หลี่หมิงปู่เลิกคิดมากเรื่องนี้ ในเมื่อมีชีวิตอยู่แล้ว ก็ต้องทำความเข้าใจไพ่ในมือก่อน
“ตัวเลขพวกนี้บนหน้าต่างระบบ ช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อย”
หน้าต่างสีฟ้าอ่อนสั่นไหว ก่อนข้อความยาวเหยียดจะปรากฏขึ้น
“ค่าพลังวิญญาณ: พลังวิญญาณต้นกำเนิดที่เก็บสะสมไว้ภายในร่าง ใช้เพิ่มขั้นหรือสร้างสรรพสิ่งได้ เป็นรากฐานของการบำเพ็ญเพียร”
“ขั้นบำเพ็ญ: การแบ่งระดับพลัง แบ่งเป็น 5 ขั้น ได้แก่ ขั้นปุถุชน ขั้นเหนือสามัญ ขั้นเทพ ขั้นเซียน และขั้นฟ้า
ผู้ฝึกขั้นปุถุชนมีอายุขัยไม่เกิน 120 ปี ขั้นเหนือสามัญมีอายุขัย 1,000 ปี ขั้นเทพมีอายุขัย 3,000 ปี ขั้นเซียนมีอายุขัยเป็นอนันต์ แต่ต้องผ่านเคราะห์ทุก 1,200 ปี ส่วนขั้นฟ้าไร้จุดสิ้นสุดและไม่มีเคราะห์
นอกจากขั้นฟ้าแล้ว แต่ละขั้นแบ่งเป็นระดับต้น ระดับกลาง และระดับสูงสามระดับ ขั้นฟ้าไร้ขอบเขต เป็นจุดสูงสุดของกฎเกณฑ์แห่งโลกใบหนึ่ง”
“ต้องใช้พลังวิญญาณเท่าไรถึงจะเพิ่มขั้นได้”
“ขั้นปุถุชน ทุกครั้งที่เพิ่มระดับใช้พลังวิญญาณ 10 หน่วย
ทะลวงเข้าสู่ขั้นเหนือสามัญ และทุกครั้งที่เพิ่มระดับหลังจากนั้น ใช้พลังวิญญาณ 100 หน่วย
ทะลวงเข้าสู่ขั้นเทพ และทุกครั้งที่เพิ่มระดับหลังจากนั้น ใช้พลังวิญญาณ 1,000 หน่วย
ทะลวงเข้าสู่ขั้นเซียน และทุกครั้งที่เพิ่มระดับหลังจากนั้น ใช้พลังวิญญาณ 10,000 หน่วย”
หลี่หมิงปู่คำนวณในใจครู่หนึ่งแล้วถามต่อ “พลังวิญญาณได้มายังไง”
“มี 2 วิธี”
“หนึ่ง: ปลีกวิเวกบำเพ็ญเพียร ตั้งมั่นในมรรคจิตและทำจิตใจให้สงบนิ่งดุจผิวน้ำ นั่งสมาธิบำเพ็ญเพียร สะสมวันแล้ววันเล่าก็จะได้รับพลังวิญญาณ”
“สอง: สร้างสรรพสิ่งด้วยพลังวิญญาณให้ผู้คนตกตะลึง รวบรวมอารมณ์ของผู้อื่น เช่น ความตื่นตะลึง ความหวาดกลัว ความยำเกรง และความเลื่อมใสศรัทธา แล้วเปลี่ยนเป็นค่าศรัทธา ค่าศรัทธา 100 หน่วยแลกเป็นค่าพลังวิญญาณได้ 1 หน่วย”
หลี่หมิงปู่เลิกคิ้ว “วิธีแรกน่ะ สภาพอย่างผมต้องฝึกนานแค่ไหนถึงจะเข้าใกล้ธรณีประตูได้”
“วิญญาณฟ้าและวิญญาณดินไร้ความคิดและความปรารถนา หากบำเพ็ญตามวิธีนี้นาน 100 ปี ก็จะสัมผัสธรณีประตูแห่งมหามรรคได้”
“เจ้าภาพเป็นวิญญาณมนุษย์ มีอารมณ์และความปรารถนาเจ็ดประการติดตัว ความคิดฟุ้งซ่านมากมาย ยากจะเริ่มบำเพ็ญตามวิธีนี้”
หลี่หมิงปู่ก็เห็นด้วย ให้เขานั่งสมาธิแห้งเหี่ยวอยู่เป็นร้อยปี สู้เอนตัวรอความตายยังจะดีกว่า
เขาถามต่อ “ระบบ แล้วการสร้างสรรพสิ่งด้วยพลังวิญญาณเป็นยังไง”
