เขาจงใจเดินวนสำรวจทั่วเกาะ โดยมุ่งไปยังสถานที่ซึ่งมีพลังวิญญาณเข้มข้นเป็นพิเศษ
ด้วยสัมผัสรับรู้จากรากฐานแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าดินระดับยอดเยี่ยมของเขา สมบัติล้ำค่าและรากวิญญาณส่วนใหญ่จึงไม่อาจหลบพ้นการตรวจจับ
ในหุบเขาที่ปกคลุมด้วยแสงม่วงระยับ เขาพบเห็ดหลินจือม่วงเก้าใบต้นหนึ่ง เป็นรากวิญญาณฟ้ากำเนิดระดับสูง เมื่อกินเข้าไปจะเพิ่มพลังเวทได้หลายพันปีโดยไม่ต้องฝึกฝน
ในสายแร่ทองคำบริสุทธิ์ฟ้ากำเนิด เขาขุดเหล็กเสวียนแห่งความโกลาหลขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาได้ นี่คือวัตถุดิบหลอมสร้างสมบัติวิเศษฟ้าหลังกำเนิดชั้นเลิศ
บนยอดเขาที่พลังวิญญาณพวยพุ่ง เขาพบไผ่หยกชำระจิตต้นหนึ่ง แม้จะเป็นเพียงรากวิญญาณฟ้ากำเนิดระดับกลาง แต่เมล็ดไผ่กลับนำไปหมักสุราหยกใสได้ ซึ่งเป็นสุราวิเศษเลื่องชื่อแห่งหงหวง
“จุ๊ ๆ ๆ เกาะเซียนเผิงไหลนี่ช่างเป็นคลังสมบัติขนาดมหึมาจริง ๆ”
หมิงหยวนถอนดอกไม้ดาราต้นหนึ่งขึ้นมาทั้งราก แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า
เขาเดินสำรวจเกาะแห่งนี้มาหลายพันปีแล้ว
กว่าจะเดินมาถึงจุดนี้ได้ไม่ง่ายเลย มือเมื่อยไปหมดแล้ว
เขารวบรวมรากวิญญาณฟ้ากำเนิดได้กว่าร้อยต้น นอกจากต้นชาสำนึกมรรคาแล้ว ยังมีรากวิญญาณฟ้ากำเนิดระดับสูงอีกสามต้น ส่วนระดับกลางกับระดับต่ำคร้านจะนับ
สมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินมีมากมายนับไม่ถ้วน ในบรรดานั้นยังมีวัตถุดิบบางชนิดที่หายากไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิด
พูดถึงสมบัติวิเศษ หลายพันปีมานี้เขาได้สมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดมาสิบกว่าชิ้น ส่วนใหญ่เป็นระดับกลางหรือระดับต่ำ ส่วนระดับสูงมีเพียงชิ้นเดียว แถมยังเป็นชุด มีชื่อว่า...ธนูทองกระสุนเงิน!
ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง แต่หมิงหยวนนึกที่มาไม่ออกชั่วขณะ จึงตัดสินใจไม่สนใจ
“เกือบครบแล้ว ไปต่อกัน~”
หมิงหยวนทอดสายตามองไปยังใจกลางสุดของเกาะเซียน ที่นั่นมีศิลาจารึกเขตแดนอันสูงตระหง่าน บนศิลาสลักอักษรมรรคาไว้ว่า “เผิงไหล”
ศิลาจารึกเขตแดนคือแก่นกลางของถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีแห่งหนึ่ง
เพียงหลอมศิลาจารึกเขตแดนให้เป็นของตน เกาะเซียนเผิงไหลทั้งเกาะก็จะกลายเป็นสถานบำเพ็ญส่วนตัวของเขา ค่ายกลพิทักษ์เกาะก็จะอยู่ในอาณัติของเขาด้วย
“เคี๊ยก ๆ ๆ...”
หมิงหยวนถูมือ ก่อนก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังศิลาจารึกเขตแดน
“เกาะเซียนเผิงไหล นับแต่นี้ไปต้องใช้แซ่หมิงแล้ว!”
เสียงหัวเราะของเขาดังก้องทั่วเกาะเซียน เปี่ยมด้วยความฮึกเหิม
……
ศิลาจารึกเขตแดนตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นเมฆ ทั้งแท่งหล่อขึ้นจากศิลาดั้งเดิมแห่งความโกลาหล แก่นภายในเชื่อมโยงกับชีพจรวิญญาณและค่ายกลพิทักษ์ของเกาะทั้งเกาะ
หมิงหยวนถูมือพลางเดินขึ้นแท่นเมฆ ปลายนิ้วแตะลงบนตัวศิลา กุศลแห่งการแยกฟ้าดินยังคงเป็นกุญแจสำคัญ ทุกอย่างจึงผ่านไปอย่างราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง
หมิงหยวนคร้านจะบ่นแล้ว เขาปล่อยให้จิตเทวะจมลงสู่แก่นกลางของศิลาจารึก แล้วค่อย ๆ ประทับตรารากฐานกำเนิดของตนลงไป
การหลอมศิลาครั้งนี้กินเวลาถึงห้าร้อยปี
ครืน—
วันหนึ่ง เกาะเซียนเผิงไหลทั้งเกาะสั่นสะเทือนพร้อมกัน แสงม่วงทั่วท้องฟ้าพลุ่งพล่าน ก่อนจะหุบเก็บลงจนหมด ลวดลายนับร้อยล้านเส้นบนค่ายกลพิทักษ์สว่างวาบแล้วดับลง ท้ายที่สุดก็สงบนิ่งสนิท
หมิงหยวนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ประกายแสงแตกกระจายซึ่งมีลวดลายค่ายกลหมุนวนวาบผ่านนัยน์ตา
บัดนี้จิตใจของเขาเชื่อมถึงเกาะเผิงไหลทั้งเกาะ เพียงขยับความคิด ค่ายกลพิทักษ์บนเกาะก็ทำงาน ทุกต้นหญ้าใบไม้ ทุกธารน้ำและก้อนหินล้วนอยู่ในอำนาจ ใครที่ชอบควบคุมทุกอย่างลองมาสัมผัสดู รับรองว่าฟินจนหยุดไม่อยู่
[จริงไหมล่ะ ราศีพิจิก (ᗜ ˰ ᗜ) ]
“ข้าพิชิตเกาะเซียนเผิงไหลได้สำเร็จแล้ว!”
เขาตบศิลาจารึกเขตแดนเย็นเฉียบเบา ๆ แล้วทอดสายตามองเกาะสองแห่งเบื้องล่างจากมุมสูง
เดิมทีเกาะทั้งสามเป็นหนึ่งเดียวกัน เรียงตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมสามยอด เผิงไหลอยู่ด้านหน้า เกาะฟางจ้างอยู่ทางซ้าย เกาะอิ๋งโจวอยู่ทางขวา ชีพจรวิญญาณเชื่อมประสาน โชคชะตาสัมพันธ์กัน
“จุดหมายต่อไป เกาะฟางจ้าง”
หมิงหยวนร่ายเคล็ดวิชา เมฆมงคลพลันผุดขึ้นใต้เท้า พยุงเขาทะลวงผ่านทะเลเมฆเป็นชั้น ๆ มุ่งทะยานไปยังเกาะฟางจ้าง
……
ยังไม่ทันขึ้นเกาะ กลิ่นหอมเย็นสดชื่นถึงขีดสุดก็โชยปะทะใบหน้าเสียก่อน
กลิ่นหอมนั้นจางแต่ไม่จางหาย ซึมลึกตรงเข้าสู่จิตเทวะ ความคิดฟุ้งซ่านทางโลกที่สะสมมาตลอดทาง รวมถึงความติดขัดเล็กน้อยในการโคจรพลังเวท ล้วนถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยกลิ่นหอมนี้
หมิงหยวนกระปรี้กระเปร่าขึ้น ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน
เกาะฟางจ้างทั้งเกาะถูกปกคลุมด้วยม่านแสงสีขาวน้ำนม เช่นเดียวกับค่ายกลพิทักษ์ของเกาะเซียนเผิงไหล หากผู้บำเพ็ญทั่วไปฝืนบุกเข้าไป ย่อมต้องเจอดีแน่
ทว่าค่ายกลนี้ต่อหน้าหมิงหยวนแทบไม่ต่างจากกระดาษที่แปะไว้
อย่าถาม ถ้าถามก็บอกว่ากุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี่มันโกงเกินไป สามผู้บริสุทธิ์คือปราณบริสุทธิ์สามสายที่แปรมาจากจิตเทวะของผานกู่ แต่ละคนมีกุศลแห่งการแยกฟ้าดินหนึ่งส่วน วิถีสวรรค์จึงจัดให้พวกเขาเป็นว่าที่มหาเทพโดยตรง แบบนี้ไม่ลำเอียงไปหน่อยหรือ?
อะไรนะ? ถามว่าทำไมหมิงหยวนมีกุศลแห่งการแยกฟ้าดินเหมือนกัน แต่ตอนแปรสภาพกลับถูกอสนีบาตทัณฑ์สวรรค์เล่นงาน?
เรื่องนี้ต้องอธิบายกันยาว
กุศลแห่งการแยกฟ้าดินแบ่งเป็นสิบส่วน หนึ่งส่วนเป็นของเจดีย์แก้วเสวียนหวง หนึ่งส่วนเป็นของไม้บรรทัดวัดฟ้าหงเหมิง สามผู้บริสุทธิ์ได้คนละหนึ่งส่วน บรรพชนอู๋ทั้งสิบสองได้หนึ่งส่วน ส่วนที่เหลืออีกสี่ส่วนเป็นของฟ้าดินหงหวง
แต่ตอนหมิงหยวนแปรสภาพ กุศลแห่งการแยกฟ้าดินบนร่างกลับเผยออกมา มีปริมาณมหาศาล ราวสองส่วน
กฎของวิถีสวรรค์อธิบายไม่ได้ว่ากุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี้มาจากไหน จะให้บอกว่าผานกู่ทิ้งไว้ให้ลูกนอกสมรสก็ไม่ได้กระมัง?
