มหาบรรพกาล: ศิษย์พี่ใหญ่เช่นข้าแค่อยากมีรัก

ตอนที่ 1 หงหวง: ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ ข้าเพียงอยากมีรัก

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

มองสุดสายตาก็ไร้ขอบเขต คลื่นโหมกระหน่ำกลืนกินหน้าผา

ทะเลชางหมิงแห่งบูรพาสมุทรทอดยาวหมื่นลี้ ทะเลเมฆลอยล่องขึ้นลง ณ ห้วงมิติเร้นลับแห่งหนึ่งซึ่งไม่ปรากฏแก่โลกหล้า มีดินแดนวิเศษชั้นเลิศอันเลื่องชื่ออยู่แห่งหนึ่ง

ภายในห้วงมิติแห่งความโกลาหล เกาะยักษ์สามเกาะเลือนรางอยู่ท่ามกลางเมฆม่วง ค่ายกลพิทักษ์เหนือเกาะมีลวดลายแห่งมรรคาหมุนเวียน ไร้ช่องโหว่แม้แต่น้อย

สามเกาะเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยม ปราณวิญญาณไหลเวียนมารวมกันไม่ขาดสาย ประสานเป็นหนึ่งเดียว ราวกับหยกไร้มลทินชิ้นหนึ่งลอยอยู่เหนือทะเลบูรพา

บนศิลาจารึกเขตแดนของเกาะยักษ์ด้านบนสุด สลักอักษรแห่งมหามรรคาไว้เด่นชัดว่า “เผิงไหล”

เกาะเซียนเผิงไหลปกคลุมด้วยหมอกวิญญาณฟ้ากำเนิด คลื่นทะเลซัดเข้ากระทบโขดหินหยกขาวริมเกาะ น้ำทะเลที่แตกกระเซ็นแปรเป็นประกายปราณวิญญาณฟ้ากำเนิด ลอยตามสายลมกลายเป็นแสงหยกพร่างพรายทั่วฟ้า

บนเกาะมีรากวิญญาณและสมบัติล้ำค่านับไม่ถ้วน วิหคเซียนและสัตว์เทพกระจายอยู่ทั่ว สมบัติล้ำค่าจากธรรมชาติมากมาย ราวกับมิใช่โลกมนุษย์

เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างผิดกาลเทศะ ทำลายบรรยากาศอันศักดิ์สิทธิ์ของแดนเซียนแห่งนี้

“ไม่ใช่สิ ฉันแค่เล่นเกมกาก ๆ ติดต่อกันสิบวันสิบคืนเอง ทำไมถึงหมดราศีไปหมดแล้วล่ะ บทลงโทษที่ทำภารกิจแนะนำไม่สำเร็จก็โหดเกินไปแล้วมั้ง?”

Σ(ŎдŎ|||)ノノ

เหนือสระน้ำที่เปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์สามสี ได้แก่ สุริยัน จันทรา และดารา มีกระแสปราณสีม่วงทองกลุ่มหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยลวดลายแห่งมหามรรคากำลังพุ่งขึ้นลง

“เอ๊ะ ไม่ถูกสิ ทำไมมือกับเท้าฉันถึงหายไปด้วยล่ะ?”

(*゚ロ゚)!!

ขณะที่หลี่หมิ่นยังคงงุนงง ความทรงจำสายหนึ่งก็ทะลักเข้าสู่สมองอย่างรุนแรง

“บัดซบ เจ็บชะมัด หัวจะระเบิดแล้ว!”

หลังผ่านความเจ็บแปลบระลอกหนึ่ง ในที่สุดหลี่หมิ่นก็เข้าใจสถานการณ์ของตน และใช้เวลานานกว่าจะยอมรับความจริงข้อนี้ได้

ใช่แล้ว เขาข้ามภพมา แถมยังข้ามมายังโลกหงหวงที่ชาวหัวเซี่ยทุกคนรู้จัก!

ไม่เพียงข้ามภพมาเท่านั้น แม้แต่คนก็ไม่ใช่อีกแล้ว

ผู้อื่นบรรลุแจ้งในชั่วข้ามคืน เข้าถึงขั้นสุดยอด

ส่วนฉันข้ามภพมาในชั่วข้ามคืน ราศีหายวับไปเลยหรือไง?

(╥_╥)

ทว่าหลี่หมิ่นพบว่าชาติกำเนิดของตนดูไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง เขาเกิดจากแสงสายแรกแห่งฟ้ากำเนิดผสานกับปราณม่วงแห่งมหามรรคา นับเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์ฟ้ากำเนิดอย่างแท้จริง

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสัมผัสได้ว่าในจิตเทวะของตนมีสิ่งสีทองอร่ามก้อนมหึมาอยู่ ดูเหมือนจะเป็น...กุศลแห่งการแยกฟ้าดิน!

“ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องบำเพ็ญเพียร ต้องแปลงกาย ต้องมีร่างมรรคาฟ้ากำเนิด ต้องมีมือ ต้องมีเท้า ต้องมีราศีคืนมา!”

