"เชิญ" เสียงเขาแหบไปเล็กน้อย แล้วก็หัวเราะ "ผมเลี้ยงเอง"
เที่ยงวัน
ร้านอาหารเล็กๆ ตรงข้ามกับกรม ในห้องส่วนตัวมีคนนั่งอยู่สิบกว่าคน หลี่ฉุนส่งเมนูให้จางเยว่ ให้เขาสั่งอะไรก็ได้ตามสบาย
ก่อนกับข้าวจะมา หลี่ฉุนยกแก้วน้ำยืนขึ้น
"ผมขอพูดสักสองสามคำ"
ในห้องส่วนตัวเงียบลง
"ระหว่างทำงาน ดื่มเหล้าไม่ได้ ผมเอาน้ำแทนเหล้า แก้วแรก ขอคารวะผู้อำนวยการหาน" หลี่ฉุนถือแก้วน้ำ เสียงไม่ดัง แต่ทุกคำพูดชัดเจน "ถ้าไม่มีเธอแนะนำ หัวหน้ากลุ่มใหญ่อย่างผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหน ผมเป็นคนบ้านนอก พูดจาไม่เก่ง ความปรารถนาดีของผู้อำนวยการหานครั้งนี้ ผมจะจำไปทั้งชีวิต"
พูดจบก็แหงนหน้าดื่มรวดเดียว
คนข้างๆ หลายคนก็ดื่มตาม
หลี่ฉุนรินอีกแก้ว "แก้วที่สอง ขอคารวะทุกคนที่นี่ หลายปีมานี้พวกคุณตามผมมาเหนื่อยยาก ต่อจากนี้พวกเราจะทำกันต่อไป ทำให้กองสืบสวนคดีอาญาเป็นชิ้นเป็นอัน"
แก้วที่สองก็ดื่มรวดเดียว
จางเยว่รินแก้วที่สามให้ "หัวหน้าหลี่ แก้วที่สามดื่มให้อะไรครับ?"
หลี่ฉุนถือแก้วน้ำ เงียบไปสองวินาที
"แก้วที่สาม ขอคารวะผู้อำนวยการหานเลื่อนตำแหน่ง" เขายิ้ม "ถึงแม้เธอจะไม่อยู่ในกองสืบสวนคดีอาญาแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในกรม ต่อไปมีคดี พวกเราก็ยังต้องทำกับเธอ"
น้ำสามแก้วลงท้อง ตาของหลี่ฉุนแดงเล็กน้อย
เขาทำงานในระบบนี้มายี่สิบปี ค่อยเป็นค่อยไป จากพนักงานสืบสวนจนถึงรองหัวหน้ากลุ่มใหญ่ บัดนี้ ในที่สุดก็พ้นจากคำว่ารอง