ท่านนักพรต! พลังปราณฟื้นคืนแล้ว

ตอนที่ 1 นักพรต! ปราณฟื้นคืนแล้ว

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลี่หมิงปู่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย ก็มีนิสัยติดตกปลาขึ้นมาเสียแล้ว

ตอนแรกแค่ตามเพื่อนร่วมงานไปตกปลาที่อ่างเก็บน้ำครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นก็ราวกับต้องมนตร์

ทุกสุดสัปดาห์ เขาจะขี่รถไฟฟ้าออกไปชานเมืองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นั่งตกปลายาวทั้งวัน

วันนั้นเขากำลังเหวี่ยงเบ็ดอยู่ จู่ ๆ ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลง สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมา

ทุกอย่างตรงหน้าดับวูบ

พอได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ภาพตรงหน้ากลับไม่คุ้นตาเลย

ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล แต่เป็นห้องอิฐเรียบง่าย กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ ลอยอวลในอากาศ

เขาลองขยับนิ้วมือ แต่กลับหนักอึ้งราวกับถูกกรอกตะกั่วไว้ กระดูกทุกส่วนในร่างปวดระบมไปหมด

ความทรงจำแปลกหน้าผุดทะลักเข้ามาในหัวทีละช่วง ผ่านขมับเข้าสู่สมอง ทั้งสงคราม ความอดอยาก การหนีภัย นักพรตเฒ่าคนหนึ่งอุ้มเขาเข้าไปในหุบเขาลึก เติบโตในอารามเล็ก ๆ ชื่ออารามชิงอวิ๋น สวดมนต์ นั่งสมาธิ และแทบไม่เคยลงจากเขาเลยตลอดชีวิต…

เจ้าของความทรงจำก็ชื่อหลี่หมิงปู่ เป็นนักพรตชราอายุ 80 ปี เมื่อคืนก่อนเขานั่งขัดสมาธิบนเบาะกลมจนสิ้นลม

ส่วนเขา ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ ที่เพิ่งเรียนจบ กลับกลายเป็นชายชราผมหงอกไปเสียอย่างนั้น

ที่นี่คือโลกคู่ขนานของดาวคราม ประวัติศาสตร์โดยรวมแทบไม่ต่างกัน ยุคสมัยก็เหมือนกัน เพียงแต่ชื่อสถานที่กับชื่อคนหลายแห่งแตกต่างออกไป

อารามตั้งอยู่ในป่าลึก ห่างจากเมืองเล็กที่ใกล้ที่สุด 10 กิโลเมตร แถมตลอดทางยังเป็นถนนบนเขา

นักพรตชราใช้ชีวิตสันโดษ ไม่คบค้าสมาคมกับใคร จุดธูปเอง แบกฟืนแบกข้าวสารเอง จนกลายเป็นคนที่โลกลืมเลือนไปแล้ว

ของสมัยใหม่เพียงชิ้นเดียวในห้องคือโทรศัพท์มือถือฝาพับรุ่นเก่า เปลือกพลาสติกเหลืองซีดจากการใช้งาน

ช่วงสองสามวันแรกหลังฟื้นขึ้นมา หลี่หมิงปู่เอาแต่กอดโทรศัพท์หาเครือข่าย แล้วโทรหาคนรู้จักทีละคน

เบอร์พ่อแม่กลายเป็นเบอร์ที่ไม่มีผู้ใช้

เบอร์เพื่อนสนิทสมัยเด็กมีคนแปลกหน้ารับสาย แถมด่าเขาว่าโทรผิด

แม้แต่เบอร์โทรศัพท์ตั้งโต๊ะของฝ่ายบุคคลบริษัทก็ยังแจ้งว่าไม่มีหมายเลขนี้

สัญญาณมีบ้างไม่มีบ้าง ส่วนใหญ่ไม่มีแม้แต่ขีดเดียว เขาค่อย ๆ หมดหวัง ก่อนจะยัดโทรศัพท์กลับไว้ใต้หมอน

ทรัพย์สินที่นักพรตชราทิ้งไว้มีน้อยจนน่าสงสาร ข้าวสารในไหเหลือเกินครึ่งถัง น้ำมันหนึ่งถัง ผักดองในไห เสื้อคลุมนักพรตปะชุนอยู่ไม่กี่ตัว และคัมภีร์คัดลายมือเต็มตู้

หลี่หมิงปู่ค้นดูจนทั่ว นอกจากเคล็ดวิชาฝึกลมหายใจเพื่อบำรุงสุขภาพแล้ว ที่เหลือล้วนเป็นคำสอนให้คนทำความดี ไม่มีเคล็ดลับการบำเพ็ญเป็นเซียนแม้แต่น้อย

สรุปว่านักพรตเฒ่าเสาะหาเซียนมาตลอดชีวิต แต่ยังไม่ทันได้แตะธรณีประตูด้วยซ้ำ

เขาลองเรียกระบบดูด้วย

เขาอ่านนิยายทะลุมิติมาไม่น้อย คนอื่นทะลุมิติก็ได้ของวิเศษติดตัวกันทั้งนั้น เขาคงไม่ถึงกับทะลุมิติมาแล้วต้องนั่งรอความตายหรอกนะ

“ระบบ?”

