“ท่านเกาจวี๋ สวัสดีค่ะ” หานมู่บีบมือทักแล้วปล่อย
เกาจื้อหยวนมองหานมู่ มองเจียงเหยียน “ท่านนี้คือ...”
“เจียงเหยียน ย้ายมาด้วยกันค่ะ” หานมู่พูด “หัวหน้ากลุ่มใหญ่กองสืบสวนคดีอาญา”
คิ้วเกาจื้อหยวนขมวดนิดๆ แต่คลายออกอย่างรวดเร็ว
“อ้อ จัดห้องทำงานไว้ให้แล้ว” เขาเบี่ยงตัวให้ “มา ผมพาไปดู”
หานมู่กับเจียงเหยียนตามเกาจื้อหยวนเข้าไปในตึกทำการ
ทางเดินทาสีผนังขาว ครึ่งล่างเป็นบัวเขียว สีเคลือบลอกออกหลายจุด ลมจากการเดินยังพัดเอาเศษสีร่วงได้
ตำรวจสองสามนายเดินผ่าน เห็นเกาจื้อหยวนก็เรียก “สวัสดีท่านเกาจวี๋” สายตาจับที่หานมู่ มองพักหนึ่ง แล้วเห็นเจียงเหยียน แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้
“ผู้อำนวยการหาน ห้องทำงานท่านอยู่ชั้นสี่” เกาจื้อหยวนพูดพลางเดินพลาง “กองสืบสวนคดีอาญาอยู่ชั้นสาม ห้องทำงานของสหายเจียงเหยียน ผมก็จัดให้แล้ว”
ขึ้นชั้นสี่ เกาจื้อหยวนผลักประตูบานหนึ่ง
ห้องทำงานไม่ใหญ่ สิบกว่าตารางเมตร โต๊ะทำงานตัวหนึ่ง เก้าอี้ตัวหนึ่ง ตู้เหล็กใบหนึ่ง หน้าต่างหันเข้าลาน มองเห็นรถตำรวจเก่าๆ สองสามคันข้างล่าง บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ดูออกว่าเพิ่งจัดให้ ติดฟิล์มกันรอยอยู่
เกาจื้อหยวนวางกุญแจบนโต๊ะ “สภาพเรียบง่ายไปหน่อย ใช้ๆ ไปก่อน”