดังสนั่น ลูกปรายเหล็กกระจายไปทั่ว
งูเหลือมยักษ์สะบัดหัวหลบอย่างรวดเร็ว เกล็ดใต้ตาซ้ายถูกกระแทกปลิวไปสองชิ้น เลือดซึมออกมาเป็นหยด
หลี่หมิงปู่ซึ่งเชื่อมจิตหยั่งรู้กับมันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในจิตสำนึก
แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เกล็ดหลุดไปสองชิ้นเท่านั้น
หางงูเหลือมยักษ์กวาดขวาง พัดเสียงลมฟาดใส่ทั้งสี่คน
“หลบ!” ชายร่างกำยำกลิ้งไปด้านข้าง หางงูฟาดเข้ากับลำต้นไม้ ต้นไม้ใหญ่ขนาดเท่าปากชามหักโค่นลงทันที
จากนั้นเขาล้วงระเบิดแท่งออกจากกระเป๋า จุดชนวนแล้วขว้างไปทางหัวงู
“ระเบิดแกให้ตาย ไอ้เดรัจฉาน!”
ชนวนส่งเสียงซี่ ๆ พร้อมประกายไฟ
แต่งูเหลือมยักษ์กลับไม่หลบ มันตวัดหางม้วนกลับไป ฟาดระเบิดแท่งย้อนคืนอย่างแม่นยำ
“ตูม!”
ระเบิดแท่งระเบิดเหนือศีรษะของพวกเขา
ชายผอมกับชายสวมแว่นถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นในทันที ร้องโหยหวนก่อนล้มลงในกองเลือด
“ถอย! วิ่งลงเขา!”
พี่เปียวขวัญหนีดีฝ่อ หันหลังวิ่งนำออกไปก่อน
ชายร่างกำยำวิ่งตามหลังมา แม้แต่ปืนล่าสัตว์ก็ทิ้งไว้
งูเหลือมยักษ์บิดลำตัว กล้ามเนื้อหดเกร็ง แล้วพุ่งทะยานออกไปในพริบตา ขวางหน้าชายทั้งสองไว้
หัวงูพุ่งฉก กัดเข้าที่ไหล่ของชายร่างกำยำ
มันสะบัดหัว ร่างคนปลิวไปกระแทกต้นไม้ ก่อนแน่นิ่งไปในทันที
พี่เปียวรู้ว่าหนีไม่พ้นแล้ว ดวงตาแดงก่ำขณะชักมีดพับออกมา พุ่งเข้าแทงท้องงู
แต่คมมีดกระทบเกล็ดดังเคร้ง แล้วบิ่นไปทันที
งูเหลือมยักษ์ก้มมองเขา ดวงตาตั้งฉากเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่ายังแฝงแววเยาะเย้ยอยู่ราง ๆ
มันรัดร่างเขาไว้ในพริบตา แล้วขดพันแน่นขึ้นทีละรอบ
เขาได้ยินเสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบชวนเสียวฟัน
เสียงกรีดร้องที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ดังขึ้นเป็นระลอกในป่า
แต่ดังอยู่เพียงสามลมหายใจ เสียงกรีดร้องก็เงียบหายไปอย่างรวดเร็ว
ลำตัวงูคลายออก ร่างคนอ่อนปวกเปียกก็ร่วงลงมา
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนดังมาจากในป่า
“ข้างในมีใครอยู่? วางอาวุธลง!”
พวกเขามาเร็วกว่าที่คาดไว้
งูเหลือมยักษ์กวาดตามองซากที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันตัวเลื้อยลงไปในหุบธาร
ร่างมหึมาดำดิ่งลงน้ำ กระเซ็นเป็นละอองไปทั่ว แล้วว่ายไปตามหุบธารมุ่งหน้าสู่แม่น้ำใหญ่
แทบจะในเวลาเดียวกัน เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าสามคนก็ถือปืนวิ่งเข้ามา
คนที่นำหน้าเป็นชายหน้าดำ ถือปืนยาวรุ่นเก่าไว้ในมือ ส่วนอีกสองคนที่ตามหลังต่างถือปืนกึ่งอัตโนมัติคนละกระบอก ปากกระบอกปืนชี้ลง สีหน้าเคร่งเครียด
พวกเขามองศพบนพื้นกับเป้ที่ถูกระเบิดจนแตกกระจาย ใบหน้าพลันซีดเผือด
“รีบ…รีบแจ้งตำรวจ! พวกนี้เป็นคนลักลอบล่าสัตว์! ตายกันหมดแล้ว!”