“อยู่ไหม?”

“ฮัลโหล?”

เขาตะโกนเรียกตั้งแต่เช้าจนเย็น เสียงแหบหมดแล้ว แต่ในหัวก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวสักนิด

……

หลี่หมิงปู่ลองเดินลงจากเขา

เพิ่งเดินไปได้ 2 ลี้ เขาก็หอบแฮก ๆ ราวกับสูบลมด้วยเครื่องสูบลม ต้องพิงต้นไม้พักอยู่ครึ่งชั่วยามกว่าจะทุเลา สุดท้ายก็ลากสังขารทีละก้าวกลับอารามไป

จากชายหนุ่มแข็งแรงกลายเป็นชายชราที่ใกล้ตาย ต้องติดอยู่ในอารามเก่ากลางเขาลึก แม้แต่จะวิ่งก็ยังวิ่งไม่ไหว ใครเจอเข้าก็คงสิ้นหวังทั้งนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ลงเขาไปก็ไม่มีประโยชน์กับสภาพร่างกายแบบนี้

ชายชราอายุ 80 ปี ต่อให้ไปสมัครงานก็ไม่มีใครกล้ารับ!

เขาจับชีพจรตัวเองดู มันเบาบางราวกับเส้นด้าย เดี๋ยวมีเดี๋ยวหาย

เขารู้สึกได้ด้วยตัวเองว่าร่างนี้ใกล้หมดสิ้นเรี่ยวแรง คงประคองต่อไปได้ไม่ถึงครึ่งปี

พอดีกับเสบียงที่เหลืออยู่ ซึ่งกินได้อีกครึ่งปีเช่นกัน

หลี่หมิงปู่ปล่อยตัวตามสบายอย่างสิ้นเชิง

ทุกวันเขานอนจนสายโด่ง ตื่นขึ้นมากวาดลานบ้าน ก่อไฟต้มโจ๊ก แล้วกินกับผักดองสองชาม

กลางวันพิงต้นสนเก่าแก่ตรงประตูรั้ว อาบแดด มองเมฆลอย ฟังเสียงนกร้อง กลางคืนก็ขึ้นไปนอนบนเตียงเตาดินแต่หัวค่ำ

ไม่ดิ้นรนแล้ว ตายอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน

ภูเขาเขียวน้ำใส ยังดีกว่ากรงนกพิราบในเมืองเสียอีก

หลี่หมิงปู่ถึงกับคิดว่า ได้สิ้นลมในสถานที่เงียบสงบเช่นนี้ ก็นับเป็นจุดจบที่ไม่เลว

แต่ยังไม่ทันถึงวาระสุดท้ายของชีวิต กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นก่อน

บ่ายวันนั้น เขาถือถังไม้ไปตักน้ำที่ลำธารหลังเขา

ตะไคร่ขึ้นตามโขดหินริมธารในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ลื่นมาก เขาพลาดท่าจนเสียหลัก ร่างทั้งร่างเซถลาลงไปข้างหน้า ช่วงบนกระแทกลงในลำธารอย่างแรง

น้ำเย็นเฉียบทะลักเข้าคอเสื้อทันที หนาวจนเสียดกระดูก

เขาพยายามยันก้อนหินเพื่อปีนขึ้นมา แต่แขนอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นหมี่ ไม่มีแรงแม้แต่น้อย

หน้าอกอึดอัด หายใจสั้นลงเรื่อย ๆ กระดูกทั่วร่างปวดระบม สติค่อย ๆ จมดิ่งลง

น้ำในลำธารไหลท่วมแก้ม หนาวจนเสียดกระดูก

หลี่หมิงปู่ลืมตามองแสงบนผิวน้ำที่ไหวระริก ในใจไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร กลับรู้สึกขบขันอยู่บ้าง

“เอาเถอะ ก็จบแค่นี้แหละ”

เขาพึมพำในใจ “จบเสียเร็วหน่อยก็ดี”

