เขาสูดหายใจลึก สงบจิตลงแล้วพินิจแก่นแท้ของค่ายกลผนึกนี้อย่างละเอียด
ผ่านไปครู่หนึ่ง
“เอ๊ะ! ฉันเข้าใจแล้ว!”
มุมปากหมิงหยวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
จากนั้นเขาใช้พลังต้นกำเนิดห่อหุ้มดวงจิตของตนไว้ แล้วค่อย ๆ ส่งผ่านเข้าไปในตัวไม้บรรทัด ประหนึ่งใช้กุญแจไขแม่กุญแจ
ทันทีที่พลังต้นกำเนิดสัมผัสกับค่ายกลผนึก ค่ายกลผนึกอันดุดันเดิมกลับอ่อนนุ่มลงดุจหิมะละลาย อักขระแต่ละสายถอยแยกออกไปสองข้างด้วยตัวเอง
ดวงจิตของหมิงหยวนพุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเล ประทับรอยวิญญาณของตนลงไปภายใน
ค่ายกลผนึกชั้นแรก หลอมสำเร็จ!
(͡°͜ʖ͡°)✧
ตัวไม้บรรทัดสั่นไหวเล็กน้อย พลังเสวียนหวงอันอบอุ่นสายหนึ่งหลั่งออกมาจากภายในสมบัติวิเศษ แล้วไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างหมิงหยวน
เสียงชวนให้เคลิบเคลิ้มดังขึ้น “อ่า สบายเหลือเกิน~”
ヾ(´∀`。ヾ)
หมิงหยวนกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที มุ่งหน้าไปยังค่ายกลผนึกชั้นที่สอง
……
1,200 ปีให้หลัง
ค่ายกลผนึกชั้นที่สิบสอง หลอมสำเร็จ!
“เฮ้อ!”
หมิงหยวนลืมตาขึ้นฉับพลัน ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงบนตักเปล่งประกายเจิดจ้า
เขาก้มมองไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงในมือ แล้วสัมผัสได้ว่าระหว่างมันกับตนมีความเชื่อมโยงทางจิตเพิ่มขึ้นอีกชั้น เพียงคิดก็สามารถบังคับมันได้
“ฝึกจนเชื่องพอสมควรแล้ว ออกไปเดินเล่นดีกว่า เก็บวาสนาบนเกาะนี้ให้เรียบก่อน แล้วค่อยหลอมศิลาจารึกเขตแดน ให้เกาะเซียนเผิงไหลแห่งนี้กลายเป็นสถานบำเพ็ญของฉันอย่างแท้จริง”
“คิก ๆ ๆ ๆ……”
หมิงหยวนอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เขาลุกขึ้นยืน โบกไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงในมืออย่างส่งเดช ห้วงอากาศเบื้องหน้าพลันถูกกรีดเป็นรอยแยกสายหนึ่ง
“ของดี ของดีจริง ๆ!”
(๑´∀`๑)
เขาเก็บไม้บรรทัดวัดฟ้าเข้าไปบ่มเพาะในกุศลแห่งการแยกฟ้าดินภายในดวงจิต แล้วหันไปมองส่วนลึกของเกาะเซียนเผิงไหล
ที่นั่นมีรากวิญญาณและสมบัติวิเศษนับไม่ถ้วนเลือนราง ราวกับกำลังกวักมือเรียกเขา
ก่อนจากไป เขายังไม่ลืมเก็บน้ำเทพสามแสงในสระที่หล่อเลี้ยงตนจนหมดจด นี่ก็เป็นสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินที่หาได้ยาก เพียงหยดเดียวก็ชุบชีวิตคนตายและทำให้กระดูกงอกเนื้อได้
ยารักษาบาดแผลอันดับหนึ่งแห่งหงหวงของแท้!
“ลุยกันเลย!”
หมิงหยวนปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนร่าง จัดคอเสื้อชุดเต๋าให้เข้าที่ แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งไปยังส่วนลึกของเกาะเซียนเผิงไหล
ยิ่งเดินเข้าไปด้านใน ความหนาแน่นของพลังวิญญาณก็ยิ่งน่าตื่นตะลึง
รากวิญญาณและพืชวิเศษรอบด้านเปล่งประกายเรืองรอง ทุกต้นหากนำไปวางไว้ภายนอก ย่อมทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญแย่งชิงกันจนหัวร้างข้างแตก ทว่าที่นี่กลับเติบโตตามใจชอบดุจหญ้าริมทาง
“ดีงามจริง ๆ~” หมิงหยวนเด็ดผลจูขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วยัดเข้าปาก
ทันทีที่น้ำผลไม้แตกซ่านในปาก พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์สายหนึ่งก็พุ่งตรงสู่ตันเถียน
“ชื่นใจ ชื่นใจจริง ๆ!”
