ท่านนักพรต! พลังปราณฟื้นคืนแล้ว

ตอนที่ 5 นักพรต! ปราณฟื้นคืนแล้ว

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กระแสความสนใจภูเขางูเหลือมค่อย ๆ เพิ่มขึ้น มีคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งเดินทางมายังเมืองต้งผิง

ทั้งเน็ตไอดอลที่ถือโทรศัพท์มือถือ นักข่าวที่สะพายกล้อง และ “ผู้ชื่นชอบการผจญภัย” ที่ไม่รู้โผล่มาจากไหน ต่างพาครอบครัวมาด้วย จนเมืองเล็ก ๆ ในซอกเขาแห่งนี้แน่นขนัดไปหมด

วันนั้นเอง โรงแรมเล็ก ๆ ตรงปากทางเข้าเมืองก็เต็มทุกห้อง

เจ้าของโรงแรมยังอดสงสัยไม่ได้ “แปลกจริง ๆ ต่อให้เป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ยังไม่เคยคึกคักขนาดนี้เลย”

กล้องส่องทางไกลในร้านขายของชำประจำเมืองขายหมดเกลี้ยง

บะหมี่แป้งข้าวเจ้าราดน้ำแกงใสที่ปกติชามละ 5 หยวน ขึ้นราคาเป็น 8 หยวน

หลี่หมิงปู่ถูกเสียงเอะอะปลุกกลางดึกถึงสองครั้ง ทางเดินเต็มไปด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวก

“พี่ชาย นายก็มาดูงูยักษ์เหมือนกันเหรอ?”

“พี่น้องในห้องไลฟ์ ตอนนี้ผมอยู่ตรงตีนเขาภูเขางูเหลือมแล้ว ใครแน่จริงก็พิมพ์คำว่า ‘เรื่องจริงไม่มีวันเป็นเรื่องเท็จ’ ลงในแชตเลย!”

คนเฒ่าคนแก่ในเมืองนั่งพักผ่อนใต้ต้นหลิวใหญ่ พากันมองคนเหล่านั้นราวกับมองฝูงคนโง่

ชายชราฟันหน้าหักพึมพำว่า “เมื่อก่อนก็พูดกันว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในเขา ไม่มีใครเชื่อ พอมีคนตายขึ้นมา ถึงได้แห่กันมาหมด”

แน่นอนว่า คนเหล่านี้ถูกสกัดไว้ที่ปากทางขึ้นเขาทั้งหมด

แนวกั้นเขตห้ามเข้าเริ่มจากตีนเขาทอดลึกเข้าไปในป่า แถบพลาสติกสีแดงสลับขาวพันอยู่รอบต้นไม้ มองไปสุดลูกหูลูกตา

ตำรวจในเครื่องแบบเดินตรวจตราไปมา พร้อมสุนัขตำรวจสองตัว

มีป้ายตั้งอยู่ตรงปากทางขึ้นเขา: พื้นที่เกิดเหตุคดีลักลอบล่าสัตว์ ปิดเขาเพื่อตรวจสอบ ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า

บางคนไม่พอใจ จึงเถียงกับตำรวจที่เข้าเวร

ตำรวจตอบเพียงว่า “ถ้าเดินต่อไปอีกก้าว จะถูกดำเนินคดีฐานขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่”

บล็อกเกอร์คนหนึ่งที่มีผู้ติดตามหลายแสนคนใจกล้าเกินเหตุ เขาปิดห้องไลฟ์ไปก่อน รออีกสิบนาทีค่อยเปิดใหม่ จากนั้นก็อ้อมไปตามทางเขาแล้วฝืนบุกเข้าไป พลางพึมพำว่า “พี่น้องทั้งหลาย ผมเจอเรื่องแบบไหนมาบ้างไม่เคยกลัวอยู่แล้ว”

