หานมู่ยืนอยู่หน้าประตู ไม่รีบเข้าไป มองลอดช่องประตูเข้าไปแวบหนึ่ง
ลานบ้านไม่กว้าง มุมกำแพงด้านหนึ่งกองอุปกรณ์การเกษตรและของจิปาถะไว้
ราวตากผ้ามีเสื้อผ้าเด็กแขวนอยู่สองสามตัว ซักจนสีซีดขาว บางตัวถึงกับปะผ้าด้วยซ้ำ
ประตูห้องโถงเปิดอยู่ ด้านในแสงสลัวมาก เลือนลางมองเห็นรูปถ่ายขาวดำแขวนอยู่บนผนัง
ใจของหานมู่จมลงวูบ
เธอยกมือขึ้นเคาะห่วงประตู
ประตูเหล็กส่งเสียงทึบๆทื่อๆ
รออยู่ครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าดังมาจากในลาน
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องโถง ดูอายุราวหกสิบ แต่ผมขาวโพลนแทบทั้งหัว แทบไม่มีผมดำเลย ดูตรอมตรมเหลือเกิน
หญิงคนนั้นหลังโก่งมาก เดินช้า ในมือข้างหนึ่งถือผ้าขี้ริ้วสีตุ่นๆ จนดูไม่ออก อีกมือหนึ่งจับกรอบประตู ค่อยๆ ก้าวทีละก้าวมุ่งหน้าไปที่ประตูลาน
“ใครน่ะ?”
“อาแม่ ผมเป็นเพื่อนทหารของจ้าวกังครับ” เสียงของหานมู่เบาลงอย่างไม่รู้ตัว
หญิงวัยกลางคนเดินมาถึงประตู ดึงกลอนประตูเหล็กออก แล้วออกแรงเปิดประตู
เธอเงยหน้าขึ้น หรี่ตามองหานมู่พักใหญ่
“เพื่อนทหารของจ้าวกัง?”
“ใช่ครับ”
“ผมแซ่หาน เรียกผมว่าเสี่ยวหานก็ได้ครับ”
เบ้าตาของจางซิ่วหลานแดงขึ้นทันที
เธอปล่อยผ้าขี้ริ้วในมือ มือทั้งสองข้างเช็ดไปมาบนผ้ากันเปื้อน ไม่รู้จะวางไว้ไหนดี
“เข้ามาเร็ว เข้ามาเร็ว” เธอหลีกทางให้ เสียงสั่นเล็กน้อย “ดูคุณสิ อยู่ไกลขนาดนี้ยังอุตส่าห์มา ยังเอาของมาอีกตั้งมากมาย...”