“การสร้างสรรพสิ่ง: เจ้าภาพสามารถใช้พลังวิญญาณสร้างสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตได้ จิตหยั่งรู้ของเจ้าภาพสามารถเข้าสิงสิ่งที่สร้างขึ้นได้ พลังวิญญาณที่ใช้สร้างสิ่งต่าง ๆ ในแต่ละขั้นเท่ากับพลังวิญญาณที่เจ้าภาพต้องใช้เพื่อเพิ่มขั้น
เมื่อจิตหยั่งรู้จากไป สิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตนั้นยังคงดำรงอยู่ต่อไปได้ โดยมีบุคลิกและความสามารถตามที่เจ้าภาพมอบให้
เส้นทางการเคลื่อนไหวของสิ่งเหล่านั้นจะแสดงบนหน้าต่างระบบ เจ้าภาพสามารถตรวจดูและแทรกแซงได้ทุกเมื่อ”
“น่าสนใจ!”
วิธีบำเพ็ญแบบนี้ถูกใจเขายิ่งนัก
ห่างออกไปสิบลี้คือเมืองต้งผิง เป็นที่อยู่อาศัยของหลายชนชาติ มีทั้งตำนานเทพนิยายและความเชื่อพิสดารมากมาย
เขายกขาลงจากเตียงเตา เดินไปถึงประตูเรือน
ดวงอาทิตย์ยามเย็นกำลังลับเหลี่ยมเขา ย้อมเงาไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นสีทองแดง ลมภูเขาพัดพากลิ่นสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้ามาด้วย
หลี่หมิงปู่มองไปทางนอกเขา แล้วพึมพำเสียงเบา
“นักพรต ถึงเวลาลงจากเขาแล้ว”
……
เช้าตรู่วันถัดมา หลี่หมิงปู่จัดสัมภาระอย่างง่าย ๆ
จะเรียกว่าสัมภาระก็ไม่เชิง มีเพียงชุดนักพรตสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุด โทรศัพท์ฝาพับรุ่นเก่าเครื่องหนึ่ง และผักดองสองห่อ
นอกจากนี้ยังมี “ศาสตราวิเศษตกทอดจากบรรพบุรุษ” อีกสามชิ้น ได้แก่ กระจกทองแดงหนึ่งบาน กระบี่ไม้ท้อหนึ่งเล่ม และเข็มทิศฮวงจุ้ยหนึ่งอัน
ทั้งหมดเป็นของที่เขาคุ้ยเจอจากกองของจิปาถะในอาราม สภาพภายนอกดูไม่เลว แต่ไม่มีประกายวิเศษแม้แต่น้อย เอาไว้เป็นเพียงอุปกรณ์ประกอบฉากเท่านั้น
เขาส่องดูตัวเองในโอ่งน้ำ จัดมวยผมใหม่แล้วปักปิ่นไม้ลงไป
จากนั้นสวมชุดนักพรตสีเขียวที่สะอาดที่สุด ซักจนสีซีดขาวแต่ไม่มีรอยปะ
แล้วจึงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา
“ระบบ เพิ่มขั้นของผมเป็นขั้นปุถุชนระดับสูง”
“ติ๊ง! ใช้ค่าพลังวิญญาณ 20 หน่วย เพิ่มขั้นเป็นขั้นปุถุชนระดับสูงแล้ว”
กระแสอบอุ่นไหลผ่านร่างอีกครั้ง รุนแรงกว่าคราวก่อน
หลี่หมิงปู่กำหมัด กระดูกข้อนิ้วลั่นเป๊าะแป๊ะ
เขาก้มมองเงาสะท้อนในโอ่งน้ำ ผมขาวทั่วศีรษะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำจากโคนผม ริ้วรอยบนใบหน้าค่อย ๆ จางลงทีละเส้น
หลังที่เคยงอกลับเหยียดตรง ดวงตาที่เคยพร่ามัวกลับมาชัดเจน ราวกับกาลเวลาของเขาหมุนย้อนกลับไป 50 ปี
ตอนนี้หลี่หมิงปู่ดูมีอายุเพียงสามสิบกว่า ในน้ำสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมด้วยความสุขุมของเขา
เขาลองกระโดดอยู่กับที่ ศีรษะเกือบชนคานบ้าน
จากนั้นยกโอ่งข้าวตรงมุมกำแพงขึ้น โอ่งรวมข้าวหนักกว่า 100 ชั่ง