ไลฟ์ไปไม่ถึง 3 นาที ห้องไลฟ์ก็ดับลง

บัญชีก็โดนปิดเช่นกัน

เพื่อนที่มาด้วยกันเล่าว่า บ่ายวันนั้นมีชายสองคนในชุดนอกเครื่องแบบไปหาเขาที่โรงแรม พูดคุยกันอยู่นาน

ตอนออกมา ใบหน้าของบล็อกเกอร์ซีดเผือด เช้าตรู่วันถัดมาก็เช็กเอาต์ออกไป

จากนั้น รูปถ่ายกับกระทู้ชุดนั้นบนอินเทอร์เน็ตก็เริ่มหายไปทีละชุด ๆ

เริ่มจากรูปถ่ายที่มีเลือดหายไป

ต่อมากระทู้เรื่อง “งูยักษ์ภูเขางูเหลือม” ก็หายไปทั้งกระทู้ พอกดเข้าไปดู เหลือเพียงข้อความสีเทาบรรทัดเดียว: ไม่มีเนื้อหานี้

หลังจากนั้น แม้แต่คำว่า “ภูเขางูเหลือม” ก็ค้นหาอะไรไม่เจอ

คำคำหนึ่ง เมื่อวันก่อนยังค้นหาเจอหลายหมื่นรายการ แต่วันถัดมากลับไม่เหลือแม้แต่รายการเดียว

ยิ่งลบอย่างหนัก คนก็ยิ่งเชื่อกันมากขึ้น

“ถ้าไม่ใช่เรื่องจริง จะลบทำไม?”

“ผมเก็บรูปต้นฉบับไว้แล้ว ใครอยากได้ทักมาส่วนตัว”

“ค้นหายังไม่เจอเลย ทุกคนลองคิดกันเอาเอง”

“ลูกพี่ลูกน้องผมทำงานอยู่กรมป่าไม้ เขาบอกว่าเกิดเรื่องจริง ๆ ตายไป 4 คน สภาพน่าอนาถมาก...”

คณะทำงานสอบสวนร่วมทบทวนลำดับการเคลื่อนไหวของผู้เสียชีวิตทั้ง 4 คน

ทั้งสี่คนพกปืนล่าสัตว์ ระเบิดแก๊ป และอุปกรณ์ถลกหนังมา ถือเป็นนักล่าสัตว์เถื่อนที่มีประสบการณ์สูง

ในที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยการวิ่งหนีเป็นระยะทางไกล ไม่มีรอยเท้าสับสนจากการต่อสู้ยืดเยื้อ ดูคล้ายถูกจู่โจมอย่างฉับพลันในช่วงเวลาสั้น ๆ จนไม่มีโอกาสตอบโต้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ที่พิเศษยิ่งกว่าคือร่องรอยการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตัวนี้:

มันมุ่งโจมตีเฉพาะกลุ่มนักล่าสัตว์เถื่อนที่พกอาวุธกลุ่มนี้ ไม่ได้เคลื่อนตัวไปทางหมู่บ้าน พื้นที่ป่าบริเวณกว้างไม่มีร่องรอยเหยียบย่ำทำลายอย่างไร้ทิศทาง และหลังจบการโจมตี ร่องรอยของมันก็หายไปทันที

“พฤติกรรมนี้ไม่เหมือนสัตว์ป่าที่ล่าเหยื่ออย่างไร้จุดหมาย”

นักวิจัยร่องรอยคนหนึ่งชี้ไปยังแผนผังพื้นที่เกิดเหตุ “เป้าหมายชัดเจน หลังโจมตีก็ถอนตัวอย่างรวดเร็ว มีสัญชาตญาณในการซ่อนตัวสูงมาก...”