เขาเช็ดปาก ฝีเท้าไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายลึกลับเกินบรรยาย คล้ายมีบางสิ่งชักนำดวงจิตของเขา ทำให้ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หลังผ่านป่าทึบซึ่งประกอบขึ้นจากไผ่วิญญาณกำเนิดฟ้า เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง
สระน้ำขนาดเล็ก กว้างราวสิบจั้งปรากฏแก่สายตา
น้ำในสระใสจนมองเห็นก้นสระ ทว่ากลับมีสีอำพันแปลกประหลาด ผิวน้ำปกคลุมด้วยหมอกสีทองจาง ๆ
กลางสระมีต้นชาสูงราวสองคนยืนตระหง่านอยู่เงียบ ๆ
ลำต้นและใบของต้นชาเขียวมรกต ทว่ากลับมีประกายสีม่วงทองเรืองรอง
ใบไม้ทุกใบสลักลวดลายมหามรรคาตามธรรมชาติ กิ่งก้านคดเคี้ยวพันเกี่ยวดุจมังกร รากชอนไชลงไปดูดซับสารหล่อเลี้ยงบางอย่างจากก้นสระ ซึ่งยากจะพรรณนาเป็นคำพูด
พุ่มใบแผ่คลุมดุจร่ม บดบังผิวน้ำไปกว่าครึ่ง หยาดน้ำค้างใสกระจ่างเกาะอยู่บนใบไม้ แต่ละหยดสะท้อนภาพมายาของมหามรรคาสามพันสาย
รูม่านตาของหมิงหยวนหดวูบ ข้อมูลเกี่ยวกับต้นชาต้นนี้ผุดขึ้นในหัว——
ต้นชาสำนึกมรรคา
เป็นยอดรากวิญญาณกำเนิดฟ้า ในระดับเดียวกับหลี่หวงจง ท้อพันผลเหรินสุ่ย และต้นผลโสม ล้วนเป็นหนึ่งในรากวิญญาณชั้นยอดแห่งหงหวง
สิ่งมีชีวิตทั่วไปเพียงนั่งสมาธิใต้ต้น ก็สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการหยั่งรู้กฎเกณฑ์ได้หลายเท่า หรือแม้กระทั่งหลายสิบเท่า
ใบชาของมันยิ่งล้ำค่าอย่างยิ่ง เพียงใบเดียวก็ช่วยให้ผู้คนขจัดม่านหมอกในจิตใจ เข้าสู่สภาวะรู้แจ้งฉับพลันได้
วาสนาเช่นนี้ แม้แต่ผู้วิเศษเห็นเข้ายังต้องหวั่นไหว!
“ของดี ของดีอย่างแท้จริง!” หมิงหยวนถูมือ ดวงตาเปล่งประกายวาววับ “มีเจ้าสิ่งนี้ เวลาที่ฉันต้องใช้ในการบำเพ็ญกลับสู่ขั้นต้าหลัว อย่างน้อยก็ลดลงครึ่งหนึ่ง!”
