เสียงโลหะกระทบกันดังแกร๊ง ๆ ในห้องนั่งเล่นอันเงียบสงบ ช่างเสียดแก้วหูเป็นพิเศษ
เกาเจียงเหว่ยก้มมองกำไลโลหะที่ข้อมือ ใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว ผลัดกันไปมา
เขาคิดจะวิ่งหนี แต่ก็รู้ว่าหนีไม่รอด หน้าประตูเต็มไปด้วยตำรวจ ลานบ้านก็เต็มไปด้วยตำรวจ บนถนนใหญ่ข้างนอกยังมีรถตำรวจลาดตระเวนอยู่ ต่อให้เขาหนีรอดจากเงื้อมมือผู้หญิงคนนี้ได้ ก็หนีไม่พ้นอำเภอเล่อผิงอยู่ดี
"ฉันเดินเอง" เสียงของเกาเจียงเหว่ยแทบจะเล็ดลอดออกมาจากซอกฟัน เขาพยายามสะบัดแขนที่ถูกสารวัตรสืบสวนจับไว้
"พูดมากน่ารำคาญ" หานมู่ไม่มีความอดทนจะเอาอกเอาใจเขามากมาย สั่งเสียงเด็ดขาด "เอาตัวไป!"
เกาเจียงเหว่ยถูกสารวัตรผลักเดินไปข้างหน้า
ตอนเดินออกจากวิลล่า บอดี้การ์ดในลานบ้านยังนอนระเกะระกะอยู่ที่พื้น มีบางคนฟื้นแล้ว กุมบาดแผลร้องครวญคราง บางคนยังสลบไสล ตำรวจโรงพักมาถึงแล้ว กำลังหามคนขึ้นเปลทีละคน ส่งขึ้นรถพยาบาล
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งเห็นหานมู่ออกมา ชะงักฝีเท้า ยืนตรง หลีกทางให้
หานมู่มุดเข้าไปนั่งในรถตำรวจฝั่งผู้โดยสาร
จางเยว่ยัดเกาเจียงเหว่ยเข้าที่นั่งด้านหลัง ตัวเองเข้าประจำที่คนขับ ติดเครื่องยนต์ เหยียบคันเร่งเต็มเท้า รถตำรวจส่งเสียงร้องแหลมพุ่งทะยานออกจากเขตบ้านพักตากอากาศเฟยฉุ่ยวาน
เจียงเหยียนขับรถตำรวจคันที่สองตามมาติด ๆ
รถตำรวจทุกคันเปิดไซเรน ไฟสัญญาณสีแดงน้ำเงินกะพริบวาบ ๆ ท่ามกลางแสงอรุณ ทำให้ผู้คนและยวดยานบนท้องถนนต่างหลีกทางให้