เขายกมันขึ้นได้ด้วยมือเดียว เบาหวิวราวกับยกถุงสำลี
“เจ้าภาพ: หลี่หมิงปู่
ค่าพลังวิญญาณ: 170
ขั้นบำเพ็ญ: ขั้นปุถุชนระดับสูง (อายุขัยใกล้เคียง 120 ปีอย่างยิ่ง)”
สมรรถภาพร่างกายของเขาขึ้นไปถึงระดับสูงสุดของมนุษย์ ตัวชี้วัดทุกด้านเหนือกว่านักกีฬาชั้นยอด
หลี่หมิงปู่ไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ 100 หน่วยเพื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นเหนือสามัญ เพราะเขาไม่คิดจะออกหน้าเองเพื่อหาแต้มศรัทธา
ระบบมีมิติพกพาขนาด 100 ตารางเมตร เขาจึงยัดสัมภาระทั้งหมดเข้าไป
เดินทางอย่างเรียบง่าย เขาออกจากอารามชิงอวิ๋น
ทางบนเขาเดินลำบาก แต่ฝีเท้าของเขาราวกับมีสายลมพัดหนุน
เพียงครึ่งวัน เส้นทางบนเขาสิบลี้ก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
เมืองต้งผิงไม่ใหญ่ มีถนนสายหลักอยู่สายเดียว สองข้างทางมีร้านก๋วยเตี๋ยวข้าว ร้านขายของชำ และโรงแรมเล็ก ๆ เบียดเสียดกัน
ผู้คนในเมืองเป็นชนหลายกลุ่มอาศัยปะปนกัน
มีทั้งชาวเหมียว ชาวต้ง ชาวถู่เจีย และชาวฮั่น พูดภาษาถิ่นสลับกันไปมา บรรยากาศคึกคักไม่น้อย
หลี่หมิงปู่นั่งลงที่แผงขายก๋วยเตี๋ยวข้าวหน้าร้านแห่งหนึ่งตรงปากถนน แล้วสั่งก๋วยเตี๋ยวข้าวเปล่าหนึ่งชาม
ชายชราหลายคนนั่งล้อมเตาไฟพูดคุยกันอยู่ข้าง ๆ เขายื่นบุหรี่ให้คนละวง
เป็นบุหรี่ราคาถูกที่ซื้อมาจากร้านขายของชำด้านล่างเขา แต่กลับขายดีที่สุดในร้าน
“นักพรตลงมาจากเขาหรือ”
ชายชราที่ดูอาวุโสที่สุดรับบุหรี่ไป แล้วถามขึ้นตามมารยาท
“มาจากอารามชิงอวิ๋น ลงมาเดินเล่นครับ”
“อ้อ อารามชิงอวิ๋น ได้ยินมานานแล้วว่ามีนักพรตชราผู้หนึ่งบำเพ็ญเพียรอย่างตั้งใจ แทบไม่ออกมาไหน”
ชายชราจุ๊ปาก “อาจารย์ของเธอหรือ”
“ครับ ท่านจากไปแล้ว”
ชายชราหลายคนพากันทอดถอนใจอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นหลี่หมิงปู่ก็ชักนำบทสนทนาไปพูดถึงเรื่องแปลกประหลาดในท้องถิ่น
เรื่องที่โด่งดังที่สุดคงหนีไม่พ้นภูเขางูเหลือม
ทางเหนือของเมืองมีป่าดึกดำบรรพ์ผืนหนึ่ง ลึกเข้าไปจะพบแนวภูเขาทอดยาว คนรุ่นก่อนเรียกที่นั่นว่า “ภูเขางูเหลือม”
เล่ากันว่ามีงูใหญ่ตัวหนึ่งอยู่ในภูเขา ลำตัวใหญ่เท่าถังน้ำ ยาวกว่าสิบจั้ง กลืนวัวป่าเข้าไปได้ทั้งตัว
“คนรุ่นปู่ของฉันเคยเห็นครั้งหนึ่ง กลับมาก็ตกใจจนป่วยไปทั้งเดือน”
“มีคนเล่าว่ามันบำเพ็ญจนกลายเป็นปีศาจแล้ว……”
ชายชราฟันหน้าหายไปซี่หนึ่งลดเสียงลง “ก่อนก่อตั้งประเทศ ต่อให้ไปล่าสัตว์ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปลึก ๆ”
“เรื่องพวกนั้นเป็นแค่ความเชื่องมงายยุคเก่า!”
