มหาบรรพกาล: ศิษย์พี่ใหญ่เช่นข้าแค่อยากมีรัก

ตอนที่ 3 ต้นชาสำนึกมรรคา

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เขาสูดหายใจลึก สงบจิตลงแล้วพินิจแก่นแท้ของค่ายกลผนึกนี้อย่างละเอียด

ผ่านไปครู่หนึ่ง

“เอ๊ะ! ฉันเข้าใจแล้ว!”

มุมปากหมิงหยวนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

จากนั้นเขาใช้พลังต้นกำเนิดห่อหุ้มดวงจิตของตนไว้ แล้วค่อย ๆ ส่งผ่านเข้าไปในตัวไม้บรรทัด ประหนึ่งใช้กุญแจไขแม่กุญแจ

ทันทีที่พลังต้นกำเนิดสัมผัสกับค่ายกลผนึก ค่ายกลผนึกอันดุดันเดิมกลับอ่อนนุ่มลงดุจหิมะละลาย อักขระแต่ละสายถอยแยกออกไปสองข้างด้วยตัวเอง

ดวงจิตของหมิงหยวนพุ่งเข้าใส่โดยไม่ลังเล ประทับรอยวิญญาณของตนลงไปภายใน

ค่ายกลผนึกชั้นแรก หลอมสำเร็จ!

(͡°͜ʖ͡°)✧

ตัวไม้บรรทัดสั่นไหวเล็กน้อย พลังเสวียนหวงอันอบอุ่นสายหนึ่งหลั่งออกมาจากภายในสมบัติวิเศษ แล้วไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างหมิงหยวน

เสียงชวนให้เคลิบเคลิ้มดังขึ้น “อ่า สบายเหลือเกิน~”

ヾ(´∀`。ヾ)

หมิงหยวนกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที มุ่งหน้าไปยังค่ายกลผนึกชั้นที่สอง

……

1,200 ปีให้หลัง

ค่ายกลผนึกชั้นที่สิบสอง หลอมสำเร็จ!

“เฮ้อ!”

หมิงหยวนลืมตาขึ้นฉับพลัน ไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงบนตักเปล่งประกายเจิดจ้า

เขาก้มมองไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงในมือ แล้วสัมผัสได้ว่าระหว่างมันกับตนมีความเชื่อมโยงทางจิตเพิ่มขึ้นอีกชั้น เพียงคิดก็สามารถบังคับมันได้

“ฝึกจนเชื่องพอสมควรแล้ว ออกไปเดินเล่นดีกว่า เก็บวาสนาบนเกาะนี้ให้เรียบก่อน แล้วค่อยหลอมศิลาจารึกเขตแดน ให้เกาะเซียนเผิงไหลแห่งนี้กลายเป็นสถานบำเพ็ญของฉันอย่างแท้จริง”

“คิก ๆ ๆ ๆ……”

หมิงหยวนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

เขาลุกขึ้นยืน โบกไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิงในมืออย่างส่งเดช ห้วงอากาศเบื้องหน้าพลันถูกกรีดเป็นรอยแยกสายหนึ่ง

“ของดี ของดีจริง ๆ!”

(๑´∀`๑)

เขาเก็บไม้บรรทัดวัดฟ้าเข้าไปบ่มเพาะในกุศลแห่งการแยกฟ้าดินภายในดวงจิต แล้วหันไปมองส่วนลึกของเกาะเซียนเผิงไหล

ที่นั่นมีรากวิญญาณและสมบัติวิเศษนับไม่ถ้วนเลือนราง ราวกับกำลังกวักมือเรียกเขา

ก่อนจากไป เขายังไม่ลืมเก็บน้ำเทพสามแสงในสระที่หล่อเลี้ยงตนจนหมดจด นี่ก็เป็นสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินที่หาได้ยาก เพียงหยดเดียวก็ชุบชีวิตคนตายและทำให้กระดูกงอกเนื้อได้

ยารักษาบาดแผลอันดับหนึ่งแห่งหงหวงของแท้!

“ลุยกันเลย!”

หมิงหยวนปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนร่าง จัดคอเสื้อชุดเต๋าให้เข้าที่ แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งไปยังส่วนลึกของเกาะเซียนเผิงไหล

ยิ่งเดินเข้าไปด้านใน ความหนาแน่นของพลังวิญญาณก็ยิ่งน่าตื่นตะลึง

รากวิญญาณและพืชวิเศษรอบด้านเปล่งประกายเรืองรอง ทุกต้นหากนำไปวางไว้ภายนอก ย่อมทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญแย่งชิงกันจนหัวร้างข้างแตก ทว่าที่นี่กลับเติบโตตามใจชอบดุจหญ้าริมทาง

“ดีงามจริง ๆ~” หมิงหยวนเด็ดผลจูขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วยัดเข้าปาก

ทันทีที่น้ำผลไม้แตกซ่านในปาก พลังวิญญาณอันบริสุทธิ์สายหนึ่งก็พุ่งตรงสู่ตันเถียน

“ชื่นใจ ชื่นใจจริง ๆ!”

เขาเช็ดปาก ฝีเท้าไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย

ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นอายลึกลับเกินบรรยาย คล้ายมีบางสิ่งชักนำดวงจิตของเขา ทำให้ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

หลังผ่านป่าทึบซึ่งประกอบขึ้นจากไผ่วิญญาณกำเนิดฟ้า เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง

สระน้ำขนาดเล็ก กว้างราวสิบจั้งปรากฏแก่สายตา

น้ำในสระใสจนมองเห็นก้นสระ ทว่ากลับมีสีอำพันแปลกประหลาด ผิวน้ำปกคลุมด้วยหมอกสีทองจาง ๆ

กลางสระมีต้นชาสูงราวสองคนยืนตระหง่านอยู่เงียบ ๆ

ลำต้นและใบของต้นชาเขียวมรกต ทว่ากลับมีประกายสีม่วงทองเรืองรอง

ใบไม้ทุกใบสลักลวดลายมหามรรคาตามธรรมชาติ กิ่งก้านคดเคี้ยวพันเกี่ยวดุจมังกร รากชอนไชลงไปดูดซับสารหล่อเลี้ยงบางอย่างจากก้นสระ ซึ่งยากจะพรรณนาเป็นคำพูด

พุ่มใบแผ่คลุมดุจร่ม บดบังผิวน้ำไปกว่าครึ่ง หยาดน้ำค้างใสกระจ่างเกาะอยู่บนใบไม้ แต่ละหยดสะท้อนภาพมายาของมหามรรคาสามพันสาย

รูม่านตาของหมิงหยวนหดวูบ ข้อมูลเกี่ยวกับต้นชาต้นนี้ผุดขึ้นในหัว——

ต้นชาสำนึกมรรคา

เป็นยอดรากวิญญาณกำเนิดฟ้า ในระดับเดียวกับหลี่หวงจง ท้อพันผลเหรินสุ่ย และต้นผลโสม ล้วนเป็นหนึ่งในรากวิญญาณชั้นยอดแห่งหงหวง

สิ่งมีชีวิตทั่วไปเพียงนั่งสมาธิใต้ต้น ก็สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการหยั่งรู้กฎเกณฑ์ได้หลายเท่า หรือแม้กระทั่งหลายสิบเท่า

ใบชาของมันยิ่งล้ำค่าอย่างยิ่ง เพียงใบเดียวก็ช่วยให้ผู้คนขจัดม่านหมอกในจิตใจ เข้าสู่สภาวะรู้แจ้งฉับพลันได้

วาสนาเช่นนี้ แม้แต่ผู้วิเศษเห็นเข้ายังต้องหวั่นไหว!

“ของดี ของดีอย่างแท้จริง!” หมิงหยวนถูมือ ดวงตาเปล่งประกายวาววับ “มีเจ้าสิ่งนี้ เวลาที่ฉันต้องใช้ในการบำเพ็ญกลับสู่ขั้นต้าหลัว อย่างน้อยก็ลดลงครึ่งหนึ่ง!”

เขาก้าวเท้าหมายจะพุ่งลงสระ ทว่ากลับหยุดกึกตรงขอบสระ

แม้น้ำในสระจะใสสะอาด แต่หมิงหยวนสัมผัสได้ราง ๆ ว่าภายในแฝงอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว

น้ำสีอำพันนี้เกรงว่าจะหนักยิ่งกว่าน้ำรั่วสุ่ย และมีพิษร้ายแรงยิ่งกว่าน้ำพุเหลือง

“เดี๋ยวก่อน สระนี้……” หมิงหยวนย่อตัวลง พินิจอย่างละเอียด

บนหยกขาวตรงขอบสระมีลวดลายละเอียดจางแทบมองไม่เห็น นั่นคือค่ายกลกำเนิดฟ้า

ทั่วทั้งสระ รวมถึงต้นชาสำนึกมรรคา ล้วนถูกปกคลุมด้วยค่ายกลไร้รูปร่างชั้นหนึ่ง

“จิ๊ ไม่ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ”

หมิงหยวนลุกขึ้นยืน แผ่พลังธรรมออกไป เริ่มวิเคราะห์โครงสร้างของค่ายกล

แม้ค่ายกลนั้นจะลี้ลับลึกซึ้ง แต่ในสัมผัสของเขากลับดูโปร่งใสอย่างยิ่ง ทิศทางของลวดลายแต่ละสายและหน้าที่ของจุดเชื่อมทุกจุดล้วนเห็นได้อย่างชัดเจน

“ที่แท้ค่ายกลนี้ใช้ตัวน้ำในสระเป็นแหล่งพลังงาน เชื่อมต่อกับชีพจรวิญญาณทั่วทั้งเกาะเซียนเผิงไหล

หากฝืนทำลายค่ายกล จะกระตุ้นให้ชีพจรวิญญาณสะท้อนกลับ ได้ไม่คุ้มเสีย”

หมิงหยวนลูบคาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

(≖֊≖)

“ง่ายมาก ฉันไม่ทำลายค่ายกลก็พอ”

เขานั่งขัดสมาธิริมสระ หลับตาลง

ไอม่วงหมุนวน พลังต้นกำเนิดสายหนึ่งที่แทบมองไม่เห็นแผ่ออกจากหว่างคิ้ว สัมผัสกับลวดลายของค่ายกลอย่างแผ่วเบา

ลวดลายของค่ายกลสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นก็แยกออกไปสองข้างด้วยตัวเอง ราวกับได้พบญาติสนิท

หึ่ง——

เสียงกังวานเบา ๆ ดังขึ้น ค่ายกลที่ปกคลุมสระน้ำค่อย ๆ สลายไป

“เรียบร้อย!”

หมิงหยวนลุกขึ้นยืน ขยับเส้นเอ็นกระดูกเล็กน้อย

“ตอนหลอมค่ายกลผนึกของไม้บรรทัดวัดฟ้า ฉันก็เริ่มรู้สึกแล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล กุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี่ใช้ได้ดียิ่งกว่าบัตรประชาชนเสียอีก ไปที่ไหนก็ผ่านฉลุย”

ദ്ദി◝⩊◜.ᐟ

เขาทะยานลงสระ เหยียบหยกขาวที่ก้นสระแล้วเดินไปหยุดตรงหน้าต้นชาสำนึกมรรคา

เมื่อได้ชมในระยะใกล้ รากวิญญาณกำเนิดฟ้าชั้นยอดต้นนี้ยิ่งทำให้ผู้คนตื่นตะลึง

ลำต้นใหญ่โตดุจเสา เปลือกไม้ปกคลุมด้วยอักขระมหามรรคาแน่นขนัด แต่ละตัวลึกลับลึกซึ้ง

หมิงหยวนค่อย ๆ วางมือลงบนลำต้น

ชั่วพริบตา ดวงจิตของเขาราวกับถูกดึงเข้าไปในความโกลาหลอันไร้ขอบเขต

มหามรรคาสามพันสายหมุนวนรอบตัวเขาดุจดวงดาว แต่ละดวงเปล่งประกายเจิดจ้า

“เชี่ย!”

หมิงหยวนชักมือกลับฉับพลัน หอบหายใจเฮือกใหญ่

เพียงชั่วพริบตา ความเข้าใจในกฎเกณฑ์ของเขาก็เพิ่มขึ้นสามส่วน หากนั่งลงหยั่งรู้อย่างจริงจังสักครา……

“นี่มันรวยแล้วรวยอีกชัด ๆ ฟินสุด ๆ ไปเลย~”

หมิงหยวนสะบัดมือ ต้นชาสำนึกมรรคาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนแปรเป็นลำแสงสีเขียวมรกต พุ่งเข้าไปในหว่างคิ้วของเขา

รากวิญญาณกำเนิดฟ้าชั้นยอดได้มาอยู่ในครอบครอง ทรัพย์สมบัติ +1

ยึดหลักที่ว่าแม้แต่ห่านบินผ่านยังต้องถอนขน บ่อน้ำสีอำพันที่หล่อเลี้ยงต้นชาสำนึกมรรคาก็ไม่รอดพ้นมือเขา

สามารถหล่อเลี้ยงรากวิญญาณชั้นยอดมานานถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ธรรมดา ไม่ว่าเจ้าจะเป็นสิ่งใด เอามาให้ฉันหมดนี่แหละ

เมื่อสำรวจจนแน่ใจว่าไม่มีวาสนาอื่นหลงเหลืออยู่ที่นี่ เขาก็ไม่รั้งรออีกต่อไป หมุนกายจากไป บนเกาะยังมีสมบัติอีกมากมายรอเขาอยู่

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป