หานมู่เดินเข้าไปในลานบ้าน กวาดตามองรอบ ๆ
ห้องเรียนที่อยู่ริมสุดของชั้นหนึ่งตึกเรียน กระจกหน้าต่างแตกไปหลายบาน ใช้เทปปิดแปะไว้
ประตูห้องเรียนเปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง มีเสียงอ่านหนังสือดังออกมาจากข้างใน ห้องหนึ่งมีนักเรียนราวยี่สิบกว่า โต๊ะเรียนเป็นโต๊ะไม้แบบเก่า หน้าโต๊ะขรุขระเป็นหลุม บางตัวมีรอยแกะสลัก
หานมู่ยืนอยู่นอกหน้าต่าง ชำเลืองมองเข้าไปแวบหนึ่ง
บนแท่นมีครูคนหนึ่งผมดอกเลายืนอยู่ ใส่แจ็กเก็ตสีเทา มือถือชอล์กแท่งหนึ่ง กำลังเขียนหนังสือบนกระดานดำ
ส่วนกระดานดำก็เป็นแบบเก่าสีเขียวเข้ม บนนั้นมีรอยชอล์กขีดขาว ๆ อยู่ไม่น้อย บางจุดถูไถจนสะท้อนแสงแล้ว
ม้านั่งของนักเรียนก็สูงต่ำไม่เท่ากัน บางตัวเป็นไม้ บางตัวเป็นพลาสติก สีสันก็แตกต่างกันไป ดูออกว่าเป็นการหยิบฉวยประกอบเข้าด้วยกัน
สายตาของหานมู่กวาดไปรอบ ๆ ห้องเรียน
ตำแหน่งแถวที่สองนับจากท้าย ตรงติดหน้าต่าง มีเด็กหญิงตัวเล็กผอมคนหนึ่งก้มหน้าก้มตา ในมือถือดินสอสั้นที่สั้นจนไม่รู้จะสั้นยังไง กำลังเขียนอะไรบางอย่างในสมุด
เธอใส่เสื้อคลุมสีชมพูที่ซักจนซีด แขนเสื้อพับขึ้นหลายตลบ แต่ก็ยังเห็นยาวเกิ้นไปมาก
เสื้อตัวนี้ คาดว่าคงเก็บมาจากที่ไหน หรือไม่ก็คนอื่นไม่เอาแล้วเลยให้เธอ
ผมของเด็กหญิงมัดเป็นเปียเล็ก ๆ สองข้าง ใช้หนังยางรัดไว้ ดูน่ารักน่าชัง
หานมู่จำเธอได้ในพริบตา
ก่อนมาถึง จางซิ่วหลานเคยให้ดูรูป แต่ในรูป จ้าวเสี่ยวเหอใส่เสื้อใหม่ ยิ้มตาหยิก กับเด็กหญิงตัวเล็กผอมตรงหน้าช่างต่างกันราวฟ้ากับดิน