"แล้วคุณจะจับเขายังไง" เสียงของเจียงเหยียนกดต่ำจนแทบไม่ได้ยิน มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน "เขาก็ยังไงก็ประธานสมาคมการกุศล เป็นคนมีหน้ามีตาในอำเภอ จะบังอาจไปฉุดเขาไปกลางวันแสกๆ นี่มัน..."
"ใครบอกกลางวันแสกๆ" หานมู่ขัดขึ้น พลางมองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้าครึ้ม "ก็จะมืดแล้วนี่"
เจียงเหยียนดูเวลา ห้าโมงครึ่ง อีกตั้งชั่วโมงกว่าจะมืด
เขากระตุกมุมปาก พูดอะไรไม่ออกตั้งนาน
สี่สิบนาทีต่อมา
หานมู่จอดรถในซอยตรงข้ามคฤหาสน์ของเฉียนซาน ดับเครื่อง เอนหลังพิงเบาะ สายตาจับจ้องที่ประตูใหญ่
"สะกดรอย" เธอเอ่ยออกมาสองคำ
เจียงเหยียนนั่งที่เบาะข้างคนขับ ปรับเบาะไปด้านหลัง สายตาจับจ้องคฤหาสน์หลังที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตร
"ผู้อำนวยการหาน เรามีกันแค่สองคน จะเฝ้ากันถึงเมื่อไหร่"
หานมู่ไม่ตอบ สายตายังจับจ้องที่ประตู
"ถ้าเกิดเขาไม่ออกมาล่ะ เกิดเขาอยู่บ้านทั้งคืน...เราก็นั่งรอเก้ออยู่นี่น่ะเหรอ"
"นายพูดมากจัง" หานมู่ปรายตามองเขา
เจียงเหยียนหุบปาก
แต่เพียงนาทีเดียว เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"แบบนี้จะได้เหรอ"
หานมู่ไม่สนใจเขา
"ผู้อำนวยการหาน ผมพูดจริงนะ" เจียงเหยียนลดเสียง ก้มหน้าเข้าไปใกล้หานมู่ "เราไม่มีแม้แต่หมาย ไปฉุดเขามา ถ้าเกิดเรื่องแดงขึ้นมา หนังเราคงถูกถลกแน่!"