คนโต๊ะข้าง ๆ แทรกขึ้นมา
หลี่หมิงปู่หันไปมอง
มีคนนอกพื้นที่สี่คน อายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี
ชายผมสั้นเกรียนมีรอยสักที่คอ ชายรูปร่างผอมเพรียวผิวคล้ำจัด ชายร่างกำยำเจ้าเนื้อเล็กน้อย และชายตัวเตี้ยสวมแว่น
ทั้งสี่สวมชุดเดินเขา สะพายเป้ใบใหญ่ ส่วนชายแว่นยังถือเครื่องจีพีเอสแบบพกพาไว้ในมือ
คนที่พูดคือชายมีรอยสัก เขาพูดพลางหัวเราะ “งูใหญ่ที่ไหนกัน แค่ในป่ามีไอพิษหนาแน่น คนเข้าไปแล้วขาดออกซิเจนจนตาฝาดเท่านั้นแหละ”
สีหน้าชายชราหลายคนขรึมลง มีคนเคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้า แต่ไม่มีใครโต้เถียง
คนภูเขาใจดี ไม่ชอบมีปากเสียงกับคนนอก
หลี่หมิงปู่ก้มหน้าซดก๋วยเตี๋ยว ไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา
เขาใช้ประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เหนือกว่าคนทั่วไปตรวจพบความผิดปกติของคนกลุ่มนั้นตั้งนานแล้ว
ชายมีรอยสักเหน็บมีดพับไว้ข้างเอว ฝักมีดเป็นมันเงาจากการเสียดสี เห็นได้ชัดว่าพกติดตัวเป็นประจำ
ชายร่างกำยำเจ้าเนื้อมีกลิ่นดินปืนจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นสาบสัตว์ เป็นร่องรอยจากการสัมผัสหนังสัตว์มาเป็นเวลานาน
ด้านข้างเป้ของชายผอมเพรียวโป่งนูนเป็นรูปทรงแข็ง ๆ ยาวเป็นท่อน คล้ายลำกล้องปืนที่ผ่านการดัดแปลง
ส่วนชายแว่นตัวเตี้ย ดวงตากลอกไปมาอย่างมีพิรุธ มองคนหรือสิ่งของก็คล้ายกำลังประเมินราคา ไม่เหมือนนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวชมภูเขา
ทั้งสี่จ่ายเงินอย่างรวดเร็วแล้วลุกเดินไปทางเหนือของเมือง
หลี่หมิงปู่ค่อย ๆ ดื่มน้ำซุปคำสุดท้าย วางเงินลง แล้วตามไปอย่างไม่รีบร้อน
ด้านหลัง เสียงพูดคุยของชายชรายังคงดังต่อเนื่อง
“ทางเหนือของภูเขางูเหลือม ใกล้ปากแม่น้ำนั่น ได้ยินว่าหน่วยพิทักษ์ป่าติดตั้งกล้องอินฟราเรดใหม่ บอกว่าจะถ่ายเสือดาวลายเมฆ……”
“ติดของพรรค์นั้นไปจะมีประโยชน์อะไร ของในป่านี้ฉลาดจะตาย ได้กลิ่นคนก็หลบแล้ว”
หลี่หมิงปู่ยกมุมปาก แต่ไม่หยุดฝีเท้า เดินตามพวกนั้นต่อไป