ขณะที่แม้แต่วิญญาณก็เริ่มหนาวเหน็บ จู่ ๆ ในหัวก็พลันสว่างวาบขึ้น

“ติ๊ง! ระบบสร้างสรรค์ฟ้าดินตื่นขึ้นแล้ว”

หน้าต่างสีน้ำเงินกึ่งโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า ตัวอักษรชัดเจนแจ่มแจ้ง:

ผู้ครอบครอง: หลี่หมิงปู่

ค่าพลังวิญญาณ: 200

ขอบเขต: ขั้นปุถุชน (ใกล้ตาย)

“ตรวจพบว่าผู้ครอบครองอยู่ในภาวะใกล้ตาย ต้องการใช้ค่าพลังวิญญาณ 10 แต้มแลกเปลี่ยนพละกำลังและยกระดับขอบเขตหรือไม่?”

เสียงผู้หญิงจักรกลดังราบเรียบสม่ำเสมอ ทว่าเมื่อเข้าหูเขากลับดังกึกก้องราวสายฟ้าฟาด

ระบบ?

มีระบบจริง ๆ ด้วย!

หลี่หมิงปู่แทบจะตะโกนอยู่ในใจ “แลกเปลี่ยน!”

ทันทีที่สิ้นเสียง กระแสอุ่นสายหนึ่งก็ผุดขึ้นกลางอก ไหลไปตามเส้นเลือดสู่แขนขาและทั่วร่าง

มือเท้าที่เคยเย็นแข็งค่อย ๆ อุ่นขึ้น ความอึดอัดในอกพลันหายวับไป

เขากำมือแล้วคลายออก ลำแขนมีแรงขึ้นแล้ว

พอออกแรงที่ขาทั้งสอง เขาก็ลุกขึ้นยืนจากลำธารได้ทันที

“ติ๊ง! แลกเปลี่ยนสำเร็จ”

ผู้ครอบครอง: หลี่หมิงปู่

ค่าพลังวิญญาณ: 190

ขอบเขต: ขั้นปุถุชน (ระดับต้น)

ลมภูเขาพัดมา เสื้อผ้าเปียกแนบลำตัวจนเขาหนาวสั่น

ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงเย็นยะเยือก หากยืนให้ลมพัดต่อไปอีกหน่อย ชีวิตที่เพิ่งได้คืนมาอาจหลุดลอยไปอีกครั้ง

หลี่หมิงปู่ถือถังไม้เปล่า เดินกลับไปอย่างมั่นคง

แม้ยังไม่เข้าใจว่าระบบทำงานอย่างไร แต่การมีชีวิตอยู่ย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

กลับถึงอาราม เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมนักพรตเก่าที่สะอาด แล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียงเตาดิน

เขาตั้งสติ ก่อนลองเอ่ยถามในใจ “ระบบ?”

“ฉันอยู่ตรงนี้”

ยังคงเป็นเสียงผู้หญิงจักรกลเสียงเดิม

หลี่หมิงปู่ไม่ได้รีบถามถึงความสามารถของระบบ แต่กลับยิงคำถามอื่นออกไปหลายข้อ “คุณมาจากไหน? เป็นอะไรกันแน่? มาเกาะติดตัวผมเพื่ออะไร?”

“ติ๊ง…”

ระบบเงียบไปชั่วขณะ ก่อนอธิบายให้เขาฟัง

ชาติที่แล้วของหลี่หมิงปู่คือผู้บำเพ็ญเพียรเพียงคนเดียว หลังยุคที่ฟ้ากับโลกมนุษย์ถูกตัดขาด ซึ่งก้าวถึงธรณีประตูแดนเซียน

บำเพ็ญเพียรมานับพันปี ในสามวิญญาณนั้น วิญญาณฟ้าเปี่ยมด้วยพลังชีวิต วิญญาณดินหยั่งถึงแก่นแห่งมรรคา ทว่าวิญญาณมนุษย์กลับเป็นผู้ควบคุมอารมณ์ทั้งเจ็ดและกำหนดจิตเดิมแท้ จึงยังเหลือความยึดติดในโลกีย์อยู่เสี้ยวหนึ่ง

วันข้ามด่านเคราะห์ อัสนีเคราะห์เก้าชั้นฟ้ากดทับลงมา เขาฝืนรับสายฟ้าแปดสายแรกไว้ได้ทั้งหมด

เมื่อสายฟ้าเทพม่วงชั้นฟ้าสายที่เก้าฟาดลงมา ความยึดติดเล็กน้อยในวิญญาณมนุษย์พลันพลุ่งพล่าน เพียงลังเลชั่วอึดใจ จิตแห่งมรรคาก็เกิดรอยร้าว

