หมิงหยวนรู้สึกว่าจิตสำนึกของตนแทบถูกแรงสั่นสะเทือนฉีกกระจาย ทุกสิ่งตรงหน้าล้วนพังทลาย มีเพียงแก่นกำเนิดสีม่วงทองกลุ่มนั้นที่สั่นไหวอยู่ท่ามกลางแสงอสนี ราวกับใกล้จะแตกสลาย ทว่ากลับยังคงอยู่ไม่บุบสลาย
“ในห้วงเวลานี้ ยังมีเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดถือกำเนิดขึ้นอีกหรือ? ช่างเถิด วิถีสวรรค์แปรผันเก้าส่วน ยังเหลือหนทางรอดหนึ่งส่วน สรรพชีวิตล้วนมีโอกาสรอดสักสาย เช่นนั้นก็ไว้ชีวิตเขาสักครั้ง แล้วค่อยดูเหตุปัจจัยและวาสนาภายหน้า”
เสียงเปี่ยมเมตตากรุณาดังก้องมาจากห้วงอากาศ จากนั้นดวงตาแห่งทัณฑ์สวรรค์ก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
……
ภายในวังจื่อเซียว เทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดทั้งสามพันคนต่างตื่นจากการหยั่งรู้ เพราะบรรพจารย์เต๋าหงจวินหยุดแสดงธรรม ทุกคนพากันหันไปมองชายชราในชุดผ้าป่านที่นั่งอยู่บนเบาะกลมแถวหน้าอย่างสงสัย
ชายชราในชุดผ้าป่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความยินดียินร้าย “ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แสดงธรรมต่อ พวกเจ้าจงตั้งใจหยั่งรู้”
……
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด
หมิงหยวนนอนคว่ำอยู่บนพื้น ร่างดำเกรียมไปทั้งตัว เส้นผมตั้งชัน เสื้อผ้าหายไปจนหมดสิ้น เขาฝืนพลิกตัวนอนหงาย แหงนมองฟ้าแล้วหอบหายใจเฮือกใหญ่
“ฉัน... ฉันยังมีชีวิตอยู่หรือ?”
เขาสำรวจภายในร่าง พลังบำเพ็ญขั้นเซียนต้าหลัวสูญสิ้นไปแล้ว เหลือเพียงพลังเวทขั้นเซียนทอง ทว่ารากฐานแห่งมรรคากลับมั่นคงดุจศิลา ยิ่งกว่านั้นยังแน่นหนากว่าแต่ก่อนเสียอีก
พลังบำเพ็ญที่สลายไปมิได้หายไปจริง ๆ หากหลอมรวมเข้ากับกายเนื้อ ทำให้กายแห่งมรรคาแข็งแกร่งทนทานยิ่งขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น...
จู่ ๆ หมิงหยวนก็สัมผัสได้ว่า แก่นกำเนิดของตนมีสายสัมพันธ์อันลี้ลับเพิ่มขึ้นมาระหว่างตนกับฟ้าดิน
แต่เดิมวิถีสวรรค์มีแต่ความรังเกียจและเป็นปฏิปักษ์ต่อเขา บัดนี้ความเป็นปฏิปักษ์นั้นสลายไปกว่าครึ่ง ที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความรู้สึกอย่างหนึ่ง... จนปัญญาหรือ?
“อย่างน้อยก็ไม่ขาดทุน”
แม้พลังบำเพ็ญจะลดลงถึงสองขอบเขตใหญ่ แต่รากฐานแห่งมรรคายังคงมั่นคง รากกำเนิดไม่เสียหาย ทั้งยังได้รับการยอมรับบางอย่างจากวิถีสวรรค์โดยไม่คาดคิด หมิงหยวนคิดว่าการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่ถึงกับขาดทุน
เขาดิ้นรนลุกขึ้น ยกมือคลำใบหน้า เครื่องหน้าทั้งหมดยังอยู่ แขนขาก็ยังครบ ร่างสูงเพรียวเปล่งประกายจาง ๆ ท่ามกลางเถ้าถ่านจากอสนีบาต
มีแขนมีขาครบเช่นนี้ช่างดีจริง ๆ
เขาก้มมองร่างเปลือยเปล่าของตน
(≖_≖)
“หาเสื้อผ้ามาสวมปกปิดก่อนดีกว่า การแปรกายครั้งนี้เล่นเอาใจหายใจคว่ำจริง ๆ”
ไม่นานนัก เด็กหนุ่มรูปงามในชุดคลุมเต๋าสีม่วงทองก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง
(๑•̀ㅂ•́)و✧
หมิงหยวนทอดถอนใจอยู่ในใจ “ในเมื่อมาแล้ว นับจากนี้ไป ข้านามว่าหมิงหยวน มิใช่หลี่หมิ่น”
“เฮ้อ ไม่รู้ว่าตอนนี้หงหวงอยู่ในช่วงเวลาใด หากเป็นยุคมหาภัยพิบัติ คงต้องเก็บเนื้อเก็บตัวอย่างว่าง่ายแล้ว”