วันเดียวกันนั้น คณะทำงานสอบสวนร่วมก็สรุปแผนจัดการข้อมูลลับทั้งชุด

กำหนดเขตป่าภูเขางูเหลือมเป็นพื้นที่เฝ้าระวังระยะยาว ตำรวจประจำพื้นที่เข้าเวรตามจุด และส่งโดรนลาดตระเวนเป็นประจำ

เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าทุกคน ตำรวจชุดแรกที่ไปถึงที่เกิดเหตุ และชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ในระยะใกล้ ล้วนต้องลงทะเบียนและลงนามรับทราบข้อกำหนดการรักษาความลับทีละคน

ดำเนินการควบคุมกระแสความคิดเห็นต่อไป พร้อมคัดกรองคำค้นที่เกี่ยวข้องและภาพจากที่เกิดเหตุอย่างต่อเนื่อง

คำชี้แจงต่อสาธารณะยังคงเดิม: บุคคลภายนอกที่ลักลอบล่าสัตว์เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ

...

คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ

ถ้าปล่อยให้ข่าวแพร่ไป เขาก็คิดว่าเป็นข่าวลือ แต่ถ้าพยายามปิดบังสุดกำลัง เขาก็จะคิดว่านั่นคือความจริง

ยิ่งไม่ให้ดู ก็ยิ่งอยากดู

แต่ถึงจะอยากดูแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว

ไม่มีรูปใหม่ ไม่มีข่าวต่อ ไม่มีรายละเอียดใด ๆ จากประกาศทางการ

สิ่งเดียวที่พอจะนับว่าเป็นคำตอบได้ คือข้อความสั้น ๆ ที่บัญชีทางการของเมืองโพสต์ในวันที่ 7 มีเพียงไม่กี่สิบคำ:

เกิดคดีลักลอบล่าสัตว์ในพื้นที่ป่าแห่งหนึ่งของเมืองนี้ ผู้ต้องสงสัยในคดี 4 คนเสียชีวิต ขณะนี้คดียังอยู่ระหว่างการสอบสวนเพิ่มเติม

ข้อความสั้น แต่เรื่องใหญ่

แต่ก็มีเพียงเท่านี้

ตั้งแต่วันที่ 5 กระแสความสนใจก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

วันที่ 6 รถจากต่างถิ่นเริ่มทยอยออกไปทีละคัน

วันที่ 7 โรงแรมเล็ก ๆ มีห้องว่าง บะหมี่แป้งข้าวเจ้าก็ลดราคากลับมาเหลือ 5 หยวน

บวกกับการลบกระทู้ คำว่า “ภูเขางูเหลือม” ก็จมลงไปอยู่หลายสิบหน้าของเว็บบอร์ดอย่างรวดเร็ว ถูกข่าวค้นหายอดนิยมเรื่องใหม่กลบจนมิด

วันที่ 3 หลังคณะทำงานสอบสวนร่วมเข้าประจำการในเมืองต้งผิง ทั้งเมืองเริ่มตรวจสอบประชากรจากนอกพื้นที่อย่างละเอียด โดยให้ความสำคัญกับโรงแรมเป็นพิเศษ

เมื่อได้ยินข่าว หลี่หมิงปู่ก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังเสี่ยง: ร่างกายของเขาตอนนี้ดูเหมือนชายหนุ่ม แต่ข้อมูลประจำตัวในระบบยังเป็นนักพรตชราที่ชื่อหลี่หมิงปู่

โรงแรมเล็ก ๆ ในท้องถิ่นไม่ได้มีมาตรฐานมากนัก ตอนเข้าพักเขาไม่ได้ใช้เอกสารยืนยันตัวตนลงทะเบียน แถมยังแต่งข้อมูลขึ้นมาเองตามใจ ตอนนี้ถ้าตรวจสอบก็ต้องโป๊ะแน่นอน

เพียงขยับความคิด แผงระบบสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ผู้ใช้: หลี่หมิงปู่

ค่าพลังวิญญาณ: 70

ค่าศรัทธา: 30062

ขอบเขต: ขั้นปุถุชนระดับสูง

หลี่หมิงปู่กวาดตามองตัวเลข ปลายนิ้วเคาะขอบโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง

ค่าศรัทธามาจากอารมณ์ของผู้อื่น:

