“ถ้าคุณคิดว่าบัญชีมีปัญหา ไปร้องเรียนที่สำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน หรือไปร้องเรียนที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยก็ได้ กระบวนการไหนควรทำก็ทำ เอกสารอะไรควรยื่นก็ยื่น” น้ำเสียงของเฉียนซานยิ่งมั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังแฝงน้ำเสียงอบรมสั่งสอนเล็กน้อย “ดึกดื่นป่านนี้คุณบุกเข้ามาในห้องคนอื่น เอาปืนจ่อหัวคน มันเหมาะหรือ?”
เจียงเหยียนยืนอยู่ตรงประตูด่าอยู่ในใจคำหนึ่ง
สิ่งที่เฉียนซานพูดมามันถูกต้อง เรื่องที่พวกเขาทำอยู่ตอนนี้ ต่อให้เถียงหัวทิ่มฝาก็ผิดระเบียบ
ไม่มีหมายค้น ไม่มีหมายจับ แม้แต่เอกสารอะไรสักอย่างก็ไม่มี ก็บุกเข้ามาเอาปืนจ่อหัวคนอย่างนี้ ถ้าเฉียนซานเอาจริงเอาจัง ฟ้องขึ้นไปข้างบน พวกเขาสองคนก็คงได้ปิดฉากกัน
“ผู้อำนวยการหาน...” เสียงของเจียงเหยียนบีบแน่น
หานมู่ไม่สนใจเขา
เธอเก็บปืนกลับมา ห้อยอยู่ข้างลำตัว ปากกระบอกปืนชี้ลงพื้น นิ้วแตะอยู่ด้านนอกโกร่งไกปืน
เฉียนซานเห็นเธอวางปืนลง มุมปากก็ยิ่งโค้งขึ้น เขาเอนไปพิงหัวเตียง มือทั้งสองหนุนไว้หลังศีรษะ ร่างกายทั้งร่างผ่อนคลายลง
“ท่านผกก.หาน คุณยังเด็กอยู่ เรื่องบางเรื่อง ผมแนะนำให้คุณอย่าเข้าไปยุ่งมากนัก”
หานมู่ไม่รับคำ สายตากวาดไปรอบ ๆ ห้อง
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ข้างแก้วไวน์แดงมีเชือกไนลอนเส้นหนึ่งวางอยู่ ปลายด้านหนึ่งผูกห่วงหนังไว้
ข้าง ๆ ยังมีกุญแจมือที่ขายในร้านขายอุปกรณ์ทางเพศอีกคู่หนึ่ง ด้านนอกหุ้มด้วยหนังเทียม