ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น
ที่เมืองหลวงของมณฑล
แสงจากหน้าต่างส่องเข้ามา ทำให้ภายในห้องทำงานสว่างเรื่อ ๆ ครึ่งหนึ่งมืดครึ่งหนึ่ง
ด้านหลังโต๊ะทำงาน มีเก้าอี้หนังสีน้ำตาลหันหน้าเข้าหาประตู ข้าง ๆ วางกระดานหมากรุกสากลไว้
ข้างกระดานมีตัวหมากสีดำตัวหนึ่งวางอยู่ เหมือนเพิ่งถูกหยิบออกมาจากกระดาน
มือหนึ่งที่มีรอยด่างแห่งวัยยื่นออกมาจากที่วางแขนของเก้าอี้ ระหว่างนิ้วสองนิ้วคาบซิการ์ไว้ ควันลอยขึ้นจากซอกนิ้วกระจายไปในอากาศ มือนั้นปล่อยซิการ์ หยิบตัวหมากขึ้นมา หมุนเล่นในนิ้ว
แล้วโยนทิ้งลงถังขยะข้างโต๊ะอย่างไม่แยแส
เสียง “ตุ้บ” ดังขึ้น
ตัวหมากตกลงก้นถัง ถูกความมืดกลืนหายไป
ที่สถานีตำรวจอำเภอเล่อผิง ห้องสอบสวน
เกาเจียงเหว่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้สอบสวน มือทั้งสองถูกใส่กุญแจมือล็อกกับที่วางแขน ใบหน้าของเขาซีดขาว ริมฝีปากแห้งแตกจนลอก ตาแดงก่ำบวม ร่างกายเหมือนถูกสูบจนแฟบทรุดนั่งอยู่บนเก้าอี้
เขาสารภาพทุกอย่าง
ความผิดทั้งหมดของกลุ่มเจียงซานกรุ๊ปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
จ้างคนไปฆ่า ข่มขืน บังคับรับงาน ก่อสร้าง ติดสินบน ฟอกเงิน ทีละเรื่องถูกบันทึกด้วยปากกาสีดำบนกระดาษขาว เขียนลงในบันทึกการสอบสวนทั้งหมด
เหมาหลงก็ถูกเขาจัดการแฉขึ้นมาด้วย
“เหมาหลงเป็นฉากบังตาของผม ข่าวจากทางฝั่งจเรตำรวจภูธรภาค เขาเป็นคนส่งข่าวให้ผมทั้งหมด แผนการลงมือของพวกคุณทุกครั้ง เขาบอกให้ผมรู้ล่วงหน้าหมด”
เสียงของเกาเจียงเหว่ยราบเรียบไร้ระดับเสียง ในแววตาเผยให้เห็นความสิ้นหวังไร้ชีวิตชีวา