รากฐานเซียนพังทลายลงในพริบตา การข้ามด่านเคราะห์ล้มเหลว ร่างเนื้อสลายหายไป เดิมทีเขาควรมีจุดจบเป็นวิญญาณแตกดับ

เขาฝืนใช้พลังเซียนหยดสุดท้าย รวบรวมสามวิญญาณที่แตกแยกให้กลับมาอยู่ด้วยกัน แล้วซ่อนตัวอยู่ในรอยแยกระหว่างฟ้าดิน รอจนพลังฟ้าดินปั่นป่วน ก่อนกลับชาติมาเกิดในยุคสงคราม

แต่สามวิญญาณไม่ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว วิญญาณฟ้าซึ่งเป็นต้นกำเนิดแห่งชีวิตครองอำนาจเหนือร่างกาย นิสัยเดิมของมันเย็นชา หลบเร้นจากโลกภายนอกตลอดชีวิต นั่งสมาธิอย่างโดดเดี่ยวในอาราม

ก่อนสิ้นลม ช่วงที่ยังมีลมหายใจรวยริน เขาบรรลุถึงแก่นแท้ของสามวิญญาณที่มีต้นกำเนิดเดียวกันอย่างเลือนราง จึงเรียกวิญญาณมนุษย์ในร่างให้ผสานเข้ากับวิญญาณฟ้า

จนกระทั่งร่างนี้ใกล้สิ้นใจ วิญญาณมนุษย์ปล่อยวางความยึดติดเป็นตาย พลังชีวิตจึงกระตุ้นให้ต้นกำเนิดของสามวิญญาณสั่นพ้องกัน

ทำให้วิญญาณดินผสานเข้ากับร่างด้วย วิญญาณดินเป็นที่รองรับรากฐานการบำเพ็ญ เคล็ดวิชา ความเข้าใจ และรอยประทับแห่งมหามรรคาทั้งหมด จึงแปรเปลี่ยนเป็น “ระบบสร้างสรรค์ฟ้าดิน” เพื่อช่วยวิญญาณมนุษย์กลับเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง

เมื่อถึงตอนนั้น สามวิญญาณจะบำเพ็ญร่วมกัน แล้วหวนคืนสู่มหามรรคา

ในวิญญาณดินยังซ่อนพลังวิญญาณที่หลงเหลือจากชาติก่อนอยู่เสี้ยวหนึ่ง แปรเปลี่ยนเป็นค่าพลังวิญญาณเริ่มต้น 200 แต้ม

หลี่หมิงปู่ฟังที่มาที่ไปจากระบบจนจบ

เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “แล้วชีวิตยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา…”

“จิตวิญญาณมนุษย์สามารถท่องไปเหนือฟ้าดิน สัมผัสความสุขความทุกข์และความอาลัยอาวรณ์ในโลกมนุษย์ได้ ประหนึ่งจวงโจวฝันเป็นผีเสื้อ ฝันไปยี่สิบปี”

“แล้วคุณพิสูจน์ได้ยังไงว่าตอนนี้ไม่ใช่ผีเสื้อฝันว่าตัวเองเป็นจวงโจว?”

หลี่หมิงปู่ถามอย่างดื้อรั้น “พิสูจน์ได้ยังไงว่าตอนนี้ต่างหากที่เป็นเรื่องจริง?”

“จริงหรือเท็จ ลวงหรือแท้ ผู้ครอบครองต้องพิสูจน์มรรคาด้วยตนเอง”

เอาเถอะ เท่ากับไม่ได้พูดอะไรเลย

หลี่หมิงปู่ทำได้เพียงยอมรับเรื่องนี้ไว้ก่อน ค่อย ๆ ดูกันไปทีละก้าว

“พูดแบบนี้ คุณก็คือวิญญาณดินของผมสินะ?”

เขาจุ๊ปาก น้ำเสียงเจือแววเหน็บแนม “แต่ผมเห็นในนิยายออนไลน์ ระบบก็เป็นแบบนี้กันหมด ทำไมคุณถึงเล่นมุกนี้เหมือนกันล่ะ? รู้สึกเชยไปหน่อยนะ”

เสียงผู้หญิงจักรกลยังคงไร้ความรู้สึก ตอบกลับอย่างเรียบเฉย:

“วิญญาณดินไม่มีรูปลักษณ์ตายตัว จะแสดงออกตามความรู้และความเข้าใจของวิญญาณมนุษย์ รูปแบบระบบเป็นรูปแบบที่ผู้ครอบครองเข้าใจและยอมรับได้ง่ายที่สุด”

“เอาเถอะ ขอแค่ใช้งานได้ก็พอ” หลี่หมิงปู่โดนคำพูดของตัวเองย้อนกลับมาเล่นงานเสียเอง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป