ยมทูตกองปราบ! บุกทลายรังโจร

ตอนที่ 42 กางเกงในก็เอาไว้แค่คลุมหัวนี่แหละ

6 นาที· 1.4K คำ

"ผู้อำนวยการหาน! ตีไม่ได้นะ! ตีไม่ได้นะ!" เสียงของเขาทั้งร้อนรนและแหลมสูง ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ กำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว "ที่นี่ตีไม่ได้! ปืนลั่นทีเดียวคนก็จบเห่แล้ว! เราทำแบบนี้ไม่ได้! ท่านเป็นรองผกก. ท่านจะ..."

"ปล่อยมือ" เสียงของหานมู่ไม่ดัง

"ผู้อำนวยการหาน!" เจียงเหยียนใจร้อน พุ่งไปตะโกนใส่เฉียนซาน "นายรีบพูดสิ! รีบพูดสิ! ไอ้เหี้ยเอ๊ย พูดมาสิ!" เขาร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว เส้นเลือดบนคอปูดโปนขึ้นมา

เฉียนซานมองหน้าเจียงเหยียนที่ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ แล้วมองหน้าหานมู่ที่ไร้อารมณ์ ทันใดนั้นก็หัวเราะ

"พวกคุณสองคนเล่นละครตบตากันอยู่รึไง?" เฉียนซานเอนหลังพิงพนัก เก้าอี้โคลงเคลง เขารีบคว้าที่เท้าแขนพยุงตัวไว้ สีหน้าเคร่งเครียดจางหายไปไม่น้อย แทนที่ด้วยท่าทางภาคภูมิใจที่จับกลลวงได้ "ขู่ฉันเรอะ? ฉันคลุกคลีอยู่ในวงการธุรกิจมาหลายสิบปี ผ่านสมรภูมิอะไรมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่? ไม้เด็ดของพวกคุณ เอาไว้ขู่พวกนักเลงกระจอกก็พอ แต่มาขู่ฉันน่ะเรอะ?"

เขาก้มลงมองปากกระบอกปืนที่อยู่หน้ากางเกงเป้า แล้วเงยหน้าขึ้น มองตาหานมู่

"ในปืนจะมีกระสุนหรือเปล่าก็ไม่รู้แน่ เอามาแกว่งไปมาสองสามทีก็จะให้ฉันปริปาก? อีหนู เธอยังอ่อนหัดไปหน่อย"

เธอเก็บปืนกลับมา มือซ้ายจับโม่ปืน ดีดออก โม่กระสุนเด้งออกมา กระสุนทองเหลืองหกนัดอัดแน่นอยู่ในรังเพลิง

เฉียนซานมองกระสุนทั้งหกนัด รอยยิ้มค้างแข็งไปครู่หนึ่ง แต่ก็กลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป