หานมู่นั่งอยู่ในห้องทำงาน บนโต๊ะมีรายงานปิดคดีกางอยู่ เธอพลิกไปหน้าสุดท้าย เซ็นชื่อ ปิดแฟ้ม แล้วดันไปข้าง ๆ
แสงแดดนอกหน้าต่างส่องเข้ามา ตกบนโต๊ะ
เธอเอนพนักเก้าอี้ไปข้างหลัง พิงหน้าต่างตากแดด หลับตาอยู่ครู่หนึ่ง
มือถือสั่น
เธอหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความเสียงที่จางซิ่วหลานส่งมา เธอกดเปิด เสียงของจางซิ่วหลานดังออกมาจากลำโพง สั่นเครือ: “เสี่ยวหาน ทางอำเภอคนมาแล้ว บอกว่าเงินตามคืนได้หมดแล้ว ให้พวกเราไปเซ็นรับเงิน ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้ายังไง…”
หานมู่ฟังสองรอบ แล้วคว่ำมือถือไว้บนโต๊ะ ไม่ได้ตอบ
ไม่มีอะไรต้องขอบคุณ
แค่ขอให้ชีวิตครอบครัวพวกเขาไม่ลำบากมากอีกต่อไป
เธอก็สบายใจขึ้นบ้าง ก็ถือว่าเธอได้ทำหน้าที่แทนกังจื่อแล้ว
ตกบ่าย หานมู่ถูกเรียกไปที่คณะกรรมการพรรคอำเภอ
เลขาธิการพรรคอำเภอนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สวมแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้ม ผมสีดอกเลา สีหน้าซับซ้อน
เขามองหานมู่ นิ่งเงียบไปสองสามวินาที แล้วหยิบเอกสารออกมาจากลิ้นชัก
“สหายหานมู่ เกาจื้อหยวนถูกปลดแล้ว ตำแหน่งนายอำเภอตำรวจ…”
เขาดันเอกสารมาตรงหน้าหานมู่
“ตำรวจภูธรภาคและคณะกรรมการพรรคอำเภอเห็นตรงกันว่า คุณเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด”
หานมู่ก้มมองเอกสารฉบับนั้น หนังสือแจ้งแต่งตั้งนายอำเภอตำรวจอำเภอหลูซี
เธอหยิบขึ้นมาดู แล้ววางลง
“ได้”
เลขาธิการพรรคอำเภออึ้งไป เขานึกว่าหานมู่จะเกรงใจสักสองประโยค จะพูดว่า “ขอบคุณองค์กรที่ไว้วางใจ” อะไรทำนองนั้น แต่กลับมีแค่คำเดียวว่า ได้