สายตาของเกาเจียงเหว่ยจับจ้องไปที่ของพวกนั้น
รูม่านตาของเขาหดตัวลงทันที
ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ขาที่ไขว่ห้างอยู่ค่อย ๆ วางลงอย่างช้า ๆ
นิ้วมือของเขากำแน่นที่เท้าแขนโดยไม่รู้ตัว
ในชั่วพริบตา ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว—เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?
เขาบังคับตัวเองให้สงบสติ แต่น้ำเสียงกลับเผยถึงความตื่นตระหนกโดยไม่ตั้งใจ "นึกว่าเอาเอกสารกองหนึ่งมาโยนใส่แล้วจะขู่ฉันได้เหรอ?"
หานมู่ก็ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับเขา เธอมองหลี่ฉุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "ที่เหลือก็ยกให้พวกนายแล้วกันนะ" พูดจบก็หาวหวอด ๆ มือล้วงกระเป๋ากางเกง หมุนตัวเดินออกจากห้องสอบสวน
หานมู่กำหนดบทบาทของตัวเองชัดเจนมาก เธอมาเพื่อคลายเครียด ไม่ใช่มานั่งทำงานในออฟฟิศ
การจับคนเธอเก่ง ส่วนการสอบสวน ฟ้องร้อง ดำเนินตามขั้นตอน นั่นเป็นงานของหลี่ฉุนพวกเขา
คนเก่งเรื่องอะไรก็ทำเรื่องนั้น
เธอเดินไปถึงโถงสำนักงาน ด้านในสว่างไสว คนสิบกว่าคนยังคงง่วนอยู่
เห็นหานมู่เดินมา หลายคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ในแววตาหมดสิ้นความเคลือบแคลงที่มีก่อนหน้านี้ไปแล้ว แทบจะเป็นความยำเกรงและความนบนอบยอมรับที่ไม่ผิดเพี้ยนกันเลย
ตอนที่หานมู่ถึงบ้าน ก็เป็นเวลาเช้ามืดแล้ว
เธอควักกุญแจไขประตูเข้าไป
บ้านขนาดหนึ่งร้อยยี่สิบตารางเมตร ตอนนี้ว่างเปล่า มีเพียงตู้ปลาในห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟกลางคืนดวงเล็ก ๆ ปลาทองสองสามตัวค่อย ๆ ว่ายไปวนมาอยู่ข้างใน เงียบจนได้ยินเสียงตู้เย็นคอมเพรสเซอร์ทำงานหึ่ง ๆ