นิ้วของหานมู่วางอยู่บนไกปืน แต่ยังไม่ได้ลั่นกระสุน
"ยังมีอีกไหม"
"สำนักทะเบียนราษฎร์ สำนักการคลัง สำนักงานอำเภอ... คนของหลายหน่วยงานเลยที่รับเงินไป ทุกสิ้นปีผมจะโอนเงินให้พวกเขาก้อนหนึ่ง น้อยก็หลักแสน มากก็เป็นล้าน... รายละเอียดคนที่จัดการผมบันทึกไว้หมด สมุดบัญชีอยู่ในตู้เซฟห้องทำงานผม รหัสคือ..."
เขาบอกตัวเลขชุดหนึ่งออกมา
หานมู่เก็บปืนกลับมา เปิดโม่ปืนออก กระสุนนัดเดียวนั้นยังฝังอยู่ในรังเพลิง ปลอกกระสุนทองเหลืองสะท้อนแสงไฟเป็นประกาย
เฉียนซานเห็นกระสุนนัดนั้น ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงบนเก้าอี้ หายใจหอบใหญ่ กางเกงเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง น้ำไหลย้อยลงมาตามขาเก้าอี้
เจียงเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ มองของเหลวบนพื้นกองนั้นอย่างรังเกียจ แล้วขยับถอยไปสองก้าว
เขานับถือจริง ๆ
ผู้หญิงคนนี้ ทำเอาคนใหญ่คนโตแบบนี้ฉี่ราดกางเกงได้เลย
หานมู่เหน็บปืนกลับที่เอวด้านหลัง หันมามองเจียงเหยียนแวบหนึ่ง
"จดไว้หรือยัง"
เจียงเหยียนล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋า หน้าจอเปิดแอปอัดเสียงไว้ ไฟแดงแสดงสถานะอัดยังค้างอยู่ เขากดหยุด แล้วยกขึ้นเขย่าให้ดู
"อัดไว้หมดแล้ว"
เฉียนซานเห็นมือถือเครื่องนั้น ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะด่า แต่ก็ด่าไม่ออก มีเพียงเสียงแหบแห้งในลำคอ
หานมู่ดึงเก้าอี้มานั่ง ไขว่ห้าง กอดอก มองเฉียนซาน