เมิ่งฉางหลินไม่พูดพล่าม ยกมือกดรีโมตบนโต๊ะหนึ่งที
จอโปรเจกเตอร์สว่างขึ้น
ริมแม่น้ำบนแผ่นคอนกรีตวางศพหลายร่าง ดูเหมือนเพิ่งงมขึ้นจากน้ำ
มือเท้าพวกเขาถูกมัด มีรูกระสุนทั่วร่าง ใบหน้าผิดรูปจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ในห้องประชุมไม่มีใครพูดอะไร
"รูปพวกนี้เป็นรูปที่คนของเราเอาชีวิตเข้าแลกถ่ายมา" น้ำเสียงของเมิ่งฉางหลินเคร่งขรึม "ลูกเรือชาวจีน 13 คน ถูกฆาตกรรมในเขตแดนของประเทศหนึ่งนอกประเทศ ตอนพบศพ มือถูกล่ามไขว้หลัง ตาถูกปิด มีบาดแผลจากกระสุนปืนหลายจุด จากรอยวิถีกระสุนสันนิษฐานว่า ผู้ลงมือใช้อาวุธอย่างน้อยสามขนาดลำกล้อง"
กดอีกหนึ่งที
รูปที่สอง เรือสินค้าบนผิวน้ำ ตัวเรือพรุนไปด้วยรูกระสุน คราบเลือดบนดาดฟ้าลากยาวจากหัวเรือไปถึงท้ายเรือ
เมิ่งฉางหลินวางรีโมตลงบนโต๊ะ มือทั้งสองยันขอบโต๊ะ สายตากวาดมองทุกคนในที่ประชุม
"เวลาเกิดเหตุ สามวันก่อน สถานที่เกิดเหตุ เขตลุ่มแม่น้ำโขงในประเทศหนึ่งนอกประเทศ พลเมืองจีน 13 คน ถูกสังหารนอกประเทศ นี่ไม่ใช่คดีอาญาธรรมดา นี่คือการโจมตีก่อการร้ายต่อพลเมืองจีน"
ในห้องประชุมมีคนเริ่มพลิกเอกสาร เสียงกระดาษเสียดสีดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
เมิ่งฉางหลินกดรีโมต บนจอโปรเจกเตอร์ปรากฏรูปถ่ายผู้ชายคนหนึ่ง
อายุสี่สิบกว่า ผิวคล้ำ หน้าตาดุร้าย คอห้อยสร้อยทองเส้นหนา ข้างหลังเป็นทุ่งดอกฝิ่นกว้างใหญ่
"อ้ายเวิน สัญชาติพม่า หัวหน้ากลุ่มค้ายาติดอาวุธใหญ่สุดในภูมิภาคสามเหลี่ยมทองคำ ควบคุมเส้นทางลำเลียงยาร้อยละ 40 ของลุ่มแม่น้ำโขง 48 ชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ ข้อมูลข่าวกรองของเราระบุว่า ในบรรดาลูกเรือ 13 คนที่เสียชีวิต มีผู้ต้องสงสัยว่ามีส่วนพัวพันกับกลุ่มของอ้ายเวิน แต่พัวพันแบบไหน ข้อมูลไม่สมบูรณ์"