เธอหยิบมือถือขึ้นมา เปิดเวยปั๋ว
เทรนด์ทวิตเตอร์อันดับหนึ่งเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นไปแล้ว แต่กระแสคดีอุ้มบุญของเธอยังติดท็อปสิบ
เธอกดเข้าไปดู คอมเมนต์เพิ่มมาอีกเป็นแสน
“ท่านผกก.หานเมื่อวานสู้กับคนยี่สิบกว่าคน มือบวมวันนี้ยังมาทำงานเลย สงสารจัง”
“คุณข้างบน รู้ได้ไงว่ามือท่านบวม”
“เพื่อนผมทำงานโรงพยาบาล บอกว่าเมื่อวานท่านผกก.หานไปหาหมอที่โรงพยาบาล ข้อนิ้วมือบวมเป่งเหมือนซาลาเปา ต้องต่อยไปกี่คนถึงได้ขนาดนั้น”
“สงสารท่านผกก.หานจัง พวกสารเลวนั่นสมควรโดนซ้อม แต่ท่านเองก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ”
“ได้ยินว่าท่านผกก.หานเป็นหน่วยรบพิเศษมาก่อน มิน่าถึงโหดขนาดนี้”
“หน่วยรบพิเศษนับเป็นอะไร หน่วยรบพิเศษฉันก็เคยเห็น แต่ไม่เคยเห็นใครสู้ยี่สิบกว่าคนแบบนี้ เจ๊คนนี้สงสัยจะเป็นหน่วยรบพิเศษของหน่วยรบพิเศษ”
หานมู่ปิดมือถือ เธอหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากลิ้นชัก เปิดหน้าแรก
เป็นรายงานสถิติคดีอาญาของอำเภอเล่อผิงย้อนหลังสามปี เธอตั้งใจจะใช้เวลาหนึ่งวันอ่านให้จบ ทำความเข้าใจสถานการณ์ความปลอดภัยของทั้งอำเภอ ดูว่ามี "งาน" อะไรให้ทำอีกบ้าง
เพิ่งอ่านได้สองหน้า ประตูก็ถูกเคาะ
"เข้ามา"
เจียงเหยียนผลักประตูเข้ามา ในมือถือแฟ้มเอกสาร สีหน้าดูซับซ้อน เหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่กล้าพูด
"ผู้อำนวยการหาน มีเรื่องจะรายงานครับ"