“แล้วร่องรอยนี่อีก…รอยลากใหญ่ขนาดนี้ ตัวอะไรทำไว้?”
ชายหน้าดำเงยหน้ามองต้นไม้ที่หักกลางลำตัว เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง
ไม่มีใครตอบ
ในหุบธาร งูเหลือมยักษ์เกล็ดดำแนบไปกับกระแสน้ำใต้ผิวน้ำ มุ่งหน้าไปทางเหนือด้วยความเร็วราวเงาดำ
เมื่อใกล้ถึงปากแม่น้ำ มันคล้ายจะรู้สึกถึงบางสิ่ง หัวงูเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย
บนลำต้นไม้ริมฝั่งมีกล้องวงจรปิดอินฟราเรดติดอยู่ ไฟแสดงสถานะสีแดงกะพริบแผ่วเบา
มันชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้หลบ
กลับจงใจชะลอความเร็ว แล้วโผล่ลำตัวขึ้นมาเหนือน้ำครึ่งหนึ่ง
ลำตัวงูยาว 30 เมตรพาดขวางแม่น้ำ ทิ้งเค้าโครงขนาดมหึมาอันเย็นเยียบไว้ในภาพอินฟราเรด
ไม่ชัดนัก แต่ก็ไม่ถึงกับพร่าเลือน
เท่านี้ก็พอแล้ว
งูเหลือมยักษ์พุ่งหัวดิ่งลงสู่ส่วนลึกของแม่น้ำ แล้วหายลับไป
เมื่อถอนจิตหยั่งรู้ออก เขาก็เรียกร่างมนุษย์ออกมาจากมิติระบบ ก่อนกลับมายังชายป่าดงดิบใกล้ตัวเมือง
หลี่หมิงปู่พิงลำต้นไม้หอบหายใจ หลังสลับจิตหยั่งรู้แล้วเขายังรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง
ส่วนงูเหลือมยักษ์ยังคงเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณที่ระบบกำหนดไว้ จากแผงระบบ เขาสังเกตเห็นว่าตอนนี้มันดำลงไปถึงส่วนลึกของแม่น้ำใหญ่แล้ว
เขากลับเข้าเมือง
เวลานี้เมืองต้งผิงเริ่มวุ่นวายขึ้นแล้ว
สถานีพิทักษ์ป่าแจ้งตำรวจ รถตำรวจส่งเสียงหวอแล่นไปทางเหนือของเมือง
ผู้คนตามข้างถนนต่างพูดคุยกัน บ้างบอกว่ามีคนตายในป่า บ้างก็ว่าโดนงูยักษ์ในภูเขางูเหลือมกิน ยิ่งเล่าก็ยิ่งเกินจริง
หลี่หมิงปู่หาที่พักเล็ก ๆ ริมถนน เปิดห้องพักห้องหนึ่ง พอปิดประตูแล้วก็เปิดแผงระบบขึ้นมา
ตัวเลขในช่อง «ค่าศรัทธา» ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ต่อเนื่อง
ขณะเดียวกัน ภาพถ่ายชุดหนึ่งก็แพร่กระจายออกไปแล้ว
มีคนถ่ายภาพสถานที่เกิดเหตุซึ่งยังไม่ถูกปิดกั้น ใส่ภาพโมเสกแล้วโพสต์ลงเว็บบอร์ดท้องถิ่น
คราบเลือดพร่าเลือนกับรอยลากขนาดมหึมา ประกอบกับพาดหัว «งูเหลือมยักษ์ภูเขางูเหลือมกินคน» แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
กระแสความวุ่นวายเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น