ซานย่า, ลี่เจียง, ภูเขาหิมะมังกรหยก
หนึ่งสัปดาห์ สามที่ เท่านี้ก็เกินพอแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น หานมู่สะพายเป้เดินทาง สวมเสื้อแจ็คเก็ตกันลมสีดำ หมวกแก๊ปกดต่ำ ใส่แว่นกันแดด ดูเท่เฉียบสุด ๆ โยนเป้เข้าท้ายรถ ขึ้นรถ สตาร์ต เหยียบคันเร่งปุ๊บก็พุ่งออกไปทันที
จากหลูซีไปสนามบินเมืองเอก 2 ชั่วโมงครึ่งบนทางด่วน
เธอเปิดเพลงดังสุด เสียงกลองเฮฟวีเมทัลกระหึ่มจนประตูรถสั่น ปิดกระจกสนิท รถทั้งคันกลายเป็นซับวูฟเฟอร์เคลื่อนที่
มือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือเคาะจังหวะบนที่พักแขน เร่งความเร็วที่ 120
สะใจ
GPS บอกเหลือเวลาถึงสนามบินอีก 2 ชั่วโมง
หานมู่เปิดเพลงดังขึ้นอีกหนึ่งระดับ เหยียบคันเร่งเพิ่มอีกหน่อย
ซานย่า
ตอนหานมู่ออกมาจากสนามบิน คลื่นความร้อนปะทะหน้าเต็ม ๆ
เสื้อแจ็คเก็ตกันลมที่เธอใส่ ในซานย่าให้ความรู้สึกเหมือนสวมเสื้อกันหนาว เธอถอดเสื้อคลุมออกผูกไว้ที่เอว เสื้อยืดสีขาวพับแขนเสื้อขึ้น เผยแขนด้านในที่แข็งแรง
นั่งแท็กซี่ไปโรงแรม เช็คอิน เปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดว่ายน้ำวันพีชสีดำ สวมกางเกงขาสั้นชายหาดทับ ใส่รองเท้าแตะแล้วเดินออกมา
ชายหาดอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม เดินไป 5 นาที
หานมู่ยืนที่ขอบหาดมองออกไป ฟ้าสีคราม ทะเลสีมรกต ทรายสีขาว
สาวบิกินี่กำลังโพสท่าถ่ายรูป หนุ่มกล้ามแน่นกำลังเล่นวอลเลย์บอล เด็ก ๆ กำลังสร้างปราสาททราย และไกลออกไปในทะเลมีเจ็ตสกีลากห่วงยาง คนนั่งบนนั้นกรี๊ดลั่นเมื่อพุ่งข้ามยอดคลื่น