หมิงหยวนสงบจิตลง สัมผัสพลังเวทขั้นเซียนทองที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในร่าง “แม้ในหงหวงจะเป็นเพียงขอบเขตมดปลวก แต่ถ้าอยู่บนดาวสีน้ำเงิน ฉันคงกินระเบิดนิวเคลียร์ได้เป็นร้อยลูกไปกลับโดยไม่ต้องเลี้ยวเลยด้วยซ้ำ”
หมิงหยวนถือกำเนิดจากการแปรสภาพของแสงแรกในฟ้าดินที่หลอมรวมกับปราณม่วงแห่งมหามรรคา มีบุญกุศลแห่งการแยกฟ้าดินติดตัว ทั้งยังมีรากกำเนิดเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดระดับยอดเยี่ยม นับเป็นหนึ่งในกลุ่มชั้นนำที่สุดของหงหวง ไม่ด้อยไปกว่าสามผู้บริสุทธิ์
รากกำเนิดในหงหวงแบ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดภายหลัง สิ่งมีชีวิตแต่กำเนิด และเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิด แต่ละชนิดยังแบ่งเป็นสี่ระดับ ได้แก่ ขั้นต่ำ ขั้นกลาง ขั้นสูง และขั้นยอดเยี่ยม
อย่างสามผู้บริสุทธิ์กับบรรพจารย์เต๋าหงจวิน ล้วนมีรากกำเนิดเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดระดับยอดเยี่ยม ส่วนหนี่ว์วากับไท่อี๋ล้วนเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิดระดับสูง มีรากฐานลึกล้ำไม่ธรรมดา
จากนั้นเขาก็หยิบไม้บรรทัดที่อยู่ด้านหลังขึ้นมา ทันใดนั้นข้อมูลก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิด
ไม้บรรทัดเล่มนี้มีที่มาใหญ่หลวง เป็นสมบัติล้ำค่ากุศลอันเลื่องชื่อ—ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง!
ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงก่อกำเนิดจากบุญกุศลแห่งการแยกฟ้าดินและปราณเสวียนหวง รอบกายเปล่งประกายสีทอง มีปราณม่วงเล็ดลอดให้เห็นราง ๆ แผ่กลิ่นอายแห่งมหามรรคา
ไม้บรรทัดยาวราวหนึ่งเมตร รูปร่างคล้ายกระบี่ยาวโบราณอันเรียบง่ายที่มีรูปทรงแปลกตา เมื่อถืออยู่ในมือมีขนาดพอเหมาะ ทั้งยังให้สัมผัสอบอุ่นเล็กน้อย
บนตัวไม้บรรทัดมีอักขระนับไม่ถ้วนเกิดดับสลับกัน เต็มไปด้วยลวดลายลึกลับซับซ้อน
ตรงกลางตัวไม้บรรทัดมีอักษรเทพแต่กำเนิดสองคำสลักไว้ว่า “วัดฟ้า”
คมไม้บรรทัดไร้คมมีด ทว่าซ่อนอานุภาพสังหารอันไร้ขอบเขต ส่วนปลายด้ามโค้งมน จับถือได้ถนัดมือ
เมื่อถ่ายเทพลังเวทเข้าไป แสงสีม่วงจะส่องประกายเจิดจ้า ปรากฏลวดลายลึกลับนับไม่ถ้วนและภาพนานาชนิด ชวนให้ผู้พบเห็นตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
เพียงเรียกใช้ออกมา แสงทองแห่งบุญกุศลก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า ปราณเสวียนหวงแผ่กวาดไปทั่วสี่ทิศ ห้วงอากาศสั่นสะเทือนไปตามตัวไม้บรรทัด
ยามโบกสะบัด ขนาดวัดของฟ้าดินเปลี่ยนแปลงตามใจนึก ใช้วัดจักรวาลได้ ทั้งยังฉีกห้วงอากาศได้ สิ่งที่พิสดารที่สุดของสมบัตินี้คือ สังหารผู้คนโดยไม่พัวพันเหตุและผล พลังบุญกุศลจะห่อหุ้มบาปกรรมจากการสังหารไว้ทั้งหมด
“ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงหรือ? ดูท่าวาสนาของฉันจะล้ำเลิศไม่เบา ในบรรดาสามผู้บริสุทธิ์ มีเพียงไท่ชิงที่มีสมบัติคู่กาย คิดเสียว่าเอาผลต่างมาถัวเฉลี่ย ฉัน = ไท่ชิง > อวี้ชิง + ซ่างชิง!”
(๑´∀`๑)(*˘︶˘*).。.:*♡
“หลอม! หลอมให้สำเร็จ รีบหลอมเร็วเข้า!” หลังจากเพ้อฝันอยู่ครู่หนึ่ง หมิงหยวนก็อดใจรอไม่ไหว รีบส่งดวงจิตเข้าไปในข้อจำกัดของไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง เตรียมทำให้มันกลายเป็นของตน จะได้ใช้สอยตามใจชอบ!
ฮี่ ๆ ๆ...
ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงมีข้อจำกัดถึง 49 ชั้น ด้วยพลังบำเพ็ญในยามนี้ของหมิงหยวน อย่างมากก็หลอมได้เพียง 12 ชั้น
ศาสตราวิญญาณในหงหวงแบ่งเป็นศาสตราวิญญาณแต่กำเนิด ศาสตราวิญญาณที่สร้างขึ้นภายหลัง และศาสตราวิญญาณบุญกุศลอย่างไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง ส่วนสองประเภทแรกต่างแบ่งเป็นขั้นต่ำ ขั้นกลาง ขั้นสูง ขั้นยอดเยี่ยม และสมบัติล้ำค่า
ข้อจำกัด 1–12 ชั้น คือศาสตราวิญญาณขั้นต่ำ
ข้อจำกัด 13–24 ชั้น คือศาสตราวิญญาณขั้นกลาง
ข้อจำกัด 25–36 ชั้น คือศาสตราวิญญาณขั้นสูง
ข้อจำกัด 37–48 ชั้น คือศาสตราวิญญาณขั้นยอดเยี่ยม
ข้อจำกัด 49 ชั้น คือสมบัติล้ำค่า
ข้อจำกัดยังแบ่งเป็นแต่กำเนิดกับเกิดภายหลัง ข้อจำกัดที่เกิดภายหลังสร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ ส่วนข้อจำกัดแต่กำเนิดก่อรูปขึ้นเองจากกฎแห่งมหามรรคา
ความแตกต่างระหว่างศาสตราวิญญาณแต่กำเนิดกับศาสตราวิญญาณที่สร้างขึ้นภายหลัง คือศาสตราวิญญาณแต่กำเนิดมีประกายวิญญาณอมตะแต่กำเนิด หากเสียหายก็อาศัยประกายวิญญาณนี้ซ่อมแซมตนเองได้ ทั้งยังใช้ฝากความยึดมั่นและตัดซากทั้งสามได้ นับเป็นความอัศจรรย์อย่างยิ่ง
แม้ศาสตราวิญญาณที่สร้างขึ้นภายหลังจะไม่มีประกายวิญญาณอมตะแต่กำเนิด ทว่าหากใช้วัตถุดิบชั้นเลิศและมีฝีมือสูง ศาสตราวิญญาณที่หลอมขึ้นมาก็มีอานุภาพไม่ด้อยไปกว่าศาสตราวิญญาณแต่กำเนิด!
ศาสตราวิญญาณบุญกุศลค่อนข้างพิเศษ มีเพียงระดับยอดเยี่ยมหรือสมบัติล้ำค่า ในเมื่อเป็นศาสตราวิญญาณบุญกุศลแล้ว จะด้อยได้ถึงเพียงใดกัน?
……
หมิงหยวนนั่งขัดสมาธิอยู่บนศิลานางฟ้า กลิ่นอายแห่งมรรคารอบกายสงบนิ่ง
เขาวางไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงพาดไว้ตรงหน้าตัก ใช้สองมือประคองตัวไม้บรรทัด หลับตารวบรวมสมาธิ ดวงจิตหลั่งไหลเข้าไปภายในศาสตราวิญญาณดุจกระแสน้ำ
ตูม—!
ทันทีที่ดวงจิตสัมผัสตัวไม้บรรทัด พลังเสวียนหวงอันยิ่งใหญ่ไพศาลสายหนึ่งก็ทำให้เขาชาไปทั้งร่าง
“หกร้อยหกสิบหก กลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือไง”
หมิงหยวนลอบตกใจ
เดิมทีเขาคิดว่าการหลอมศาสตราวิญญาณคงเป็นเพียงงานที่ต้องใช้ความอดทน ค่อย ๆ ประทับรอยตราของตนลงบนข้อจำกัดทีละน้อยด้วยพลังดวงจิต
แต่ข้อจำกัดของไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงไม่ยอมรับวิธีนี้เลยแม้แต่น้อย ข้อจำกัดแต่ละชั้นราวกับมังกรร้ายบรรพกาลที่ขดตัวอยู่ แยกเขี้ยวกางกรงเล็บ กลืนกลืนอักขระแห่งมหามรรคาเข้าออก แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบ
นี่เป็นเพราะมันเป็นศาสตราวิญญาณคู่กายของหมิงหยวน หากเป็นผู้อื่น ต่อให้มีพลังบำเพ็ญขั้นเซียนทองก็ไม่มีทางหลอมมันได้
หมิงหยวนไม่ยอมแพ้ ฝืนใจส่งดวงจิตเข้าไปต่อ
ข้อจำกัดชั้นแรกนี้ก็แข็งแกร่งประหนึ่งกำแพงทองแดงป้อมปราการเหล็กแล้ว
หมิงหยวนลองใช้พลังวิญญาณโจมตีอย่างฝืนกำลัง ผลกลับถูกแรงสะท้อนจนมึนงงตาลาย ดวงจิตแทบกระเด็นออกมา
“บัดซบ ฉันไม่เชื่อหรอก ยังจะก่อกบฏได้หรือไง?”