พอพ้นเมืองก็เป็นถนนดินกลางป่า ทั้งสี่เดินเร็วมาก และมีคนหันกลับมามองเป็นระยะ
หลี่หมิงปู่ใช้ลำต้นไม้บังตัว ลอบเคลื่อนไหวแนบไปกับเงามืด ใบไม้ร่วงสักใบก็ไม่ทำให้เกิดเสียง
เสียงพูดคุยขาด ๆ หาย ๆ ของทั้งสี่ลอยมา
“พี่เปียว คราวก่อนอุ้งตีนหมีล็อตนั้นจากทางเฉียนหนานปล่อยของได้คล่องจริง ๆ”
ชายผอมเพรียวถูมือ น้ำเสียงตื่นเต้น “เถ้าแก่ทางโน้นใจกว้าง ราคาแพงกว่าปีก่อนตั้งสองส่วน”
“แน่นอน”
ชายมีรอยสักที่ถูกเรียกว่าพี่เปียวถ่มน้ำลาย “คราวนี้เราไม่ยุ่งกับหมีแล้ว ยุ่งยาก!”
“พวกเขาให้ราคาไก่ฟ้าสีทองสูงกว่าอีก ตัวเป็น ๆ หนึ่งตัว แลกหนังหมีได้ตั้งสิบผืน”
“ไก่ฟ้าสีทองหายาก พวกมันอยู่ในป่าบนที่สูง”
ชายแว่นดันแว่นขึ้น น้ำเสียงแหลมเล็ก “ต้องสืบเส้นทางหากินของฝูงลิงให้ชัดก่อน วางกับดักตรงลำธารที่พวกมันลงมากินน้ำ”
“เข้าไปข้างในก่อน ค่อยลองเสี่ยงดู ป่าผืนนี้กว้างขนาดนี้ ยังไงก็ต้องมีของให้จับ”
พี่เปียวหันกลับไปกวาดตามองทางที่มา “ทางเฉียนหนานกำลังเข้มงวด ช่วงนี้กลับไปไม่ได้ ทำงานแถวนี้สักสองสามเที่ยว เก็บเงินได้พอแล้วค่อยเปลี่ยนที่”
ชายผอมเพรียวรับคำ “ได้ยินว่าแถวนี้มีเสือดาวลายเมฆ เจ้าตัวนั้นจับยาก หนังมีราคา กระดูกยิ่งแพงกว่า”
“เตรียมระเบิดมาแล้ว ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ระเบิดถ้ำ”
ชายร่างกำยำเจ้าเนื้อตบเป้ “โยนเข้าไปในถ้ำ ทั้งรมควันทั้งระเบิด ยังไงตัวอะไร ๆ ก็ต้องยอมออกมาแต่โดยดี”
ระหว่างพูดคุย ทั้งสี่ก็เข้าไปถึงชายป่าดึกดำบรรพ์
ช่วงแรกยังมีทางเล็ก ๆ สำหรับคนตัดฟืน ยิ่งเดินลึกเข้าไป ต้นไม้ก็ยิ่งหนาแน่น ทางเดินยิ่งแคบลง
ท้ายที่สุดแม้แต่ทางก็ไม่มี เหลือเพียงใบไม้ผุหนาเตอะกับกิ่งไม้ที่แตกกิ่งก้านระเกะระกะ
เดินไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ยังไม่เห็นรอยเท้าหรือมูลสัตว์สักชิ้น ป่ากว้างใหญ่มีเพียงนกไม่กี่ตัวกระโดดไปมา
พี่เปียวเริ่มหมดความอดทน ถ่มน้ำลายลงพื้น
“บัดซบ ป่าดูเหมือนลึก แต่ข้างในกลับว่างเปล่า สงสัยพวกมันซ่อนอยู่ในหุบเขาลึก ไปภูเขางูเหลือมกันตรง ๆ!”
“ชายชราพวกนั้นบอกว่าข้างในมีงูใหญ่นะ……”
ชายผอมเพรียวลังเลเล็กน้อย
“งูใหญ่หรือ”
พี่เปียวทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก แล้วหัวเราะเสียงดัง
“มีงูใหญ่จริงก็ยิ่งดี! งูยาวกว่าสิบจั้ง หนังกับดีงูขายได้ราคาสูงลิ่ว บางทีอาจทำเงินได้มากกว่าเสือดาวลายเมฆ เจอเข้าก็ดีเลย จะได้จับรวบทีเดียว”
“นั่นสิ พวกตาแก่ไม่รู้เรื่องแต่งขึ้นมา นายก็เชื่อด้วยหรือ”
ชายร่างกำยำเตะลำต้นไม้ข้างตัวจนใบไม้ร่วงกราว “ถ้ามีงูจริง ฉันจะยิงมันให้ตายด้วยปืนกระบอกเดียว”
ชายแว่นพูดเสริมด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย
“ไม่ต้องพูดถึงงูเลย ถ้าเจอเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าจะทำไม ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าเราไม่เคยเจอ จัดการทิ้งแล้วฝังไว้ในป่า……”
“ที่ห่างไกลจนแม้แต่นกยังไม่มาขี้แบบนี้ กว่าตำรวจจะหาเจอและสืบเรื่องได้ พวกเราก็หนีไปต่างมณฑลแล้ว”
“พูดถูก”
พี่เปียวพยักหน้า “ทำงานสายนี้ ถ้าใจไม่เหี้ยมก็หาเงินไม่ได้ ไป เข้าภูเขางูเหลือม!”
ทั้งสี่พูดพลางเร่งฝีเท้า มุ่งลึกเข้าไปในป่าทึบ
หลังต้นไม้ แววตาของหลี่หมิงปู่เย็นเยียบขึ้นวูบหนึ่ง
คนกลุ่มนี้ไม่ได้แบกคดีลักลอบล่าสัตว์ไว้บนหลังเพียงอย่างเดียว
เขาขยับความคิด หน้าต่างระบบก็เด้งขึ้นมา
“ใช้ค่าพลังวิญญาณ 100 หน่วย เปิดใช้ความสามารถสร้างสรรพสิ่ง ประเภทสิ่งที่สร้าง: งูยักษ์ ขั้นบำเพ็ญ: ขั้นเหนือสามัญระดับต้น”
“ติ๊ง! สร้างสำเร็จ
สิ่งที่สร้าง: งูเหลือมยักษ์เกล็ดดำ ขั้นเหนือสามัญระดับต้น
ค่าพลังวิญญาณคงเหลือ: 70
จิตหยั่งรู้ของเจ้าภาพครอบคลุมพื้นที่ได้ในรัศมี 10 กิโลเมตร โปรดเลือกจุดปล่อยสิ่งที่สร้าง”
บนหน้าต่างระบบปรากฏแผนที่สามมิติของพื้นที่ในรัศมี 10 กิโลเมตร
หลี่หมิงปู่ชี้จุดหนึ่ง “ส่วนลึกของภูเขางูเหลือม ทิศทางที่คนกลุ่มนี้กำลังมุ่งหน้าไป”
“กำลังปล่อย……”
พลังวิญญาณพลุ่งพล่านอยู่ในจิตสำนึก
กระดูก เกล็ด และกล้ามเนื้อก่อรูปขึ้นจากความว่างเปล่า สัมผัสเย็นเยียบแผ่ลามตามจิตหยั่งรู้
หลี่หมิงปู่เก็บร่างกายเข้าไปในมิติระบบ ในชั่วขณะที่จิตหยั่งรู้เข้าสิงร่างนั้น ทัศนียภาพก็เปลี่ยนไป กลายเป็นภาพความร้อนพร่าเลือน
ร่างยาวกว่าสามสิบเมตรจมอยู่ในลำธารกลางป่าลึกของภูเขางูเหลือม
เมื่อขึ้นฝั่ง ลำตัวใหญ่เท่าถังกดทับพุ่มไม้จนหักดังกรอบแกรบ เกล็ดสะท้อนแสงเย็นเยียบวูบวาบอยู่ในป่า
……”