คิดแล้วก็ลงมือทันที! เขาสงบจิตลง แล้วเริ่มดูดซับปราณวิญญาณโดยอาศัยความทรงจำแห่งมหามรรคาในสมอง

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด แสงสายหนึ่งก็ค่อย ๆ รวมตัวขึ้นในห้วงว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด

ไร้กาลเวลา ไร้มิติ ไร้เหตุและผล มีเพียงกฎแห่งมหามรรคาอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียน

จิตเทวะของหลี่หมิ่นมองตนเอง เห็นต้นกำเนิดสีม่วงทองซึ่งผสานความสูงส่งกับความดั้งเดิมไว้ด้วยกัน จนยากจะพรรณนา

ปราณม่วงคือรากฐานแห่งมหามรรคา บันทึกการหมุนเวียนของกฎสามพันประการ ส่วนแสงสว่างคือหอกแห่งการแยกฟ้าดิน แฝงพลังทำลายลวงตาทั้งปวง

เมื่อแสงสายนั้นตัดสินใจเผยกาย ฟ้าดินทั้งผืนก็สั่นสะเทือน

ปราณวิญญาณไร้ขอบเขตหลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง แสงทองแห่งกุศลโปรยลงมาดุจน้ำตก เสียงสวดแห่งมหามรรคาบรรเลงขึ้นเอง บุปผาสวรรค์โปรยปราย บัวทองผุดขึ้นจากพื้น

ปราณม่วงและแสงสว่างอันไร้ขอบเขตเริ่มถักทอรวมตัวกัน

เริ่มจากเค้าโครงร่างมนุษย์อันเลือนราง ก่อนจะค่อย ๆ ปรากฏเป็นรูปเป็นร่างอย่างรวดเร็ว

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งและหล่อเหลาผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นอย่างช้า ๆ

ผมดำยาวสลวยดุจม่านน้ำตก เส้นผมทุกเส้นคล้ายแฝงกฎแห่งมหามรรคาไว้สายหนึ่ง เปล่งประกายสีม่วงทองจาง ๆ

ดวงตาทั้งสองเปิดขึ้น ข้างซ้ายคือกลางวันแรกเริ่ม ข้างขวาคือเมฆม่วงที่ยังไม่จางหาย

ระหว่างคิ้วของเขาปรากฏลายเทพสีม่วงทองขึ้นเอง นั่นคือรอยประทับแห่งมหามรรคา ในฐานะเทพศักดิ์สิทธิ์ฟ้ากำเนิด เพียงแปลงกายก็มีระดับบำเพ็ญเป็นเซียนต้าหลัวแล้ว

เขาสวมรัศมีเมฆาหมื่นสาย ด้านหลังปรากฏไม้บรรทัดเล่มหนึ่งซึ่งโอบล้อมด้วยปราณเสวียนหวง

มหามรรคาประทานนามให้เขาว่า หมิงหยวน

ในยามนั้นเอง ดวงตาทัณฑ์สวรรค์ดวงหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า

ดวงตานั้นค่อย ๆ เปิดออก ไร้ทั้งรูม่านตาและตาขาว มีเพียงอำนาจสวรรค์อันบริสุทธิ์ ราวกับโลกหงหวงทั้งใบกำลังต่อต้านสิ่งแปรผันที่ไม่ควรมีอยู่โดยสัญชาตญาณ

หมิงหยวนเงยหน้ามอง ความหนาวเย็นเสียดกระดูกผุดขึ้นในใจ

นี่มันหมายความว่าอย่างไร?

เขายังไม่ทันคิดให้กระจ่าง ดวงตาทัณฑ์สวรรค์ก็ฟาดสายฟ้าทัณฑ์ลงมาเป็นสายแรก

สายฟ้าสีม่วงดำหนาเท่าเสาค้ำฟ้า ทะลวงผ่านห้วงมิติซ้อนชั้น ความเร็วสูงเสียจนเหตุและผลยังหมุนเวียนไม่ทัน ฟาดตรงลงมายังศีรษะของเขา

หมิงหยวนยกมือขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณ

เขาเป็นเทพศักดิ์สิทธิ์ฟ้ากำเนิด ถือกำเนิดมาก็เป็นเซียนต้าหลัว ทั้งยังมีกุศลแห่งการแยกฟ้าดินติดกาย และมีปราณม่วงแห่งมหามรรคาคุ้มครอง

ทว่าวินาทีที่สายฟ้าทัณฑ์ฟาดลงบนร่าง เขาก็ถูกกระแทกจนคุกเข่าข้างหนึ่ง ศิลาหยกขาวใต้เท้าแตกเป็นเสี่ยง ๆ

เจ็บ!

ความเจ็บปวดลึกล้ำถึงจิตเทวะ ราวกับมีบางสิ่งกำลังฉีกกระชากตัวตนของเขา

“ไม่ใช่สิ ฉันแค่แปลงกายเองนะ!”

