มหาบรรพกาล: ศิษย์พี่ใหญ่เช่นข้าแค่อยากมีรัก

ตอนที่ 4 มหาศึกหงหวง: ข้าในฐานะศิษย์พี่ใหญ่เพียงอยากมีรัก

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เขาจงใจเดินวนสำรวจทั่วเกาะ โดยมุ่งไปยังสถานที่ซึ่งมีพลังวิญญาณเข้มข้นเป็นพิเศษ

ด้วยสัมผัสรับรู้จากรากฐานแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าดินระดับยอดเยี่ยมของเขา สมบัติล้ำค่าและรากวิญญาณส่วนใหญ่จึงไม่อาจหลบพ้นการตรวจจับ

ในหุบเขาที่ปกคลุมด้วยแสงม่วงระยับ เขาพบเห็ดหลินจือม่วงเก้าใบต้นหนึ่ง เป็นรากวิญญาณฟ้ากำเนิดระดับสูง เมื่อกินเข้าไปจะเพิ่มพลังเวทได้หลายพันปีโดยไม่ต้องฝึกฝน

ในสายแร่ทองคำบริสุทธิ์ฟ้ากำเนิด เขาขุดเหล็กเสวียนแห่งความโกลาหลขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาได้ นี่คือวัตถุดิบหลอมสร้างสมบัติวิเศษฟ้าหลังกำเนิดชั้นเลิศ

บนยอดเขาที่พลังวิญญาณพวยพุ่ง เขาพบไผ่หยกชำระจิตต้นหนึ่ง แม้จะเป็นเพียงรากวิญญาณฟ้ากำเนิดระดับกลาง แต่เมล็ดไผ่กลับนำไปหมักสุราหยกใสได้ ซึ่งเป็นสุราวิเศษเลื่องชื่อแห่งหงหวง

“จุ๊ ๆ ๆ เกาะเซียนเผิงไหลนี่ช่างเป็นคลังสมบัติขนาดมหึมาจริง ๆ”

หมิงหยวนถอนดอกไม้ดาราต้นหนึ่งขึ้นมาทั้งราก แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า

เขาเดินสำรวจเกาะแห่งนี้มาหลายพันปีแล้ว

กว่าจะเดินมาถึงจุดนี้ได้ไม่ง่ายเลย มือเมื่อยไปหมดแล้ว

เขารวบรวมรากวิญญาณฟ้ากำเนิดได้กว่าร้อยต้น นอกจากต้นชาสำนึกมรรคาแล้ว ยังมีรากวิญญาณฟ้ากำเนิดระดับสูงอีกสามต้น ส่วนระดับกลางกับระดับต่ำคร้านจะนับ

สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินมีมากมายนับไม่ถ้วน ในบรรดานั้นยังมีวัตถุดิบบางชนิดที่หายากไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิด

พูดถึงสมบัติวิเศษ หลายพันปีมานี้เขาได้สมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดมาสิบกว่าชิ้น ส่วนใหญ่เป็นระดับกลางหรือระดับต่ำ ส่วนระดับสูงมีเพียงชิ้นเดียว แถมยังเป็นชุด มีชื่อว่า...ธนูทองกระสุนเงิน!

ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง แต่หมิงหยวนนึกที่มาไม่ออกชั่วขณะ จึงตัดสินใจไม่สนใจ

“เกือบครบแล้ว ไปต่อกัน~”

หมิงหยวนทอดสายตามองไปยังใจกลางสุดของเกาะเซียน ที่นั่นมีศิลาจารึกเขตแดนอันสูงตระหง่าน บนศิลาสลักอักษรมรรคาไว้ว่า “เผิงไหล”

ศิลาจารึกเขตแดนคือแก่นกลางของถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีแห่งหนึ่ง

เพียงหลอมศิลาจารึกเขตแดนให้เป็นของตน เกาะเซียนเผิงไหลทั้งเกาะก็จะกลายเป็นสถานบำเพ็ญส่วนตัวของเขา ค่ายกลพิทักษ์เกาะก็จะอยู่ในอาณัติของเขาด้วย

“เคี๊ยก ๆ ๆ...”

หมิงหยวนถูมือ ก่อนก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังศิลาจารึกเขตแดน

“เกาะเซียนเผิงไหล นับแต่นี้ไปต้องใช้แซ่หมิงแล้ว!”

เสียงหัวเราะของเขาดังก้องทั่วเกาะเซียน เปี่ยมด้วยความฮึกเหิม

……

ศิลาจารึกเขตแดนตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นเมฆ ทั้งแท่งหล่อขึ้นจากศิลาดั้งเดิมแห่งความโกลาหล แก่นภายในเชื่อมโยงกับชีพจรวิญญาณและค่ายกลพิทักษ์ของเกาะทั้งเกาะ

หมิงหยวนถูมือพลางเดินขึ้นแท่นเมฆ ปลายนิ้วแตะลงบนตัวศิลา กุศลแห่งการแยกฟ้าดินยังคงเป็นกุญแจสำคัญ ทุกอย่างจึงผ่านไปอย่างราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง

หมิงหยวนคร้านจะบ่นแล้ว เขาปล่อยให้จิตเทวะจมลงสู่แก่นกลางของศิลาจารึก แล้วค่อย ๆ ประทับตรารากฐานกำเนิดของตนลงไป

การหลอมศิลาครั้งนี้กินเวลาถึงห้าร้อยปี

ครืน—

วันหนึ่ง เกาะเซียนเผิงไหลทั้งเกาะสั่นสะเทือนพร้อมกัน แสงม่วงทั่วท้องฟ้าพลุ่งพล่าน ก่อนจะหุบเก็บลงจนหมด ลวดลายนับร้อยล้านเส้นบนค่ายกลพิทักษ์สว่างวาบแล้วดับลง ท้ายที่สุดก็สงบนิ่งสนิท

หมิงหยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ประกายแสงแตกกระจายซึ่งมีลวดลายค่ายกลหมุนวนวาบผ่านนัยน์ตา

บัดนี้จิตใจของเขาเชื่อมถึงเกาะเผิงไหลทั้งเกาะ เพียงขยับความคิด ค่ายกลพิทักษ์บนเกาะก็ทำงาน ทุกต้นหญ้าใบไม้ ทุกธารน้ำและก้อนหินล้วนอยู่ในอำนาจ ใครที่ชอบควบคุมทุกอย่างลองมาสัมผัสดู รับรองว่าฟินจนหยุดไม่อยู่

[จริงไหมล่ะ ราศีพิจิก (ᗜ ˰ ᗜ) ]

“ข้าพิชิตเกาะเซียนเผิงไหลได้สำเร็จแล้ว!”

เขาตบศิลาจารึกเขตแดนเย็นเฉียบเบา ๆ แล้วทอดสายตามองเกาะสองแห่งเบื้องล่างจากมุมสูง

เดิมทีเกาะทั้งสามเป็นหนึ่งเดียวกัน เรียงตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมสามยอด เผิงไหลอยู่ด้านหน้า เกาะฟางจ้างอยู่ทางซ้าย เกาะอิ๋งโจวอยู่ทางขวา ชีพจรวิญญาณเชื่อมประสาน โชคชะตาสัมพันธ์กัน

“จุดหมายต่อไป เกาะฟางจ้าง”

หมิงหยวนร่ายเคล็ดวิชา เมฆมงคลพลันผุดขึ้นใต้เท้า พยุงเขาทะลวงผ่านทะเลเมฆเป็นชั้น ๆ มุ่งทะยานไปยังเกาะฟางจ้าง

……

ยังไม่ทันขึ้นเกาะ กลิ่นหอมเย็นสดชื่นถึงขีดสุดก็โชยปะทะใบหน้าเสียก่อน

กลิ่นหอมนั้นจางแต่ไม่จางหาย ซึมลึกตรงเข้าสู่จิตเทวะ ความคิดฟุ้งซ่านทางโลกที่สะสมมาตลอดทาง รวมถึงความติดขัดเล็กน้อยในการโคจรพลังเวท ล้วนถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยกลิ่นหอมนี้

หมิงหยวนกระปรี้กระเปร่าขึ้น ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน

เกาะฟางจ้างทั้งเกาะถูกปกคลุมด้วยม่านแสงสีขาวน้ำนม เช่นเดียวกับค่ายกลพิทักษ์ของเกาะเซียนเผิงไหล หากผู้บำเพ็ญทั่วไปฝืนบุกเข้าไป ย่อมต้องเจอดีแน่

ทว่าค่ายกลนี้ต่อหน้าหมิงหยวนแทบไม่ต่างจากกระดาษที่แปะไว้

อย่าถาม ถ้าถามก็บอกว่ากุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี่มันโกงเกินไป สามผู้บริสุทธิ์คือปราณบริสุทธิ์สามสายที่แปรมาจากจิตเทวะของผานกู่ แต่ละคนมีกุศลแห่งการแยกฟ้าดินหนึ่งส่วน วิถีสวรรค์จึงจัดให้พวกเขาเป็นว่าที่มหาเทพโดยตรง แบบนี้ไม่ลำเอียงไปหน่อยหรือ?

อะไรนะ? ถามว่าทำไมหมิงหยวนมีกุศลแห่งการแยกฟ้าดินเหมือนกัน แต่ตอนแปรสภาพกลับถูกอสนีบาตทัณฑ์สวรรค์เล่นงาน?

เรื่องนี้ต้องอธิบายกันยาว

กุศลแห่งการแยกฟ้าดินแบ่งเป็นสิบส่วน หนึ่งส่วนเป็นของเจดีย์แก้วเสวียนหวง หนึ่งส่วนเป็นของไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง สามผู้บริสุทธิ์ได้คนละหนึ่งส่วน บรรพชนอู๋ทั้งสิบสองได้หนึ่งส่วน ส่วนที่เหลืออีกสี่ส่วนเป็นของฟ้าดินหงหวง

แต่ตอนหมิงหยวนแปรสภาพ กุศลแห่งการแยกฟ้าดินบนร่างกลับเผยออกมา มีปริมาณมหาศาล ราวสองส่วน

กฎของวิถีสวรรค์อธิบายไม่ได้ว่ากุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี้มาจากไหน จะให้บอกว่าผานกู่ทิ้งไว้ให้ลูกนอกสมรสก็ไม่ได้กระมัง?

