“ฉันบอกว่า หยุดพูดเถอะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สีหน้าไม่สู้ดีนัก “เด็กพวกนั้นเป็นเหยื่อ คุณพูดแบบนี้กับพวกเขา มันสมควรแล้วเหรอ?”
“ฉันก็พูดความจริงนี่” ชายหนุ่มทำหน้าซื่อ “พวกเขาถูกทำให้เสียตัวจริง ๆ นี่น่า คำพูดของฉันมีปัญหาตรงไหน? คุณนี่เป็นคนใจน้อยจังนะ”
“พอได้แล้ว”
เสียงอีกเสียงแทรกเข้ามา
หานมู่หันไปมอง โต๊ะข้าง ๆ นั่งผู้หญิงสาวสองคน อายุราวยี่สิบห้าหกปี คนหนึ่งมัดผมหางม้า อีกคนปล่อยผมยาว
ตรงหน้าทั้งคู่วางชานมไว้สองแก้ว ดูท่าทางกำลังคุยกันอยู่ คนที่เปิดปากคือสาวผมหางม้า
“ที่นายพูดน่ะ มันเป็นคำพูดของคนหรือเปล่า” สาวผมหางม้าพูดด้วยความโกรธชัดเจน แทบจะกัดฟันทุกคำ “เด็กพวกนั้นถูกอาชญากรบังคับ ไม่ใช่เต็มใจของพวกเขา นายมีสิทธิ์อะไรไปประณามเหยื่อ?”
สาวผมยาวก็พูดบ้าง น้ำเสียงดุดันกว่าสาวผมหางม้าเสียอีก: “แถมยังบอกว่าแปดเปื้อนแล้วไม่มีใครเอา? นายอยู่ในยุคราชวงศ์ชิงรึไง? คุณค่าของผู้หญิงคือการเป็นเมียให้ผู้ชาย? นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”
สีหน้าของชายเสื้อโปโลแดงก่ำขึ้นมาทันที
“ฉันพูดของฉัน มันเกี่ยวอะไรกับพวกคุณ?” น้ำเสียงเขาดังขึ้น ทำให้ลูกค้าโต๊ะใกล้เคียงหันมามอง
“นายพูดของนาย แต่เราฟังแล้วไม่สบอารมณ์ ก็เลยพูด มันยังไง?” สาวผมหางม้าไม่ยอมแพ้ เสียงก็ดังขึ้นเช่นกัน
“ใช่เลย” สาวผมยาวเสริม “นายแสดงความคิดเห็นแบบนี้ในที่สาธารณะ เราก็มีสิทธิ์ที่จะเถียงกลับ”