คนที่ส่งข้อความมาเซฟชื่อไว้ว่า "จิ้นหนาน"
"เฒ่าหาน เห็นนายติดเทรนด์ทวิตเตอร์แล้วนะ สู้ได้สวย เมื่อไหร่คิดได้มาอยู่กับฉัน สวัสดิการดีแน่"
หานมู่จ้องข้อความนั่นอยู่สองวิ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย
ไอ้แก่เอ๊ย ยังไม่เลิกคิดจะดึงเธอไปร่วมก๊วนอีก
เธอล็อกหน้าจอมือถือ โยนทิ้งข้างตัว ไม่ตอบกลับ
ปิดไฟ นอน
คืนนั้นไม่มีอะไร
วันรุ่งขึ้น ตีห้า
นาฬิกาปลุกมือถือยังไม่ทันดัง หานมู่ก็ลืมตาแล้ว
นาฬิกาชีวิตที่เธอปลูกฝังมาตั้งแต่สมัยอยู่หน่วยรบ แม่นยำกว่านาฬิกาปลุกไหนๆ หลายปีมานี้เป็นแบบนี้ทุกวัน ถึงเวลาก็ตื่น
เธอลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจ กระดูกดังกร๊อบแกร๊บสองสามที เมื่อคืนหลับสบายดี ปิดไฟแล้วก็หลับยาวถึงเช้า ฝันยังไม่ฝันเลย
ตื่นนอน ล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า
วันนี้ใส่ชุดตำรวจที่เพิ่งไปเบิกมาจากฝ่ายพลาธิการเมื่อวาน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กางเกงสีกรมท่า บ่ายังว่างอยู่เพราะยศตำรวจยังไม่อนุมัติลงมา เธอติดกระดุมหน้ากระจก จัดปกเสื้อเล็กน้อย หันซ้ายหันขวาสำรวจ
ใช้ได้
ไม่ใช่ว่าเธอหลงตัวเองนะ แต่เธอใส่อะไรก็ดูดีไปหมด
หานมู่ยัดบัตรตำรวจใส่กระเป๋ากางเกง หยิบกุญแจรถบนโต๊ะ ออกไปกินข้าวเช้า
สถานีตำรวจอำเภอเล่อผิง แปดโมงเช้าตรง
หานมู่ลงจากรถ เดินฉับๆ เข้าตึกสำนักงาน
ตำรวจที่เจอในทางเดินต่างพากันทักทายเธอ
"หัวหน้าหาน สวัสดีครับ"
"หัวหน้าหาน สวัสดีครับ"
"หัวหน้าหาน สวัสดีครับ"