มือของจางซิ่วหลานค้างกลางอากาศ ริมฝีปากสั่นระริกอยู่ครู่ใหญ่ น้ำตาก็ไหลร่วงลงมาในที่สุด
เธอไม่ปฏิเสธอีก กำซองจดหมายไว้ในมือ แล้วเอามือปิดหน้า ร้องไห้สะอึกสะอื้นหัวไหล่กระตุกเป็นจังหวะ
จ้าวเสี่ยวเหอยืนอยู่ตรงประตูห้องโถงใหญ่ มองดูยายร้องไห้ แล้วหันไปมองหานมู่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาดูเลื่อนลอย
หานมู่ย่อตัวลง มองจ้าวเสี่ยวเหอ
"เสี่ยวเหอ ป้าจะไปแล้วนะ"
จ้าวเสี่ยวเหอพยักหน้า ไม่พูดอะไร แต่มือน้อยๆ กำชายเสื้อของหานมู่ไว้แน่น ดูออกว่าเด็กน้อยอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
หานมู่ก้มลงมองมือข้างนั้น แวบหนึ่ง แล้วมองหน้าเสี่ยวเหอ
เด็กน้อยกัดริมฝีปาก ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาคลอหน่วยตา แต่กลับฝืนกลั้นไว้ไม่ยอมไหล
หานมู่ค่อยๆ แกะมือของจ้าวเสี่ยวเหอออกจากชายเสื้อ แล้วกุมมือเล็กๆ นั้นไว้
"ป้าจะมาเยี่ยมหนูอีกนะ"
พูดจบเธอก็ลุกขึ้น เดินออกจากประตูรั้วบ้านไป
จ้าวเสี่ยวเหอยืนอยู่หน้าประตู มองแผ่นหลังของหานมู่ค่อยๆ ไกลออกไป จนกระทั่งถึงต้นหวยซู่เก่าแก่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน แล้วขึ้นรถสีดำคันนั้น
รถสตาร์ทเครื่อง กลับรถ แล้วแล่นออกไปตามถนนลูกรัง ไกลออกไปเรื่อยๆ สุดท้ายกลายเป็นจุดดำๆ หายไปตรงสุดปลายทาง
จ้าวเสี่ยวเหอยืนอยู่ตรงหน้าประตูตลอด จนกระทั่งรถคันนั้นมองไม่เห็นแล้วจริงๆ ถึงได้หันหลังกลับ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องโถงใหญ่
จางซิ่วหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองซองจดหมายบนโต๊ะสี่เหลี่ยม น้ำตาก็ไหลร่วงลงมาอีกครั้ง
จ้าวเสี่ยวเหอเดินเข้าไป ซบลงบนขาของยาย มือน้อยๆ วางทาบลงบนหลังมือของยาย