สายฟ้าทัณฑ์สายที่สองกำลังก่อตัว หนากว่าสายแรกอย่างน้อยสามเท่า

ภายในดวงตาทัณฑ์หมุนเวียนด้วยกฎแห่งวิถีสวรรค์อันเย็นเยียบ—ไม่อนุญาตให้สิ่งแปรผันดำรงอยู่

สิ่งที่ผสานจากแสงสายแรกแห่งฟ้ากำเนิดกับปราณม่วงแห่งมหามรรคา หากเติบโตขึ้น ย่อมสั่นคลอนเสถียรภาพของหงหวงได้ ผลร้ายต่อหงหวงมีมากกว่าผลดี

จิตเทวะของหมิงหยวนสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง สายตาของเขาเลื่อนไปยังมือทั้งสองข้าง

เรียวยาว ขาวผ่อง มีตัวตนจริง

นี่คือมือคู่ที่เขาเพิ่งได้มาครอบครอง

เขาไม่อยากสูญเสียมันไป

แต่สายฟ้าทัณฑ์สายที่สามก่อตัวขึ้นแล้ว ภายในดวงตาทัณฑ์ สีม่วงดำเข้มข้นราวกับจะหยดลงมา นั่นคือพลังอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งกฎแห่งวิถีสวรรค์รวบรวมไว้เพื่อโจมตีเต็มกำลัง สามารถบดขยี้แม้แต่กายเนื้อของเซียนต้าหลัว

หมิงหยวนกัดฟันแน่น

พลังเวทในกายเริ่มพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เป็นพลังมหาศาลระดับเซียนต้าหลัว กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ลึกล้ำดุจหุบเหว

เขาอาจลองใช้พลังนี้ฝืนต้านทัณฑ์สวรรค์ บางทีอาจผ่านไปได้ แต่ต้องแลกด้วยรากฐานแห่งมรรคาที่แตกสลาย นับแต่นั้นยากจะรุดหน้าได้อีก

หรือไม่ก็...

เขาลืมตาขึ้น แววตากระจ่างชัดเกินกว่าจะเป็นคนที่กำลังเผชิญทางตัน

“ก็แค่ระดับบำเพ็ญ เริ่มใหม่ก็พอแล้ว”

ชั่วพริบตา หมิงหยวนก็ตัดสินใจได้

เขาสลายพลังบำเพ็ญระดับเซียนต้าหลัวของตนด้วยความสมัครใจ ปราณวิญญาณมหาศาลที่มากพอจะสั่นคลอนฟ้าดินหนึ่งผืนทะลักออกจากร่าง ดุจพิธีบูชายัญอันวิจิตร แปรเป็นม่านแสงสีม่วงทองกั้นอยู่เหนือศีรษะ

สลายพลัง!

พลังบำเพ็ญระดับเซียนต้าหลัว เขาสลายทิ้งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

หากมีผู้อื่นเห็นภาพนี้ คงหัวใจวายคาที่ นั่นมันเซียนต้าหลัวเชียวนะ! ในหงหวงมีสรรพชีวิตตั้งเท่าใดที่บำเพ็ญเพียรตลอดชีวิตยังแตะไม่ถึงประตูเซียนแท้ แต่เจ้าเพิ่งแปลงกายก็ยอมสลายมันทิ้งเสียแล้วหรือ?

แต่หมิงหยวนไม่มีทางเลือก

ระดับบำเพ็ญสูญสิ้นยังฝึกใหม่ได้ หากรากฐานแห่งมรรคาแตกสลาย ทุกอย่างก็จบสิ้นจริง ๆ

ม่านแสงสีม่วงทองปะทะกับทัณฑ์สวรรค์สายที่สามตรง ๆ

ตูม!

เสียงดังสนั่นประหนึ่งเกาะเซียนเผิงไหลทั้งเกาะกำลังสั่นสะเทือน คลื่นยักษ์สูงหมื่นจั้งก่อตัวขึ้นเหนือผืนทะเล ก่อนคลื่นจะทันซัดลงมา ก็ถูกคลื่นพลังจากทัณฑ์สวรรค์แผดเผาจนสลายเป็นความว่างเปล่า

วิหคเซียนและสัตว์เทพบนเกาะแตกตื่นหนีเอาชีวิตรอด รากวิญญาณและสมบัติล้ำค่าหม่นแสงลงพร้อมกัน แม้แต่ค่ายกลพิทักษ์ก็ยังปรากฏรอยร้าวถี่ยิบ

หมิงหยวนรู้สึกราวกับร่างกายกำลังถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ

พลังที่เกิดจากการสลายพลังบำเพ็ญกำลังต้านทัณฑ์สวรรค์ ทว่าสายฟ้าทัณฑ์นั้นแข็งแกร่งเกินไป บนม่านแสงสีม่วงทองปรากฏรอยร้าวประหนึ่งใยแมงมุม ก่อนจะแตกสลายทีละส่วน แม้ท้ายที่สุดจะต้านไว้ได้ แต่ก็ไม่เหลือพลังรับมืออีกแล้ว

เขาหมดแรงแล้ว

ดูเหมือนดวงตาทัณฑ์สวรรค์จะเดือดดาล มันหดตัวอย่างรุนแรงก่อนขยายออกฉับพลัน แล้วฟาดสายฟ้าทัณฑ์สายสุดท้ายลงมา

การโจมตีครั้งนี้ทำให้ฟ้าถล่มดินทลาย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป