หานมู่
ด้านหลังนางมีเจียงเหยียน จางเยว่ และตำรวจสืบสวนอีกเจ็ดแปดคน เสียงฝีเท้าในทางเดินดังสลับกัน ตำรวจอีกจำนวนมากกำลังหลั่งไหลเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้
บนใบหน้าของเกาเจียงเหว่ยแฝงไว้ด้วยความโกรธที่เห็นได้ชัด เขาหัวเราะเย็นชา “หัวหน้าหานเหรอ?” น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงถือดี “ดึกดื่นป่านนี้ พาคนบุกเข้ามาในบ้านส่วนตัวของผม มีธุระอะไรด่วนนัก?”
หานมู่ไม่พูดอะไร นางยกเท้าเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น สายตากวาดมองไปรอบ ๆ
“เกาเจียงเหว่ย?” หานมู่เอ่ยเสียงเย็น
เกาเจียงเหว่ยยิ้ม กอดอก มองสำรวจหานมู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ใช่ ผมเอง มีอะไร?”
“เกาเจียงเหว่ย คุณต้องสงสัยว่ากระทำความผิดฐานเป็นผู้นำและจัดตั้งองค์กรอาชญากรรม ฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา ข่มขืนกระทำชำเรา ก่อเหตุวิวาทและก่อกวนความสงบ บังคับค้าขาย และให้สินบนเจ้าพนักงาน” หานมู่อ่านข้อกล่าวหาของเขารวดเดียวจบ “ขณะนี้ได้ทำการควบคุมตัวทางอาญาตามกฎหมาย”
ในห้องนั่งเล่นเงียบไปชั่วอึดใจ
ใบหน้าของฟางคุนซีดไปเล็กน้อย ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
รอยยิ้มบนใบหน้าของเกาเจียงเหว่ยก็ค่อย ๆ หายไป
บนใบหน้าเผยให้เห็นถึงความไม่พอใจที่ถูกรบกวนอารมณ์ เต็มไปด้วยความขัดใจ
เขามองหานมู่ ราวกับกำลังมองเด็กที่ไม่รู้ความ
“อีหนู เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?” น้ำเสียงของเกาเจียงเหว่ยยิ่งเย็นกว่าเดิม
หานมู่ไร้ซึ่งอารมณ์ทางสีหน้า มองเขาโดยไม่พูดอะไร