เขาก้าวเท้าหมายจะพุ่งลงสระ ทว่ากลับหยุดกึกตรงขอบสระ
แม้น้ำในสระจะใสสะอาด แต่หมิงหยวนสัมผัสได้ราง ๆ ว่าภายในแฝงอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว
น้ำสีอำพันนี้เกรงว่าจะหนักยิ่งกว่าน้ำรั่วสุ่ย และมีพิษร้ายแรงยิ่งกว่าน้ำพุเหลือง
“เดี๋ยวก่อน สระนี้……” หมิงหยวนย่อตัวลง พินิจอย่างละเอียด
บนหยกขาวตรงขอบสระมีลวดลายละเอียดจางแทบมองไม่เห็น นั่นคือค่ายกลกำเนิดฟ้า
ทั่วทั้งสระ รวมถึงต้นชาสำนึกมรรคา ล้วนถูกปกคลุมด้วยค่ายกลไร้รูปร่างชั้นหนึ่ง
“จิ๊ ไม่ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ”
หมิงหยวนลุกขึ้นยืน แผ่พลังธรรมออกไป เริ่มวิเคราะห์โครงสร้างของค่ายกล
แม้ค่ายกลนั้นจะลี้ลับลึกซึ้ง แต่ในสัมผัสของเขากลับดูโปร่งใสอย่างยิ่ง ทิศทางของลวดลายแต่ละสายและหน้าที่ของจุดเชื่อมทุกจุดล้วนเห็นได้อย่างชัดเจน
“ที่แท้ค่ายกลนี้ใช้ตัวน้ำในสระเป็นแหล่งพลังงาน เชื่อมต่อกับชีพจรวิญญาณทั่วทั้งเกาะเซียนเผิงไหล
หากฝืนทำลายค่ายกล จะกระตุ้นให้ชีพจรวิญญาณสะท้อนกลับ ได้ไม่คุ้มเสีย”
หมิงหยวนลูบคาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
(≖֊≖)
“ง่ายมาก ฉันไม่ทำลายค่ายกลก็พอ”
เขานั่งขัดสมาธิริมสระ หลับตาลง
ไอม่วงหมุนวน พลังต้นกำเนิดสายหนึ่งที่แทบมองไม่เห็นแผ่ออกจากหว่างคิ้ว สัมผัสกับลวดลายของค่ายกลอย่างแผ่วเบา
ลวดลายของค่ายกลสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นก็แยกออกไปสองข้างด้วยตัวเอง ราวกับได้พบญาติสนิท
หึ่ง——
เสียงกังวานเบา ๆ ดังขึ้น ค่ายกลที่ปกคลุมสระน้ำค่อย ๆ สลายไป
“เรียบร้อย!”
หมิงหยวนลุกขึ้นยืน ขยับเส้นเอ็นกระดูกเล็กน้อย
“ตอนหลอมค่ายกลผนึกของไม้บรรทัดวัดฟ้า ฉันก็เริ่มรู้สึกแล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล กุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี่ใช้ได้ดียิ่งกว่าบัตรประชาชนเสียอีก ไปที่ไหนก็ผ่านฉลุย”
ദ്ദി◝⩊◜.ᐟ
เขาทะยานลงสระ เหยียบหยกขาวที่ก้นสระแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าต้นชาสำนึกมรรคา
เมื่อได้ชมในระยะใกล้ รากวิญญาณกำเนิดฟ้าชั้นยอดต้นนี้ยิ่งทำให้ผู้คนตื่นตะลึง
ลำต้นใหญ่โตดุจเสา เปลือกไม้ปกคลุมด้วยอักขระมหามรรคาแน่นขนัด แต่ละตัวลึกลับลึกซึ้ง
หมิงหยวนค่อย ๆ วางมือลงบนลำต้น
ชั่วพริบตา ดวงจิตของเขาราวกับถูกดึงเข้าไปในความโกลาหลอันไร้ขอบเขต
มหามรรคาสามพันสายหมุนวนรอบตัวเขาดุจดวงดาว แต่ละดวงเปล่งประกายเจิดจ้า
“เชี่ย!”
หมิงหยวนชักมือกลับฉับพลัน หอบหายใจเฮือกใหญ่
เพียงชั่วพริบตา ความเข้าใจในกฎเกณฑ์ของเขาก็เพิ่มขึ้นสามส่วน หากนั่งลงหยั่งรู้อย่างจริงจังสักครา……
“นี่มันรวยแล้วรวยอีกชัด ๆ ฟินสุด ๆ ไปเลย~”
หมิงหยวนสะบัดมือ ต้นชาสำนึกมรรคาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนแปรเป็นลำแสงสีเขียวมรกต พุ่งเข้าไปในหว่างคิ้วของเขา
รากวิญญาณกำเนิดฟ้าชั้นยอดได้มาอยู่ในครอบครอง ทรัพย์สมบัติ +1
ยึดหลักที่ว่าแม้แต่ห่านบินผ่านยังต้องถอนขน บ่อน้ำสีอำพันที่หล่อเลี้ยงต้นชาสำนึกมรรคาก็ไม่รอดพ้นมือเขา
สามารถหล่อเลี้ยงรากวิญญาณชั้นยอดมานานถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ธรรมดา ไม่ว่าเจ้าจะเป็นสิ่งใด เอามาให้ฉันหมดนี่แหละ
เมื่อสำรวจจนแน่ใจว่าไม่มีวาสนาอื่นหลงเหลืออยู่ที่นี่ เขาก็ไม่รั้งรออีกต่อไป หมุนกายจากไป บนเกาะยังมีสมบัติอีกมากมายรอเขาอยู่