คง...ไม่ใช่หรอกมั้ง?
ดังนั้นวิถีสวรรค์จึงเลือกกำจัดหมิงหยวนเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว
ก็เหมือนตอนเลิกกับคนรักนั่นแหละ กำจัดคนง่ายกว่าจัดการปัญหาเสมอ
อะไรนะ? ถามว่าหมิงหยวนรู้หรือไม่ว่ากุศลแห่งการแยกฟ้าดินนี้มาจากไหน?
เขาก็แค่คนติดบ้านที่เอาแต่นั่งเล่นเกม จะไปรู้อะไรได้เล่า?
ช่างมันเถอะ ใช้ได้ก็พอแล้ว
หมิงหยวนเดินเอ้อระเหยไปข้างหน้า ค่ายกลไม่เพียงไม่ขัดขวาง กลับแหวกช่องเปิดให้เอง กลิ่นหอมเซียนพลุ่งออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับกำลังต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น
“หึ ๆ เลียแข้งเลียขาเข้าไปเถอะ”
หมิงหยวนเดินไปส่ายหน้าไป
คนอื่นบุกเข้าแดนสุขาวดีแห่งหงหวงต้องรอดตายอย่างหวุดหวิด ส่วนเขาผ่านตลอดทางด้วยหน้าตา ประหนึ่งคนกันเองโดยแท้
เมื่อก้าวเข้าไปในเกาะ ทิวทัศน์กลับแตกต่างจากเผิงไหลอย่างสิ้นเชิง
เผิงไหลเต็มไปด้วยแสงสมบัติหลากสีสัน งดงามราวคลังสมบัติกลางแจ้ง ส่วนฟางจ้างกลับเรียบง่ายสะอาดตา ทุกหนแห่งมีวัตถุดิบวิเศษและหญ้าวิญญาณขึ้นอยู่ทั่วไป ทว่าล้วนมีสีอ่อน แม้แต่พลังวิญญาณในอากาศก็ใสกระจ่างไร้มลทินแม้แต่น้อย
ทั้งเกาะเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังชี้นำ (ล่อลวง) ตนอยู่
“ต้องมีของดีแน่ คราวนี้ได้ของระดับหายากชัวร์!”
หมิงหยวนทำตามความรู้สึกอยู่เจ็ดร้อยแปดสิบปี ในที่สุดหลังทะลวงผ่านม่านมายาที่ก่อตัวจากป่าไผ่ชำระจิต เขาก็พลันพบพื้นที่เปิดโล่งเบื้องหน้า
สระบัวหยกขาวกว้างหลายสิบจั้งฝังอยู่ในผืนดิน น้ำในสระขาวราวน้ำนม มีหมอกขาวบาง ๆ ลอยอวล
กลางสระมีดอกบัวขาวสิบสองกลีบบานสะพรั่งอย่างสงบนิ่ง
กลีบดอกซ้อนกันเป็นชั้นรวมสิบสองกลีบ ขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ ทุกกลีบสลักลวดลายมรรคาชำระโลกตามธรรมชาติ เกสรดอกแต้มประกายทองละเอียดระยิบระยับ
ทุกครั้งที่ดอกบัวขาวสั่นไหว แสงระลอกชำระล้างก็แผ่กระจายออกเป็นวง สิ่งชั่วร้ายทั้งปวงสลายหาย เสียงทั้งมวลเงียบงัน
นี่คือสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดระดับยอดเยี่ยม—บัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบ!
ต้นกำเนิดของมันคือเมล็ดบัวจากบัวเขียวแห่งความโกลาหล ครอบครองกฎแห่งการชำระล้าง พลังป้องกันนับว่าแข็งแกร่งเป็นอันดับต้น ๆ ในบรรดาสมบัติวิเศษระดับยอดเยี่ยม อีกทั้งยังเป็นศัตรูโดยธรรมชาติของมารในใจและกรรมชั่ว
“โอ้โห...นี่มันสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดระดับยอดเยี่ยมในตำนาน บัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบนี่นา!”
หมิงหยวนตาแทบถลน
บันทึกหงหวงจากชาติก่อนล้วนกล่าวว่าบัวขาวชำระโลกหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ใครจะคิดว่ามันซ่อนอยู่บนเกาะฟางจ้าง แถมยังล่อลวงเขาอีกด้วย
[ก็เหมือนเทพธิดาที่เธอแอบชอบแต่เข้าถึงยากนั่นแหละ (≖֊≖)]
หงหวงเผชิญมหันตภัยครั้งแล้วครั้งเล่า ไออำมหิต กรรมชั่ว และปราณมหันตภัยปกคลุมไปทั่ว เพียงสัมผัสเข้าเล็กน้อยก็อาจทำให้ระดับการบำเพ็ญถดถอย จิตมรรคาพังทลาย
กล่าวได้ว่าเมื่อได้ดอกบัวขาวนี้มา ก็มีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนเมื่อต้องเผชิญมหันตภัย