คง...ไม่ใช่หรอกมั้ง?

ดังนั้นวิถีสวรรค์จึงเลือกกำจัดหมิงหยวนเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว

ก็เหมือนตอนเลิกกับคนรักนั่นแหละ กำจัดคนง่ายกว่าจัดการปัญหาเสมอ

อะไรนะ? ถามว่าหมิงหยวนรู้หรือไม่ว่ากุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี้มาจากไหน?

เขาก็แค่คนติดบ้านที่เอาแต่นั่งเล่นเกม จะไปรู้อะไรได้เล่า?

ช่างมันเถอะ ใช้ได้ก็พอแล้ว

หมิงหยวนเดินเอ้อระเหยไปข้างหน้า ค่ายกลไม่เพียงไม่ขัดขวาง กลับแหวกช่องเปิดให้เอง กลิ่นหอมเซียนพลุ่งออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับกำลังต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น

“หึ ๆ เลียแข้งเลียขาเข้าไปเถอะ”

หมิงหยวนเดินไปส่ายหน้าไป

คนอื่นบุกเข้าแดนสุขาวดีแห่งหงหวงต้องรอดตายอย่างหวุดหวิด ส่วนเขาผ่านตลอดทางด้วยหน้าตา ประหนึ่งคนกันเองโดยแท้

เมื่อก้าวเข้าไปในเกาะ ทิวทัศน์กลับแตกต่างจากเผิงไหลอย่างสิ้นเชิง

เผิงไหลเต็มไปด้วยแสงสมบัติหลากสีสัน งดงามราวคลังสมบัติกลางแจ้ง ส่วนฟางจ้างกลับเรียบง่ายสะอาดตา ทุกหนแห่งมีวัตถุดิบวิเศษและหญ้าวิญญาณขึ้นอยู่ทั่วไป ทว่าล้วนมีสีอ่อน แม้แต่พลังวิญญาณในอากาศก็ใสกระจ่างไร้มลทินแม้แต่น้อย

ทั้งเกาะเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังชี้นำ (ล่อลวง) ตนอยู่

“ต้องมีของดีแน่ คราวนี้ได้ของระดับหายากชัวร์!”

หมิงหยวนทำตามความรู้สึกอยู่เจ็ดร้อยแปดสิบปี ในที่สุดหลังทะลวงผ่านม่านมายาที่ก่อตัวจากป่าไผ่ชำระจิต เขาก็พลันพบพื้นที่เปิดโล่งเบื้องหน้า

สระบัวหยกขาวกว้างหลายสิบจั้งฝังอยู่ในผืนดิน น้ำในสระขาวราวน้ำนม มีหมอกขาวบาง ๆ ลอยอวล

กลางสระมีดอกบัวขาวสิบสองกลีบบานสะพรั่งอย่างสงบนิ่ง

กลีบดอกซ้อนกันเป็นชั้นรวมสิบสองกลีบ ขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ ทุกกลีบสลักลวดลายมรรคาชำระโลกตามธรรมชาติ เกสรดอกแต้มประกายทองละเอียดระยิบระยับ

ทุกครั้งที่ดอกบัวขาวสั่นไหว แสงระลอกชำระล้างก็แผ่กระจายออกเป็นวง สิ่งชั่วร้ายทั้งปวงสลายหาย เสียงทั้งมวลเงียบงัน

นี่คือสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดระดับยอดเยี่ยม—บัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบ!

ต้นกำเนิดของมันคือเมล็ดบัวจากบัวเขียวแห่งความโกลาหล ครอบครองกฎแห่งการชำระล้าง พลังป้องกันนับว่าแข็งแกร่งเป็นอันดับต้น ๆ ในบรรดาสมบัติวิเศษระดับยอดเยี่ยม อีกทั้งยังเป็นศัตรูโดยธรรมชาติของมารในใจและกรรมชั่ว

“โอ้โห...นี่มันสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดระดับยอดเยี่ยมในตำนาน บัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบนี่นา!”

หมิงหยวนตาแทบถลน

บันทึกหงหวงจากชาติก่อนล้วนกล่าวว่าบัวขาวชำระโลกหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ใครจะคิดว่ามันซ่อนอยู่บนเกาะฟางจ้าง แถมยังล่อลวงเขาอีกด้วย

[ก็เหมือนเทพธิดาที่เธอแอบชอบแต่เข้าถึงยากนั่นแหละ (≖֊≖)]

หงหวงเผชิญมหันตภัยครั้งแล้วครั้งเล่า ไออำมหิต กรรมชั่ว และปราณมหันตภัยปกคลุมไปทั่ว เพียงสัมผัสเข้าเล็กน้อยก็อาจทำให้ระดับการบำเพ็ญถดถอย จิตมรรคาพังทลาย

กล่าวได้ว่าเมื่อได้ดอกบัวขาวนี้มา ก็มีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนเมื่อต้องเผชิญมหันตภัย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป