เจียงเหยียนลดเสียงลง "ผู้อำนวยการหาน พวกเราไม่รู้เลขห้องเขา จะหากันยังไง"
หานมู่ไม่สนใจเขา สายตากวาดไปทั่วทางเดิน
สุดทางเดิน พนักงานคนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็นผ้าออกจากห้องหนึ่ง
หานมู่สาวเท้ากว้างๆ ตรงไป
พนักงานเป็นเด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ใส่ชุดทำงานสีเทา เห็นผู้หญิงผมสั้นเดินตรงมา ก็อึ้งไปเล็กน้อย
หานมู่เปิดฉากถามตรงๆ "เมื่อกี๊ผู้ชายกับผู้หญิงที่ขึ้นมา ผู้หญิงใส่กระโปรงดำ ผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้า เข้าห้องไหน"
พนักงานอ้าปาก ตาเริ่มลนลาน "คุณผู้หญิงครับ เราเปิดเผยข้อมูลแขกไม่ได้..."
หานมู่ไม่รอให้พูดจบ กระชากคอเสื้อเขา กระแทกเข้ากับผนัง ท้ายทอยกระแทกผนังดังตุ้บ
"ฉันถามว่า ห้องไหน"
หน้าพนักงานซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก "616... 616..."
หานมู่ปล่อยมือ สาวเท้ากว้างไปที่ห้อง 616
เจียงเหยียนตามหลัง ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
ถึงหน้าห้อง 616 หานมู่หยุด ถอยหลังครึ่งก้าว ยกเท้าถีบเข้าใส่ตำแหน่งล็อกประตู
"ปัง——"
ตัวล็อกกับเศษไม้วงกบกระเด็นออกไป ทั้งบานประตูดีดอ้ากระแทกผนัง แล้วสะท้อนกลับมา หานมู่เอามือยันไว้
ในห้อง เฉียนซานกำลังคร่อมผู้หญิงชุดแดงอยู่
ทั้งคู่ถอดเสื้อผ้าจนเกือบหมดแล้ว เสื้อเชิ้ตของเฉียนซานเปิดอ้า กางเกงปลดลงมาครึ่งเดียว ผู้หญิงนอนบนเตียง ผมกระจายเต็มหมอน