เมื่ออารมณ์อย่างความตกใจ ความหวาดกลัว ความยำเกรง และความเชื่อถือแตะถึงระดับหนึ่ง ก็จะเปลี่ยนเป็นค่าศรัทธาได้

โดยทั่วไป มีเพียงตอนที่ได้ยินข้อมูลที่เกี่ยวข้องเป็นครั้งแรก และจิตใจเชื่อถืออย่างแท้จริงเท่านั้นที่อารมณ์จะเข้มข้นพอให้แปรเปลี่ยนเป็นค่าศรัทธาได้ เมื่อเวลาผ่านไป อารมณ์จางลง ก็จะสร้างค่าเพิ่มไม่ได้อีก

คนหนึ่งคนโดยพื้นฐานแล้วให้ค่าศรัทธาได้ 1 แต้ม ค่าศรัทธา 100 แต้มแลกเป็นค่าพลังวิญญาณ 1 แต้มได้

ตอนนี้ค่าศรัทธาแทบไม่เพิ่มขึ้นแล้ว แสดงว่าขอบเขตการแพร่กระจายของเหตุการณ์นี้ถึงขีดจำกัด กระแสความสนใจก็หมดลงแล้วเช่นกัน

ข้อมูลถูกควบคุม ขอบเขตการเผยแพร่มีจำกัด เก็บค่าศรัทธาได้มากกว่า 30,000 แต้มก็นับว่าทำภารกิจสำเร็จเกินเป้าแล้ว

“ประมาณนี้ก็พอ”

หลี่หมิงปู่พึมพำเสียงเบา ไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ระบบ แลกค่าพลังวิญญาณ 300 แต้ม”

“ติ๊ง! ใช้ค่าศรัทธา 30000 แต้ม แลกค่าพลังวิญญาณ 300 แต้มสำเร็จ”

ตัวเลขบนแผงระบบเปลี่ยนวูบในทันที:

ค่าพลังวิญญาณ: 370

ค่าศรัทธา: 62

หลี่หมิงปู่มองยอดคงเหลือ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

การซื้อขายรอบนี้ไม่ขาดทุน

เขาติดต่อระบบทันที ใช้ค่าพลังวิญญาณ 100 แต้ม สร้างสิ่งของระดับต่ำแห่งขั้นเหนือสามัญ [บัตรประจำตัวสุดยอด]

บัตรนี้แก้ไขข้อมูลในเอกสารยืนยันตัวตนได้ทุกเมื่อ ทั้งยังแก้ไขข้อมูลในเครือข่ายภายในและระบบลงทะเบียนที่พักให้ตรงกันได้ นอกจากนี้ยังปรับการรับรู้ของผู้ตรวจสอบเล็กน้อย ลบความรู้สึกผิดสังเกตออกไปได้ กระทั่งความทรงจำของผู้เกี่ยวข้องที่เคยพบปะกันแล้วก็ลบได้เช่นกัน

เพียงขยับความคิด เขาก็กำหนดตัวตนใหม่ทันที: หลี่หมิงปู่ อายุ 28 ปี เป็นคนจากเมืองข้างเคียง ออกเดินทางเผยแผ่วิถีเต๋า ประวัติสะอาด

ไม่นาน ตำรวจนอกเครื่องแบบสองนายก็มาตรวจสอบถึงที่

หลี่หมิงปู่ยื่นบัตรประจำตัวให้ ตำรวจตรวจสอบผ่านเครือข่ายด้วยเครื่องปลายทาง ทั้งรูปถ่าย อายุ และประวัติการลงทะเบียนล้วนตรงกันทั้งหมด

การสอบถามตามหน้าที่ไม่กี่ประโยคไม่มีจุดน่าสงสัย เมื่อตำรวจตรวจสอบเสร็จก็หันหลังจากไป

หลี่หมิงปู่เก็บบัตรไว้

ต่อไปไม่ว่าจะถูกตรวจสอบที่ไหน เขาก็สลับตัวตนได้ตามใจโดยไม่ทิ้งร่องรอย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป